all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

31/5/14

ʊ η απιστία


picture taken by weheartit.com


Μπορεί να ήμουν αδρανής το τελευταίο διάστημα, αλλά υπόσχομαι δυναμικό come back (στυλ Άντζελας yay!). Άφησα κάποιες εκκρεμότητες στη μέση του πουθενά, γιατί ξάφνου εμφανίστηκε μπρος μου η παραπάνω εικόνα (βλ. διαδικτυακό βολτάρισμα) και είπα να την αξιοποιήσω αναλόγως. Μιας και το είχα ρίξει λίγο στα κοινωνικά θέματα, χαμηλώνω σε δευτέρα και γυρίζω το τιμόνι αριστερά. Φανάρι κόκκινο.  Έτοιμη για campari πορτοκάλι. 

Δεν έχω πολλά να γράψω, το υπόσχομαι. Απιστία στα κομψά ελληνικά και κέρατο στα απλά λαϊκά. Λόγω του επιπέδου του blog (εδώ κουνάς καταφατικά την κεφαλήν σου), θα πορευθώ με την πρώτη. Ξεκινώ ομαλά την εισαγωγή στο θέμα με κάποια λεξιλογικά μπλα μπλα, η απιστία υποδηλώνει κάθε μορφής έλλειψη πίστης (π.χ.θρησκευτική, ερωτική κτλ) καθώς και το αδίκημα δημόσιου υπαλλήλου ο οποίος από πρόθεση ζημιώνει τη δημόσια περιουσία. Μεταξύ μας η δεύτερη σημασία πιο γνώριμη μου ακούγεται, εν τέλει (καμπανίτσες γκλαν γκλαν). 

Αν μιλήσουμε με κριτήρια ερευνητικά, καταλήγουμε στο ότι το θηλυκό φαίνεται να κάνει καλό διπλό παιχνίδι μέχρι να βαρεθεί. Τα αρσενικά είναι δυναμικά αλλά δυστυχώς δεν σκεπάζουν με άμμο τις σκατοδουλειές τους. Πληθώρα ελαφρυντικών, εκ των οποίων τα περισσότερα δε στέκουν ούτε με τεχνητή νοημοσύνη. Πληθώρα απόψεων για το πως εκλαμβάνουν τα ζευγάρια (ετερό/-ομοφυλόφιλα) τις διαστάσεις της απιστίας. Για άλλους/-ες  είναι κίνητρο για ενδυνάμωση και βελτίωση της σχέσης τους, για πολλούς/-ές μια απλή περιπέτεια, για τους/τις περισσότερους/-ές μια χημεία που καταλήγει σε κάτι παραπάνω και φέρνει τα πάνω-κάτω. Σε καμία περίπτωση δεν περνάει απαρατήρητη η αποκάλυψή της, με όποιο τρόπο και αν αυτή επέλθει. 

Χωρίζουμε και σου κάνω τη ζωή κόλαση.
Θα κάνω τα βυζιά μου σα χυλωμένα τηγανητά αυγά (?!).
Χωρίζουμε και κλαίω μέχρι να χρειάζομαι ορό για περισσότερο δάκρυ.
Χωρίζουμε και  όλα καλά.
Όλα καλά και πάμε παρακάτω, μαζί (ηλεκτρισμός). 

Λίγες από τις εναλλακτικές των θυμάτων της απιστίας. Θαρρώ πως η τελευταία στρατηγική είναι η πιο celebrity φάση, που πολύ δύσκολα εφαρμόζεται παρόλο το απλό της σύνταξής της. Σε κάθε περίπτωση πάντως ένα καραγκιοζιλίκι θα κάνει πρεμιέρα. Η αλήθεια είναι πως η απιστία είναι ο εχθρός της εμπιστοσύνης. Από την άλλη όμως, πως να εμπιστευτείς τον/την άλλον/-ην αν δεν μπορείς να εμπιστευτείς αρχικά τον εαυτό σου; 

Η απιστία μου φαίνεται σαν ένα παιχνίδι γνώσεων. 
Όσα περισσότερα γνωρίζεις τόσα περισσότερα θες να ανακαλύψεις ακόμα. 
Και η ανακάλυψη είναι ένα παιχνίδι που: α) δύσκολα το βαριέσαι και β) θες καλό παρτενέρ.  

Δεν θα σου τύχει έτσι απλά να απιστήσεις αγάπη μου. 
Θα το θέλεις πολύ, γιατί αλλιώς δεν υπάρχει απόλαυση (τζ τζ τζ).
Μην ακούσω για μοιραία αποπλάνηση γιατί θα σε συνοδεύσω εις τόπον χλοερόν (τζ τζ τζ).

Α, και αν περιμένατε κάποια λύση ή γιατρικό, λυπάμαι δεν έχω. Αλλά άρπα αυτό:
"το γεγονός ότι ένας πιστός είναι πιο ευτυχισμένος από έναν άθεο, δεν είναι πιο αξιόπιστο από το γεγονός ότι ένας μεθυσμένος είναι πιο ευτυχισμένος από έναν ξεμέθυστο." (Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω).

