all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

18/2/14

τα kilos ™


picture taken by weheartit.com


Σας καλησπερίζω και πάλι αργοπορημένα, γιατί ως γνωστόν δεν έχω απαλλαγεί από τις υποχρεώσεις μου, που διαρκώς πληθαίνουν σε αντίθεση με τις ώρες του ρολογιού (εδώ βάλε να σε συντροφεύσει το ένα και μοναδικό άσμα: http://www.youtube.com/watch?v=gjfmgPwKy2I ). 

Καλέ μυρίζει κάτι πολύ από άνοιξη! Ήλιος (βασικότατον), υψηλότερες θερμοκρασίες (τουλάχιστον μέχρι τις 18.00) και ζουζούνια που εξερευνούν τα ρούχα και τα μαλλιά μου (αυτό το μισώ, καθώς εγώ είμαι διακριτικότατη και δεν ανακατεύομαι στα πράγματά τους, απαιτώ το ίδιο, νταξ;) και λουλούδια που ανθίζουν με πολλά ζουζούνια να τα ενοχλούν,επίσης. Πάντως, η μετάβαση αυτή, κακά τα ψέματα, βοηθά στην ψυχολογία και στην αντιμετώπιση των ενοχλητικών προθεσμιών με χαμόγελο. 

Και ας μην ξεχνάμε, μετά την άνοιξη έρχεται το καλοκαίρι! Ε π ι τ έ λ ο υ ς .- 

Το σημερινό θέμα με απασχολεί το τελευταίο διάστημα και αποφάσισα να εκθέσω απόψεις περιμένοντας τον αντίλογο. Τα κιλά, οι δίαιτες, η ασιτία και η παχυσαρκία μας απασχολούν όλες/-ους χωρίς αυτό να σημαίνει πάω σε διατροφολόγο-γυμναστήριο-crossfit και όλα καλά. Νεοέλληνας πονεμένος με την τσέπη ανοιχτή για τον κοιλιακό που ατροφεί. Έχω πιάσει τον εαυτό μου να αναρωτιέται για τις τροφές που κατεβάζει καθημερινά ολημερίς και κυρίως ολονυχτίς. Και είναι που σε πιάνει αυτό το παράπονο που δε κουμπώνει εκείνο το αγαπημένο σου blue-jean από το λύκειο. Ωστόσο, η ουσία, που είναι ανέκαθεν ζουμερή, κρύβεται στα βαθύτερα στρώματα. 

Υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω γύρω μας που έχουν σοβαρά διατροφικά προβλήματα. Το όλο θέμα γίνεται πιο περίπλοκο όταν στο παιχνίδι της ζυγαριάς μπαίνουν ψυχολογικά-ψυχιατρικά ζητήματα. Το άγχος του συν/πλην ενός κιλού μπορεί να είναι η αιτία τρομοκρατικού αυτο-χτυπήματος. Υπάρχουν άμυαλα κεφάλια εκεί έξω που δίνουν στα κιλά τόση αξία όση ο Πάππας στο αλάθητο. Και γίνεται όλο και καλύτερο, αν δεν υπάρχει το ανάλογο χέρι βοηθείας (ξέρω τι σκέφτηκες) και υποστήριξης. Χειρότερος φόβος; Η συνάντηση με τις/τους παλιές/παλιούς συμμαθήτριες/συμμαθητές ή συμφοιτήτριες/συμφοιτητές που σε σκανάρουν από πάνω μέχρι κάτω πετώντας τη σπόντα " ίδια/-ιος έμεινες" ή το καλύτερο " χαλάρωσες λίγο ρε συ".
Σκατά στη μάπα σου μωρή αγράμματη μύγα. 

Μας, και λέω μας γιατί κι εγώ είμαι στο τρυπάκι, έχει φάει ο κώλος μας να γίνουμε μονδέλες κάθε άνοιξη-καλοκαίρι (και όχι μόνο) και δεν δεχόμαστε άλλο νούμερο πέραν του S και του 26. Αλήθεια, τώρα που γράφω μπαίνω σε σκέψεις και ρωτώ τον εαυτό μου "ποιος/-α αλήθεια ξενυχτάει για το τι νούμερο μπλούζα ή πανταλόνα φορώ;". Είναι, βέβαια, καλά οργανωμένο το έγκλημα. Όλες αυτές οι ευρέως γνωστές εταιρείες ένδυσης, ονόματα δε λέμε σαφώς, δεν υποστηρίζουν όλα τα σωματικά μεγέθη. Καμπαναριό.  Να σου μετά το κοινωνικό σχόλιο: "ρε η Μαρίκα του Παύλου πήγε και αγόρασε ρούχα από το XLLLL Store, σοοοκ;". Και μη μου πεις πως δεν έχεις σχολιάσει τι πως και γιατί σχετικά με τους πιο τροφαντούς, γιατί η αυτόματη σφαλιάρα θα σκάσει εις διπλούν στο μάγουλό σου. Είναι και το βλέμμα. Μη δεις ζευγάρι μη αναλογικό σωματικά αμέσως το βλέμμα και η πικρόχολα σου να ξεμυτίσει. Γι' αυτό και απόψε μόνη/-ος θα την βγάλεις κι απόψε. Και που είσαι, το βλέμμα της συμπόνιας κράτα το για παρηγοριά δική σου.
Αχαλίνωτη κάλτσα. 

