all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

18/2/14

τα kilos ™


picture taken by weheartit.com


Σας καλησπερίζω και πάλι αργοπορημένα, γιατί ως γνωστόν δεν έχω απαλλαγεί από τις υποχρεώσεις μου, που διαρκώς πληθαίνουν σε αντίθεση με τις ώρες του ρολογιού (εδώ βάλε να σε συντροφεύσει το ένα και μοναδικό άσμα: http://www.youtube.com/watch?v=gjfmgPwKy2I ). 

Καλέ μυρίζει κάτι πολύ από άνοιξη! Ήλιος (βασικότατον), υψηλότερες θερμοκρασίες (τουλάχιστον μέχρι τις 18.00) και ζουζούνια που εξερευνούν τα ρούχα και τα μαλλιά μου (αυτό το μισώ, καθώς εγώ είμαι διακριτικότατη και δεν ανακατεύομαι στα πράγματά τους, απαιτώ το ίδιο, νταξ;) και λουλούδια που ανθίζουν με πολλά ζουζούνια να τα ενοχλούν,επίσης. Πάντως, η μετάβαση αυτή, κακά τα ψέματα, βοηθά στην ψυχολογία και στην αντιμετώπιση των ενοχλητικών προθεσμιών με χαμόγελο. 

Και ας μην ξεχνάμε, μετά την άνοιξη έρχεται το καλοκαίρι! Ε π ι τ έ λ ο υ ς .- 

Το σημερινό θέμα με απασχολεί το τελευταίο διάστημα και αποφάσισα να εκθέσω απόψεις περιμένοντας τον αντίλογο. Τα κιλά, οι δίαιτες, η ασιτία και η παχυσαρκία μας απασχολούν όλες/-ους χωρίς αυτό να σημαίνει πάω σε διατροφολόγο-γυμναστήριο-crossfit και όλα καλά. Νεοέλληνας πονεμένος με την τσέπη ανοιχτή για τον κοιλιακό που ατροφεί. Έχω πιάσει τον εαυτό μου να αναρωτιέται για τις τροφές που κατεβάζει καθημερινά ολημερίς και κυρίως ολονυχτίς. Και είναι που σε πιάνει αυτό το παράπονο που δε κουμπώνει εκείνο το αγαπημένο σου blue-jean από το λύκειο. Ωστόσο, η ουσία, που είναι ανέκαθεν ζουμερή, κρύβεται στα βαθύτερα στρώματα. 

Υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω γύρω μας που έχουν σοβαρά διατροφικά προβλήματα. Το όλο θέμα γίνεται πιο περίπλοκο όταν στο παιχνίδι της ζυγαριάς μπαίνουν ψυχολογικά-ψυχιατρικά ζητήματα. Το άγχος του συν/πλην ενός κιλού μπορεί να είναι η αιτία τρομοκρατικού αυτο-χτυπήματος. Υπάρχουν άμυαλα κεφάλια εκεί έξω που δίνουν στα κιλά τόση αξία όση ο Πάππας στο αλάθητο. Και γίνεται όλο και καλύτερο, αν δεν υπάρχει το ανάλογο χέρι βοηθείας (ξέρω τι σκέφτηκες) και υποστήριξης. Χειρότερος φόβος; Η συνάντηση με τις/τους παλιές/παλιούς συμμαθήτριες/συμμαθητές ή συμφοιτήτριες/συμφοιτητές που σε σκανάρουν από πάνω μέχρι κάτω πετώντας τη σπόντα " ίδια/-ιος έμεινες" ή το καλύτερο " χαλάρωσες λίγο ρε συ".
Σκατά στη μάπα σου μωρή αγράμματη μύγα. 

Μας, και λέω μας γιατί κι εγώ είμαι στο τρυπάκι, έχει φάει ο κώλος μας να γίνουμε μονδέλες κάθε άνοιξη-καλοκαίρι (και όχι μόνο) και δεν δεχόμαστε άλλο νούμερο πέραν του S και του 26. Αλήθεια, τώρα που γράφω μπαίνω σε σκέψεις και ρωτώ τον εαυτό μου "ποιος/-α αλήθεια ξενυχτάει για το τι νούμερο μπλούζα ή πανταλόνα φορώ;". Είναι, βέβαια, καλά οργανωμένο το έγκλημα. Όλες αυτές οι ευρέως γνωστές εταιρείες ένδυσης, ονόματα δε λέμε σαφώς, δεν υποστηρίζουν όλα τα σωματικά μεγέθη. Καμπαναριό.  Να σου μετά το κοινωνικό σχόλιο: "ρε η Μαρίκα του Παύλου πήγε και αγόρασε ρούχα από το XLLLL Store, σοοοκ;". Και μη μου πεις πως δεν έχεις σχολιάσει τι πως και γιατί σχετικά με τους πιο τροφαντούς, γιατί η αυτόματη σφαλιάρα θα σκάσει εις διπλούν στο μάγουλό σου. Είναι και το βλέμμα. Μη δεις ζευγάρι μη αναλογικό σωματικά αμέσως το βλέμμα και η πικρόχολα σου να ξεμυτίσει. Γι' αυτό και απόψε μόνη/-ος θα την βγάλεις κι απόψε. Και που είσαι, το βλέμμα της συμπόνιας κράτα το για παρηγοριά δική σου.
Αχαλίνωτη κάλτσα. 

Νοοτροπία = ασχολούμαι με τις/τους άλλες/άλλους τόσο, όσο να γίνουν τα ελαφρυντικά μου. 
Και στη τελική να είμαστε ειλικρινείς. Δεν είναι αυτές/-οί που έχουν το πρόβλημα. Είμαστε όλοι εμείς που τις/τους το δημιουργούμε. Για τον εαυτούλη μας κρατάμε τα καλυτερότατα, και ξέρουμε τι συγκρίσεις θα επιλέξουμε να κάνουμε ώστε να έχουμε το περιθώριο να μασαμπουκώσουμε το βράδυ τα πατατάκια με γεύση πικραμύγδαλο χωρίς ίχνος ενοχής. Και το επόμενο πρωινό με φόρμες στη δουλειά, γιατί είμαστε τάχα μου και πολύ φιτ μωρά.
Γιατί η ζυγαριά έχει τη γεύση που της αφήνεις. 
  
Ξυπνάτε μωρέέέ. 
Υπάρχουν άνθρωποι που πεινάνε εκεί έξω.
Α και ψιτ, δεν είμαστε ό,τι τρώμε. 
Είμαστε αυτοί που πρέπει να φαγωθούν. 
Σόδα;


μικρή Carol.

2 σχόλια:

  1. Πολύυ ωραίοο! Μπράβοο!
    Ααα τέλειο το header! Πολύ πολύ όμορφο! ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολύ επίκαιρο το θέμα, ακόμα πιο όμορφο αισθητικά το μπλογκ, θανατηφόρες οι ατάκες.
    Σε φιλώ.

    Υ.Γ "Αχαλίνωτη κάλτσα";

    ΑπάντησηΔιαγραφή