μικρή Κάρολ.


13/5/14

⋕ η απογοήτευση


picture taken by weheartit.com


Καλησπέρα σας.
Ελπίζω να είστε καλά και να σκορπίζετε τη χολή σας με μέτρο. Γενικά δεν είμαι καλά. Ντου από παντού και προσπαθώ να κρατήσω την ψυχραιμία για να μην εκραγεί ο εσωτερικός μου Βεζούβιος. Θαρρώ πως ο Μάιος μου προβλέπεται τρομακτικά δύστροπος. Δε βαριέσαι, θα τη βρω την άκρη, πάλι. Το μόνο θετικό είναι πως ο καιρός ζέστανε, επίσης, τρομακτικά και ανυπομονώ για σάνταλο, θάλαττα και παγωτό "Μπούκη" (ξέρουν οι του Βόλου μόνιμοι /προσωρινοί κάτοικοι). 

Στα πιο juicy τώρα. Είχαμε που είχαμε τη μανία των υποψήφιων δημοτικών συμβούλων, τώρα αποκτήσαμε και αυτή της Eurovision. Επειδή γενικότερα μας διακατέχει η φιλοδοξία να είμαστε ειδικοί στα πάντα όλα, υπαρκτά και ανύπαρκτα, θα αφήσω με τη σειρά μου το σχόλιό μου, έτσι απλά. Ας συμφωνήσουμε πως γενικά είναι ένας διαγωνισμός μηδαμινής μουσικής αξίας (με ελάχιστες εξαιρέσεις ανά μακρινά χρονικά διαστήματα) και υψηλών οικονομικά δαπανών για (αν όχι όλες) τις περισσότερες χώρες της Ευρώπης, τάχα μου της Ευρώπης. 

Με αυτά και εκείνα, βρεθήκαμε αντιμέτωποι με κάτι το "διαφορετικό" το οποίο ως χώρα και ως Ευρώπη υπερψηφίσαμε/υπερψηφίστηκε. Και ξεκίνησε ο κακό χαμός. Βασικά, αποδέχομαι πως δεν ήταν κάτι ωραίο αισθητικά. Αποδέχομαι, επίσης, πως ίσως ήταν προκλητικό αρκετά. Αλλά, αλήθεια, προτιμάς την υποτιμητική εμφάνισης της Πολωνίας που με τρόπο εξαιρετικά ευρηματικό κατάφερε να περάσει το βυζο-μήνυμα, πως το πλύσιμο στο χέρι είναι πιο αποτελεσματικό από αυτό του πλυντηρίου; Απογοήτευση. Τόσα καινοτόμα προγράμματα για την ισότητα και τη διαφορετικότητα πάνε στράφι, και ας τα χρυσοπληρώνουμε. 

Βασικά, απογοητεύομαι με δύο πράγματα επί του θέματος. Πρώτο, αν δε σου αρέσει αυτό που βλέπεις, γιατί συνεχίζεις να το βλέπεις; Μαζοχισμός και έλλειψη κριτικής σκέψης. Κρίμα, και πλησιάζουν οι εκλογές. Δεύτερο, λυπάμαι γιατί υποψιάζομαι πως αυτή η πρωτιά δε σημαίνει τίποτα άλλο, εκτός από την πλήρη εγκεφαλική παράλυση των Ευρωπαίων. Θεωρώ πως οι περισσότεροι ψήφοι δόθηκαν καθαρά ως "ας κάνω χαβαλέ με το καρναβαλάκι" , τουλάχιστον για το ελληνικό 12αρι. Τίποτε παραπάνω δεν έχω να συμπληρώσω. Μούγκα. 

Αλήθεια, έχεις να μου δώσεις μια ερμηνεία του επιθέτου "φυσιολογικός-ή-ό"; Όλο αυτό με έβαλες σε σκέψεις και κατέληξα στη πλήρη απογοήτευση. Πόσο εύκολα στιγματίζουμε, πόσο εύκολα κρίνουμε και κατακρίνουμε το τρόπο ζωής και τις επιλογές των άλλων. Νοοτροπία. Ναι, αλλά που στο καλό καλλιεργείται; Μια ενδοσχολική ζωή θυμάμαι να μας ευαγγελίζουν την αξία της προσωπικότητάς μας και το σεβασμό της αυτονομίας της προσωπικότητας και των επιλογών όλων των άλλων. Πόσο εύκολα απορρίπτουμε το περίεργο, το αλλιώτικο το ξενικό και πόσο δύσκολα αποδεχόμαστε πως ανήκουμε σε μια, από τις πολλές, κατηγορία ανθρώπων. 

Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ έγραψε:

Όταν ήρθαν να πάρουν τους τσιγγάνους δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν τσιγγάνος.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν κομμουνιστής.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν Εβραίος.
Όταν ήρθαν να πάρουν εμένα,
Δεν είχε απομείνει κανείς για να αντιδράσει. 