Νοοτροπία = ασχολούμαι με τις/τους άλλες/άλλους τόσο, όσο να γίνουν τα ελαφρυντικά μου. 
Και στη τελική να είμαστε ειλικρινείς. Δεν είναι αυτές/-οί που έχουν το πρόβλημα. Είμαστε όλοι εμείς που τις/τους το δημιουργούμε. Για τον εαυτούλη μας κρατάμε τα καλυτερότατα, και ξέρουμε τι συγκρίσεις θα επιλέξουμε να κάνουμε ώστε να έχουμε το περιθώριο να μασαμπουκώσουμε το βράδυ τα πατατάκια με γεύση πικραμύγδαλο χωρίς ίχνος ενοχής. Και το επόμενο πρωινό με φόρμες στη δουλειά, γιατί είμαστε τάχα μου και πολύ φιτ μωρά.
Γιατί η ζυγαριά έχει τη γεύση που της αφήνεις. 
  
Ξυπνάτε μωρέέέ. 
Υπάρχουν άνθρωποι που πεινάνε εκεί έξω.
Α και ψιτ, δεν είμαστε ό,τι τρώμε. 
Είμαστε αυτοί που πρέπει να φαγωθούν. 
Σόδα;


μικρή Carol.

1/2/14

☂ τα δύσκολα


picture taken by weheartit.com


Καλό μήνα αναγνώστριες/-ες μου. 
Μπήκαμε στο Φεβρουάριο και το μούντ του καταθλιπτικού χειμώνα εξακολουθεί να μας ακολουθεί. Σύννεφα, σύννεφα, σύννεφα. Ωχ, μια σταγόνα στην 267η τρίχα του κεφαλιού μου! Δυο σταγόνες, τρεις σταγόνες, εφτά σταγόνες και το βροχερό πάρτι κήρυξε την έναρξή του -και σήμερα- . Το σκηνικό θα παραμείνει έτσι στον Βόλο τουλάχιστον μέχρι το πρώτο 10-ήμερο του Φλεβάρη. Συγκινητικό. Η εξεταστική, επίσης, καλά κρατεί, αλλά υπομονή καθώς μπήκαμε στη τελική ευθεία (βέβαια, μόνο ευθεία δεν τη λες, αλλά κάνω τα στραβά μάτια για χάρη σας). 

Σήμερα γράφω για τις δυσκολίες. Ωραίο ξεκίνημα, θα μου πεις τώρα, για αρχή του μήνα, και θα συμφωνήσω μαζί σου, παρόλο που εσύ το λες ειρωνικά, εγώ σε υποστηρίζω. Και μιας που είπα υποστηρίζω, και δυο που οι δυσκολίες αναμφίβολα απαιτούν κάποιου είδους υποστήριξη, άμα θες, γύρνα πίσω στις αρχές του Δεκέμβρη (2013) και διάβασε εδώ το post που είχα κάνει για την υποστήριξη. Καλή η σέντρα, φίλη/-ε είρωνα.

Όπως έχει χιλιογραφτεί στα διάφορα posts σε αυτό blog, η ζωή του ανθρώπου, και γενικότερα του κάθε υπαρκτού είδους, δεν είναι ροδοπεταλωμένη. Ωραίες οι όμορφες στιγμές, γιατί αυτές μας φέρνουν κοντά, μας γνωρίζουν, μας ανταλλάσσουν συναισθήματα και μας ενώνουν. Μα και οι δύσκολες "άσχημες" στιγμές, αν το σκεφτείς με όση λογική σε διέπει, το ίδιο κάνουν. Σαφώς η πορεία της ίδιας, ωστόσο, διαδικασίας διαφέρει. Διαφέρει σε μεγάλο σχετικά βαθμό. Πολλές/-οί ενστερνίζονται τον ισχυρισμό της δοκιμασίας. Δε θα τον αποδεχθώ, ούτε και θα τον απορρίψω. Απλώς, θα επισημάνω πως η δοκιμασία, για εμένα, έχει μια εξω-ανθρώπινη υπόσταση και όπως αντιλαμβάνεστε τα εκτός ανθρωπίνων ορίων δεν είναι να τα πολυ-διαπραγματεύεσαι, γιατί οι γνώμες διίστανται και ποια/-ος θέλει να διαπληκτίζεται μεσημεριάτικα; Οπότε, οι άνθρωποι γιατί να δοκιμάζονται μεταξύ τους; Τόση βαρεμάρα ή τόση ηλιθιότητα τους διακατέχει; Και οι δύο απαντήσεις, σωστές μου φαίνονται, τείνω όμως προς την δεύτερη.

