all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

6/3/14

∱τα όρια



picture taken by weheartit.com


Welcome back!
Ας μην ξεκινήσω με το γνωστό μου πρόλογο στο παρόν άρθρο. Έχετε συνηθίσει (αν όχι, πρέπει!) τα περίεργα ωράρια μου, οπότε ας προχωρήσουμε ταχύτατα στο ζουμί. Αλλά τουλάχιστον ας ανταλλάξουμε ευχούλες για την "Άνοιξη" που προς το παρόν δηλώνει αγνοουμένη και ας αλληλοπαρηγορηθούμε με τους "μάρτες" ανά χείρας. 

Πρόσφατα, έπεσε στην αντίληψή μου ένα βίντεο στο Youtube από την εκπομπή "Πρωταγωνιστές" του Σταύρου Θεοδωράκη. Ομολογώ πως δεν την παρακολουθώ τακτικά λόγω του ότι σπάνια turn on την T.V. στο σπίτι μου και δεν είναι και στις διαδικτυακές μου προτεραιότητες. Σας βάζω εδώ και το επεισόδιο να ρίξετε μια ματιά, για να εισαχθείτε ομαλά σε αυτά που έπονται: http://www.youtube.com/watch?v=HjbarVSI32k . Η συγκεκριμένη εκπομπή έχει ως θέμα "την Αντέλ του Κολωνού" και πραγματεύεται ζητήματα της ζωής των ομοφυλοφίλων και τις απόψεις της "κοινής γνώμης - ομοφοβικών". Δεν θα τοποθετηθώ στο καθαυτό θέμα (εμμέσως  έχω αναφέρει τη γνώμη μου εδώ) αλλά θα γράψω κάνα δυο κουβέντες για τη γενικότερη στενόμυαλη άλογη ελληνική λογική των ορίων που θέτουμε στους άλλους/-ες, γιατί απλά μπορούμε. 

Μάλλον θεωρούμε τον τρόπο ζωής μας απίστευτα ανιαρό και ελάχιστης ως μηδαμινής σημασίας συγκριτικά με αυτού της διπλανής ή της παραδιπλανής πόρτας. Δε μπορώ να δώσω άλλη εξήγηση γιατί να μας κόφτει τόσο πολύ για το τι έφαγε, τι βαθμό πήρε και με ποιον/-α μοιράζεται το κορμάκι της/του. Αν κάποιος/-α δεν έχει κάτι τουλάχιστον χρήσιμο να απασχολήσει τον θεωρητικά υπαρκτό εγκέφαλό του, ας κλειστεί σε ένα οικοσύστημα με αποικοδομητές ή ας τρέξει στα τρένα. Ούφου πια.

Αντικειμενικά μιλώντας (αποφεύγω το "λογικά/φυσιολογικά" μιας και δεν υπάρχουν στάνταρ κριτήρια) δεν είναι άσχημο να οριοθετείς τις επιλογές, τις αποφάσεις, τις σκέψεις και τις πράξεις σου. Ξέρεις μέχρι που μπορείς να φτάσεις ρε παιδάκι μου και μετά ανταγωνίζεσαι τον εαυτό σου ρισκάροντας για τη γεύση του παραπέρα. Αξίζει λένε να ξεπερνάς τα όρια σου και να τα καθορίζεις ξανά. Αναθεωρήσεις. Κάτι σαν παιχνίδι γνώσης για το ποιος/-α και σε τι μπορείς να εξελιχθείς. Ωραία μέχρι εδώ. Ωραία γιατί εσύ είσαι στο επίκεντρο. Αλλά επειδή ήδη προλογίσαμε την ανιαρότητα της ζωής σου, τι καλύτερο από το να θέτεις όρια στο τρόπο ζωής των άλλων; Και κάπου εδώ τα πράγματα δεν είναι κα-θό-λου ωραία.

Στις επιλογές, στις αποφάσεις, στις σκέψεις και στις πράξεις των άλλων τα όρια που τους θέτουμε είναι ίσα-ίσα δυο ωρών υπόθεση κατάληξης σε σκοτεινό βαμμένο λευκό δωμάτιο. Αυτοί είμαστε, και εκείνοι ακόμη χειρότεροι σε κάθε περίπτωση υποταγής στις ένα μάτσο κακοήθειες του κάθε άκριτου μισο-σπουδαγμένου νεοέλληνα. Είναι αυτό που δε μπορείς να ξεχωρίσεις αν ο θύτης ή το θύμα είναι ο πιο ηλίθιος της υπόθεσης. Να ζήσω στα πλαίσια που μου ορίζει μια ξεχειλωμένη μάζα; Με το μπαρδόν αλλά δε θα πάρω. Καταστρέφουμε τα όνειρα και κυρίως τις ελπίδες άγνωστων γνωστών, επειδή απλά δεν ταιριάζουν με τη λογική της Μαριγούλας. Σώσον.