μικρή Κάρολ.



6/5/14

◕ ο φόβος


picture take by weheartit.com


Χριστός Ανέστη & Χρόνια Πολλά!
Παραδοσιακά αργοπορημένη. Ελπίζω να είχατε χρόνο για ξεκούραση και αναστοχασμό στις διακοπές του Πάσχα. Εγώ είμαι πίσω στο Βόλο και το αγγούρι σίγουρα δε θα μπει στη σαλάτα. Ωστόσο, θετική σκέψη και οργάνωση υποχρεώσεων. Όλα ή τουλάχιστον τα περισσότερα θα στεφθούν με επιτυχία, γιατί απλά το θέλω. Μεγάλο πράμα η θέληση σε καταστάσεις που μπορείς πάνω-κάτω να έχεις τον έλεγχο. Επίσης, μια μικρή παρένθεση και ένα μεγάλο ερωτηματικό: πότε σκοπεύει ο καιρός να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις της εποχής; 

Δεν είναι τόσο τρομακτικό όσο ακούγεται το σημερινό post. Αντιθέτως, ελπίζω να έχετε καταλάβει την θετική προοπτική που (προσπαθώ να) αντιμετωπίζω τις καταστάσεις/ τα θέματα που ασχολούμαι σε αυτό το ταπεινό blog. Μια καλή μουσική υπόκρουση θα μπορούσε να είναι αυτή εδώ. Μια εξαιρετική τύπου περιγραφή του φόβου μπορείτε να βρείτε στο ποίημα της Κικής Δημουλά, "Ο πληθυντικός αριθμός" :
Ο φόβος,
όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός:
οι φόβοι.
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα.

Αν το καλοσκεφτείς το τρομακτικό του θέματος είναι πως για καθετί που θα φτάσει στα αυτιά, μάτια, κεφάλι μας ακόμα και στα πόδια μας θα το αντιμετωπίσουμε με πλήρη αμφιβολία και πολλαπλά συναισθήματα φόβου. Η κάθε νέα αρχή σε φοβίζει, το παρελθόν σε τρομάζει, το αύριο σε λυγίζει, η γρίπη σε σκοτώνει, το διαγώνισμα χημείας τα ισοπεδώνει όλα και το σπυρί στο δεξί σου χέρι σε θεωρεί ήδη νεκρή/-ό. Όπως συνηθίζει να λέει και μια φίλη μου : #σοβαρομιλάς τώρα; Να σου εξομολογηθώ πως κι εγώ το κάνω, άρα θεώρησέ το φυσιολογικό. Αστειευόμεθα και καμιά φορά. 

Ως ένα σημείο μπορεί να δικαιολογηθεί ο πανικός και η ταραχή που σε μερικά δευτερόλεπτα αργότερα θα μετατραπούν σε φόβο. Είναι καθαρά ανθρώπινο το να φοβάσαι ακόμη και τη σκιά σου. Αλλά δεν είναι νορμάλ να σε σκιάζει ο φόβος για όσο θα ζεις. Ο ενστικτώδης φόβος, που τις περισσότερες φορές είναι προϊόν του αδικαιολόγητου άγχους, έχει μια κατάληξη, το φόβο του να φοβάσαι. Είναι αλυσίδα. Δώσε στον εαυτό σου και πόσο μάλλον στην ψυχή σου το δικαίωμα να χαρεί το κάθε συναίσθημα σε ποσότητες που προσφέρουν αρμονία και ευφορία. Δεν είναι κανενός σκοπός της ζωής η μαύρη κατάρα. Και μην ακούσω "ο φόβος για το άγνωστο" γιατί ξέρεις πολύ καλά τον τρόπο με τον οποίο το άγνωστο παύει να είναι άγνωστο. 

Όπως λέει και η εικόνα στην αρχή του post "ένα κεφάλι γεμάτο φόβους δεν έχει χώρο για όνειρα" . Αλήθεια πιστεύεις πως υπάρχει ζωντανή ύπαρξη εκεί έξω που δεν έχει όνειρα, έστω και σκοτεινά; Μην ξεχνάς, δεν υπάρχει πόλεμος μεταξύ καλού και κακού, είναι μονάχα θέμα επιλογής. Μια επιλογή μπορεί να είναι καλή μπορεί να είναι και κακή. Αλλά το πιο σημαντικό; Οι επιλογές είναι από τις αποφάσεις που αλλάζουν λεπτό με το λεπτό. Και τέλος, ΕΣΥ επιλέγεις. 

Θα κλείσω με το γνωστό τρόπο που τελευταία υιοθέτησα. Γνωμικό και τροφή για σκέψη από τον Richard Powers: "Εν πάση περιπτώσει, τι είναι η υψοφοβία, αν όχι η ασυνείδητη επιθυμία να πηδήξεις;" .



μικρή Κάρολ.