Τα δύσκολα δεν σου χτυπούν το κουδούνι. Μια φορά θα ξεχάσεις την πόρτα ή το παραθύρι σου ανοικτό και θα έρθουν να σε βρουν. Δε είναι ότι φταις, είναι σαν μια υπενθύμιση του κλισέ "γιατί σε εμένα; ή σε εμένα ποτέ." . Οι δυσκολίες δε κάνουν διακρίσεις. Μονάχα ο άνθρωπος κάνει, και ο εαυτός του μένει πάντα εκτός λίστας. Δεν είναι ότι φταις, είναι που θέλεις να τη σκαπουλάρεις, σα να έχεις κάποιο μαγικό πέπλο που έχει ποτιστεί με το ξόρκι "μακρυά από εμένα κάθε είδος κακού". Αμ δε. Οι δυσκολίες είναι κάτι σαν warning για τις "τεκμηριωμένες" απόψεις σου. Σίγουρα είναι στενάχωρες και τις απευχόμαστε για εμάς και τα άτομα που αγαπάμε. Ωχ, διάκριση;

Τα δύσκολα δε παύουν να είναι δύσκολα από τη μια στιγμή στην άλλη. Τα θαύματα ανήκουν στη κατηγορία των εκτός ανθρωπίνων ορίων και επειδή θέλουμε χειροπιαστές απαντήσεις συνεχίζουμε το βάδην χωρίς περαιτέρω σχολιασμό. Χρειάζεσαι να μείνεις μόνη/-ος, να ξεθυμάνεις, να ανακουφιστείς εσωτερικά από τις όποιες ενοχές σου, ίσως γιατί κατά βάθος αποδέχεσαι το εμπόδιο. Θα επιδιώξεις κάποια στιγμή να το μοιραστείς. Δεν είναι ίχνος αδυναμίας ή ανάγκη για παρηγοριά, είναι ανάγκη να μοιραστείς, να μιλήσεις και να ισορροπήσεις το συναίσθημα με τη λογική. Σίγουρα η φιλία είναι πρώτη σύμμαχος, ωστόσο υπάρχουν και ειδικοί, μη τους απορρίπτεις χωρίς δοκιμή. Καμιά φορά ο άγνωστος ειδικός, μπορεί να μη σου προσφέρει άμεσα τη λύση, αλλά υποσυνείδητα σου δείχνει που να ψάξεις να τη βρεις.

Όταν βρίσκεσαι ή αντιμετωπίζεις μια δύσκολη κατάσταση, η διαδικασία της λήψης αποφάσεων γίνεται ακόμα πιο επώδυνη.  Είναι σωστό - λάθος,  ωφέλιμο - βλαβερό, ρίσκο - δειλία, αποτελεσματικό - αναποτελεσματικό; Πάρε το χρόνο σου και όσες ανάσες θέλεις. Μα ο χρόνος πιέζει, θα μου πεις. Ναι, και δυστυχώς δεν έχει pause. Κλείσε τα μάτια σου, ψιθύρισε το όνομά σου και ηρέμησε. Το πρώτο πράγμα που θα σου έρθει με το άνοιγμα των ματιών σου, είναι η απόφαση που πήρες. Δεν υπάρχει σωστό - λάθος,  ωφέλιμο - βλαβερό, ρίσκο - δειλία, αποτελεσματικό - αναποτελεσματικό.  Δεν υπάρχουν ενοχές, γιατί γνωρίζεις πως δεν υπάρχουν σε όλα τα ερωτήματα απαντήσεις και σε όλα τα προβλήματα λύσεις. Απλά έτσι γίνεται, έτσι έγινε, και έτσι θα γίνει. Τα δύσκολα λήγουν είτε ευχάριστα είτε δυσάρεστα. Σε κάθε περίπτωση, με το πέρασμα του χρόνου γίνονται αναμνήσεις. Ισχυρές ή αδύναμες, εσύ το καθορίζεις.
Μη βιαστείς.

Όπως είπε και ένας Καναδός ποιητής (Robert Service) :
"Δεν είναι το βουνό μπροστά σου που σε καταβάλει, είναι το χαλίκι στο παπούτσι σου".



μικρή Carol.