Δεν απαιτούνται βασικές γνώσεις ή δεξιότητες για να μάθεις να χειρίζεσαι τη ζωή σου με το τρόπο που εσύ θα διαλέξεις και με τους ανθρώπους που εσύ θα επιλέξεις. Γεμίζουμε το σπίτι μας με ένα σωρό σκυθρωπούς και κακοπροαίρετους ανθρώπους, ενώ υπάρχουν εκεί έξω κοντά/μακρυά μας άτομα που μας αποδέχονται με τα έτσι-θέλω-κουσούρια μας. Η κριτική σα λέξη μόνη της ίσως βαράει άσχημα στο αυτί, όταν δε βάλεις και τη λέξη σκέψη δίπλα εκεί κουφαίνεσαι.

Είσαι κύριος/-ά του εαυτού σου. Ελεύθερα μπορείς να εκφράσεις την άποψη σου αλλά δεν μπορείς να περιορίσεις τίποτα και κανέναν/καμία. Δεν δέχομαι κουβέντα για τη κοινή ανθρώπινη υπόσταση που μοιραζόμαστε όλοι/-ες σε δαύτη την ως επί το πλείστον κακόγουστη χώρα. Μαζί με αυτό μοιραζόμαστε και ένα μεγάλο κατάλογο ανθρωπίνων δικαιωμάτων και αντίστοιχων υποχρεώσεων.  Γι'αυτό την επόμενη φορά που θα τρέξεις να οριοθετήσεις τη συμπεριφορά κάποιου/-ας, που δεν συμπίπτει με τις επιλογές του τρόπου ζωής σου, φρόντισε να συμβουλευτείς τον παραπάνω "κώδικα" και έχε κατά νου πως κι η ύπαρξή σου είναι επιλογή ανθρώπινη, δυστυχώς.
Γκε-γκε;

Μην ξεκινάς πρόταση εκεί που δεν υπάρχεις ως υποκείμενο.
Πάρε το βλέμμα σου και χτύπα το στον τοίχο.


μικρή Carol.

1 σχόλιο:

  1. Πάρα πολύ ουσιαστικό το βρίσκω. Και επίκαιρο. Και ευρύ σε άλλες συμπεριφορές μας (βλ. ζώα: επειδή δεν κατανοούμε τη φύση τους και δεν σεβόμαστε τη διαφορετικότητά τους= εκμεταλλευόμαστε ό,τι μπορούμε να τους πάρουμε). Επειδή λοιπόν δεν τα έχουμε βρει με τον εαυτό μας (ως ατομικότητες, ως κοινωνία, ως είδος) προσπαθούμε να ελέγξουμε την ύπαρξη (σε όλες της τις εκφάνσεις) των άλλων. Ομοφυλλόφιλους ή μη. Άσπρους ή κίτροινους. Με ουρά ή χωρίς. Σκέφτομαι, μιας και έχω μπει στο χώρο της εκπαίδευσης: νοείται εκπαιδευτικό σύστημα που κάθε μέρα, κάθε λεπτό και με κάθε τρόπο δεν καθιστά σαφή στα παιδιά τα όρια της παρέμβασής τους στη φύση των άλλων; Αν γινόταν αυτό, αυτόματα δεν θα χρειαζόταν να κάνουμε λόγο για τα περιβόητα δικαιώματα, γιατί εξ'ορισμού είναι κατοχυρωμένα αν ο καθένας παραμένει στον προσωπικό του χώρο. Είναι πιο εύκολο/κομψό όμως να πεις σε κάποιον "είναι δικαίωμά σου να..." παρά "δεν μπορείς να παρέμβεις σε...". Βλέπεις, το θέμα είναι τεράστιο, και τα υποκείμενα που λες και εσύ πάντα θα αυτο-επιννοούνται ακόμα και όταν δεν υπάρχουν. Και το θέμα είναι απο μικροί να μαθαίνουμε πως ο κόσμος δεν γυρίζει γύρω μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή