all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

15/12/14

☂ οι τύψεις


picture via weheartit.com


Χέλοου αγαπημένες & αγαπημένοι.
Ευελπιστώ να είστε όλες/-οι καλά και να ολοκληρώνετε σιγά- σιγά τις υποχρεώσεις σας ενόψει των εορταστικών ημερών που ακολουθούν, ώστε να τις απολαύσετε στο έπακρο, όπως έχετε (προ)σχεδιάσει. Εγώ θα κατευθυνθώ προς Ρόδο και οφείλω να ομολογήσω πως οι φετινές γιορτές θα είναι κάπως διαφορετικές (προς την άσχημη πλευρά) από κάθε άλλη φορά. Ωστόσο, πάντα υπάρχει χώρος για σπιτικό φαγητό, ξεκούραση, μελομακάρονα και φυσικά SPSS (στατιστικό -απάνθρωπο- λογισμικό). 

Το παρόν άρθρο, είναι η τελευταία ανάρτηση για το 2014. Μόνο και μόνο για αυτό αξίζει να συνεχίσεις την ανάγνωση παρά τον κάπως-περίεργο-για-τις-μέρες-αυτές τίτλο. Και λέω περίεργο για να μην γράψω λυπηρό. Αλλά και αυτό σωστό θα μου φαινόταν. Οι τύψεις είναι ενοχικά συνήθως συναισθηματικά αποτελέσματα όχι των τόσο ευχάριστων τεκταινόμενων. Αλλά μην ανησυχείς δε θα σταθώ τόσο σε αυτό το κομμάτι της σφαιρικότητας του θέματος. 

Ένας ακόμη χρόνος φεύγει και άλλες 365 ολόφρεσκες μέρες αναμένουν να φιλοξενήσουν το παρόν και το μέλλον μας. Όλο αυτό λειτουργεί σαν ένα καλό πρόσχημα να διώξουμε τη μιζέρια και τη στενοχώρια που η τωρινή χρονιά μας επιφύλαξε. Βέβαια, το υποσυνείδητο λειτουργεί με τους δικούς του όρους και σε συνεργασία με την μνημονική ικανότητα του εγκεφάλου, όλο αυτό το πρόσχημα φαντάζει σαν ασπιρίνη ικανή να καταπολεμήσει τον καρκίνο.

Αυτό το πες-το-και-γνωμικό "ο χρόνος θα δείξει" ή "ο χρόνος θα σε βοηθήσει να το ξεπεράσεις" νομίζω τελικά όσο μεγαλώνω είναι από τα χειροτερά μου. Όχι γιατί δεν ισχύει σε έναν ικανοποιητικό βαθμό αλλά, γιατί παρουσιάζει την ανθρώπινη υπόσταση ανίκανη να λάβει δράση σε εκ φύσεως ανθρώπινα και όχι υπερ-γαλαξιακά ζητήματα. Όλο αυτό με χαλάει.
Μου δημιουργεί τύψεις ρε παιδί μου.

Κατόπιν, είναι πραγματικά άξια απορίας η τακτική των ανθρώπων να προτιμούν να κρύβονται μέχρι να λήξει το παιχνίδι γνωρίζοντας δε ότι με αυτό το τρόπο δεν υπάρχει καμία ελπίδα νίκης έστω ισοπαλίας. Και κυρίως ψυχικής ηρεμίας. Νομίζω είμαστε εθισμένες/-οι στα γρήγορα πράματα (βλ. φαστ φουντ, κλέψιμο ουράς σε σουπερμαρκετ-τράπεζες, γρήγορα συμπεράσματα και τα συναφή). Προτού ξεκινήσει κάτι θέλουμε να μάθουμε το τέλος. Λες και αυτό θα σε βοηθήσει να προετοιμαστείς. Προτιμούμε, δηλαδή, να μεταβούμε όσο πιο γρήγορα στη τελική έκβαση των πραγμάτων, θεωρώντας πως είτε θετική είτε αρνητική είναι θα αποτελεί σύντομα παρελθόν. Και όλο αυτό, γιατί απλά δεν παραδεχόμαστε τα αυτονόητα. Δεν μπορούμε να διαχειριστούμε τα πάντα σε αυτή (τουλάχιστον) τη ζωή. Η μάλλον, κάποια αν όχι αρκετά πράγματα και καταστάσεις δεν εξαρτώνται από εμάς.
Αυτό μου δημιουργεί κάποιες επιπλέον τύψεις.

Βέβαια, ένα περιθώριο επιλογών το έχεις. Πάντα υπάρχει χρόνος να αλλάξεις γνώμη, τακτική, πρέπει και θέλω. Δυστυχώς, αυτό είναι το μεγαλύτερο, όχι τόσο ψέμα, αλλά μάλλον λάθος. Η πίστη ότι θα σου δοθεί επιπλέον χρόνος να δράσεις με το νέο επιθυμητό σου τρόπο είναι απλά μια ψευδαίσθηση ότι μπορείς να αλλάξεις τα πράγματα, και σε ανακουφίζει κάπως. Αλλά όπως μου εκμυστηρεύτηκε μια φίλη "(...) είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη φύση μας να μη προλαβαίνουμε. Γιατί δε μπορούμε να ζήσουμε έχοντας ως προοπτική το θάνατο στη ζωή. Κανείς ποτέ δεν ξέρει πόσος χρόνος του απομένει για να ρυθμίσει σωστά και στρατηγικά τις κινήσεις του. Το παιχνίδι πάντα τελειώνει όταν νομίζουμε ότι είναι ακόμα στη μέση.".
Και ναι, συμφωνώ.

Οι τύψεις λοιπόν, για όσα δε προλάβαμε να κάνουμε ή για όσα μετανιώσαμε που κάναμε, είναι μια υπενθύμιση της τρωτής ύπαρξής μας. Σίγουρα, όπως και να ξεκινήσει το παιχνίδι, όπως και αν αποφασίσεις να παίξεις, το τέλος του δεν θα σε αποζημιώσει στον ίδιο βαθμό με αν έκανες αυτό ή αν πήγαινες από εκεί και αν δεν με το άλλο και τελικά δεν με εκείνο. Δεν είναι κακό να έχεις τύψεις, είναι μη ωφέλιμο όμως να υποκύπτεις σε αυτές. Πάντα συνέβαιναν και θα συμβαίνουν πράματα που δεν μας αρέσουν ή που τα φανταζόμασταν διαφορετικά. Λυπάμαι που στο λέω αλλά ούτε η Πατέρα ξέρει τα νούμερα του Τζόκερ. Και στη τελική, άμα είσαι γυναίκα, είναι απολύτως φυσιολογικό να ξυπνήσεις και να μισείς τα πάντα.
So what?

Τέλος, για το 2015 εύχομαι όλα τα ξαφνικά να είναι ευχάριστα και όλες οι αλλαγές παραγωγικές. Και επειδή όλο αυτό είναι ουτοπικό, μπορώ να αρκεστώ στη πρόληψη, τη δράση και την ειλικρίνεια.
Χρόνια πολλά & Καλά Χριστούγεννα.

υ.γ. όσες/-οι έχετε χρόνο για ταινίες τσεκάρετε το About Time.


Ραντεβού στο επόμενο,
μικρή Κάρολ.

26/11/14

☢ η άγνοια


picture via weheartit.com


Καλησπέρα σας once again!
Ευελπιστώ να είστε όλες/-οι καλά κυριευμένοι κάθε μέρα όλο και περισσότερο από την προσμονή των Χριστουγέννων. Δεν είναι δα και δύσκολο αυτό. Ο καιρός πάγωσε, οι βιτρίνες στολίστηκαν, οι δρόμοι φωταγωγήθηκαν και οι selfies με τα παντός τύπου χριστουγεννιάτικα δεντράκια/ καραβάκια δίνουν και παίρνουν στα social media. 

Καλά, δεν ανοίγω κουβέντα για τα μελομακάρονα και τους κουραμπιέδες που αλωνίζουν αφεντικά στα ζαχαροπλαστεία και στους φούρνους. Και μέσα σε αυτό το παγωμένο κυριολεκτικά, αλλά ζεστό μεταφορικά κλίμα εμένα μου την κοπάνησε να φτιάξω lemon pie. Και έφτιαξα. Τώρα παγώνει, αλλά στο επόμενο άρθρο θα σας πω τι κατάφερα και ίσως αν είστε τυχεροί/-ες να σας δώσω τη συνταγή. Λίγη ξινίλα στη τόση γλυκάδα που κυριαρχεί τριγύρω δεν έβλαψε κανέναν/καμιά, έτσι θαρρώ τουλάχιστον. 

Και επιστροφή στα του επικείμενου post. 
Η άγνοια. 
Τζ τζ. 
Ολίγον άστοχη η επιλογή του σημερινού post, διότι, εμείς ως Ελληνάρες δεν υφίσταται να μιλούμε για άγνοια και αμάθεια. Τα γνωρίζουμε όλα και έχουμε εμπεριστατωμένη άποψη για τα πάντα. Στη χειρότερη προσποιούμαστε ότι κάτι δεν είναι απόκτημα της γνώση μας, μόνο και μόνο γιατί θα υπάρχει κάποιου είδους αξιόλογο κέρδος.
Άτσα μαγκιές το έθνος μας!

Ωστόσο, δεν μπορώ να παραβλέψω τους δύο πασίγνωστους κατ' εμέ μύθους γύρω από την άγνοια που σε μια πρόσφατη συνομιλία μου ειπώθηκαν και με εξέπληξαν εν έτει 2000 και 14 (15 οσονούπω):
1. η άγνοια είναι δύναμη και 
2. η άγνοια είναι ευτυχία. 
Και μη μου πεις πως έρχεσαι αντιμέτωπος/-η με αυτούς για πρώτη φορά, γιατί τώρα βγάζω τη lemon pie από το ψυγείο και στη φοράω σκούφο. 
(Συγνώμη) Παραφέρθηκα, επιστροφή (στη λογική και σ)την ευγένεια. 

Είναι τουλάχιστον λυπηρό να υπάρχουν διάσπαρτες μονάδες που υποστηρίζουν ακόμα πως η άγνοια είναι προτιμότερη από τη γνώση. Και ακόμα πιο λυπηρό να δικαιολογούνται με το σαθρό επιχείρημα της ανυπαρξίας των πόρων για εύρεση της γνώσης. Αχ αυτή η τεμπελιά, επάγγελμα να ήταν να ήμουν εισοδηματίας ή επιπλοποιός (ανατομικοί καναπέδες για ατέλειωτες ώρες αράγματος και καψίματος των μικροεγκεφαλικών κυττάρων). Παραδέξου το, είναι ζήτημα επιλογής και θέλησης. 

Από μικρά μας ταϊζουν μπόλικη αμάθεια. Το χειρότερο είναι πως είναι εσκεμμένο και προσχεδιασμένο το έγκλημα και φυσικά διαιωνίζεται από γενιά σε γενιά. Ας πούμε ότι πεθαίνει ένας, και μια "νορμάλ" ερώτηση 5χρονου είναι "και τώρα που πήγε;" και έρχεται η  "νορμάλ" απάντηση "είναι ψηλά στον ουρανό και μας κοιτάει,θα μας προσέχει από 'κει" και ξάφνου το 5χρονο αρχίζει  να κοιτά τον ουρανό κατουρημένο από τον φόβο της νεκρικής κυριαρχίας. Ένα λάιτ παράδειγμα όσο αστείο και αν σας φαντάζει. Καλύτερα, να μην ανοιχτώ σε παραδείγματα από Μ.Μ.Ε. ,και εκπαιδευτικό /πολιτικό σύστημα. Όπως και να το κάνεις πως να συνηθίσεις στον ήλιο άμα έχεις αγαπήσει το σκοτάδι;

Άλλωστε το αγαπημένο χόμπι του είδους μας είναι η δημιουργία ψευδαισθήσεων, φαντασμάτων και κυρίως των εύκολων απόψεων. Το μπαλόνι της άγνοιας, το οποίο φουσκώνεις με σκοπό να ζήσεις μέσα του, έχει κάποιο οξυγόνο που θα σου προσφέρει δύναμη και ευτυχία, αλλά με ημερομηνία λήξης. Θα σκάσει σε ανύποπτη στιγμή. Μετά θα κοίτας σα χάνος τον ουρανό και θα κάνεις παρέα στα φαντάσματά σου. Βέβαια να μου πεις, αυτά δε μιλούν, επομένως κι εκεί το πάνω χέρι θα έχεις. 
Άρα και δυνατός και ευτυχισμένος, once again. 

"Το πρόβλημα με την άγνοια είναι ότι συσσωρεύει αυτοπεποίθηση καθώς προχωράει." 
(Άγνωστος)


Ραντεβού στο επόμενο,
μικρή Κάρολ.

7/11/14

◦ το απειροελάχιστο


picture via weheartit.com



Καλησπέρα σας.
Δεν ξέρω τι ώρα θα αναρτηθεί και τι ώρα θα διαβάσετε το παρόν άρθρο μα σας πληροφορώ πως είναι 3:49 π.μ. τώρα που το πληκτρολογώ. Δεν έχω ύπνο γιατί βαρυστομάχιασα, καθώς προηγουμένως κατέβασα κυριολεκτικά με το κουταλάκι μισό πακέτο Nutella. Όχι καλά να πάθω. Η τόση σοκολάτα στον οργανισμό μου, μάλλον, θα φταίει για τον οργασμό σκέψεων που με κατακλύζουν αυτό το κρύο χάραμα, και έτσι άπτομαι της ευκαιρίας για post. 
Δε μου κακόπεσε. 

Αρχικά να ξεκινήσω με τα ευχάριστα άσχετα σχετικά που πολύ μου αρέσει να μοιράζομαι. Τα άρθρα μου πέραν από εδώ φιλοξενούνται και από το http://www.mysalonika.gr/ (Fb page: MySalonika - Η Θεσσαλονίκη μου ). Ε, και ο ενθουσιασμός είναι μεγάλος! Δεν υπάρχει καμία αλλαγή στο κόνσεπτ του blog ούτε των posts. Ελευθερία στη θεματολογία και εν καιρώ με την ανανέωση της ιστοσελίδας, μάλλον θα υπάρχει συγκεκριμένος χώρος/ στήλη που θα με βρίσκετε. Προς το παρόν κλικάρετε στη κατηγορία "Κοινωνικά".  Έπειτα, να σας εκμυστηρευτώ πως όλα βαίνουν καλώς με τη διπλωματική μου εργασία, βρίσκομαι αισίως στο στάδιο της διεξαγωγής της έρευνας. Βέβαια υπάρχει μια σχετική πίεση αλλά όλα θα πάνε καλά. Γιατί θέλω να πάνε καλά και θα πάνε. 
Αυτά. 

Στο θέμα του σημερινού post τώρα. 
Το απειροελάχιστο. Αναφέρομαι σε όλα εκείνα τα έμψυχα που η τελική σημασία που τους δίνουμε είναι απειροελάχιστη παρά το αρχικό φαινομενικό ενδιαφέρον μας. Είναι η γνωστή λαϊκή ρήση από το ένα (αυτί) μου μπαίνει από το άλλο, μη σου πω και από το ίδιο, μου βγαίνει. Και ναι δυστυχώς αφορά έμψυχα "αντικείμενα", γιατί στα υλικά είμαστε μη στάξει και μη βρέξει. Ρε συ πρόσεχε λίγο, είναι το i-Phone 6!

O άπορος, μικρότερης ασφαλώς χρηματικής αξίας από τη προαναφερθείσα συσκευή κινητού, που τριγυρνά στους δρόμους αναζητώντας ένα υπόστεγο ή κάποιου είδους τροφή μας εκλύει από τη μια συναισθήματα συμπόνοιας και θλίψης και από την άλλη οργής και θυμού για τις πολιτικές, κυρίως, ευθύνες που δεν θα αποδοθούν εις τους αιώνας των αιώνων. Παραπλήσια ισχύουν για τα χιλιάδες αδέσποτα σε όλες τις ελληνικές γειτονιές, για τις βίαιες επιθέσεις που είμαστε μάρτυρες και το βουλώνουμε, για όλα εκείνα τα άσχημα που συνέβαιναν, συμβαίνουν δίπλα και απέναντι μας και που θα συνεχίσουν απρόσκοπτα να συμβαίνουν. Το ίδιο βέβαια ισχύει και για τη θετική όψη του νομίσματος. Μια απρόσμενη ευχάριστη είδηση που δε μας αφορά άμεσα, ένα γενικότερο θετικό συμβάν ή κάποια κοινωφελής εκδήλωση, που ακούγεται υπέροχη σαν ιδέα, αλλά που θα σταυρώσεις τα πόδια σου στον καναπέ και δε θα πας. Όλα όσα παρουσιάζονται είναι κομμάτια της καθημερινότητας και της πραγματικότητας που όλοι βιώνουμε, ο καθένας/καθεμιά με την μοναδικότητα της προσωπικότητάς του/της.

Και πόσο μας αγγίζουν αυτά;
Απειροελάχιστα. Είμαστε φαινομενικοί χαρακτήρες κατά βάθος και μη ξεκινήσετε τώρα τα σούξου- μούξου μανταλάκια. Θα λυπηθούμε και θα χαρούμε για κάτι που βρίσκεται έξω από τη σφαίρα της προσωπικής μας ζωής, απειροελάχιστα. Θα αναρωτηθούμε το γιατί, θα αναζητήσουμε εύκολες λύσεις, θα συγχαρούμε, θα αναφωνήσουμε αλλά αύριο μεθαύριο θα θεωρείται λήξαν ή στη καλύτερη περσινό ξινό σταφύλι. Τίποτε που δεν επηρεάζει άμεσα αλλά και έμμεσα, όπως φαίνεται, τη καθημερινότητά μας δεν έχει λόγο να μας αγγίξει παραπάνω από το απειροελάχιστο.

Δε κατηγορώ κανέναν και καμία, άλλωστε δε με εντάσσω στη κατηγορία "εξαιρέσεις". Αυτές/-οί είμαστε. Ίσως να προσπαθούμε κάποιες φορές να βρεθούμε στη θέση όλων των παραπάνω αλλά με την πρώτη δυσκολία τα παρατάμε. Όχι γιατί δεν αντέχουμε, αλλά γιατί φοβόμαστε. Το απειροελάχιστο είναι μια ικανοποιητική ποσότητα να είμαστε εντάξει απέναντι στις τύψεις μας. Η στιγμιαία συγκίνηση, απογοήτευση, και τα αναπάντητα γιατί μας προσφέρουν μια ψυχική γαλήνη ότι είμαστε συναισθηματικά νοήμονες και όχι άσπλαχνα τέρατα.
Όλα αυτά βέβαια στο απειροελάχιστο.

Τι μπορεί να κάνει, λοιπόν, μισή κουταλιά του γλυκού ανομολόγητη συμπόνια;
Να μας υπενθυμίσει τη μικρής χωρητικότητα συνείδηση μας.


Ραντεβού στο επόμενο,
μικρή Κάρολ.


28/10/14

◑ ο εαυτός


picture via weheartit.com

Καλησπέρα σε παλιους/-ες και νέους/-ες συνδρομητές/-ριες.
Ο καιρός απότομα συμβιβάστηκε με το φθινόπωρο και άρον άρον τρέξαμε να ξεθάψουμε μπουφάν, πλεκτά, μποτάκια, κασκόλ και πάπλωμα. Καιρικές συνθήκες ιδανικές για μικροεξορμήσεις (βλ. Πήλιο), ώστε να απολαύσετε καυτό αρωματικό τσαγάκι συνοδευμένο με ζεστό σουφλέ σοκολάτας δίπλα στο αναμμένο τζάκι. Βέβαια, επειδή πατώ ακόμα γερά τα ποδάρια μου στον πλανήτη Γη, αντιλαμβάνομαι πως για εμένα κάτι τέτοιο είναι ανέφικτο πριν την 21 Δεκεμβρίου. Για εσένα, που σου είναι ευκολάκι, σε παρακαλώ λυπήσου εμάς τα τσιράκια και μην ποστάρεις ανελέητα 25 φωτογραφίες από το αραλίκι σου πλάι στη φωτιά. 
Εκτονώθηκα.

Όμως, υπάρχει ζωή και για εμάς που μένουμε στη πόλη και αφηνόμαστε στη κλεισούρα του σπιτιού. Η επιλογή βάζω πυτζαμούλες, χοντρές καλτσούλες και καλώ μια καλή φίλη, μοιραζόμαστε κουβέρτα και σοκολάτα υπό την επήρεια μιας αξιόλογης ταινίας, αποτελεί μια all time classice choice. Κάπως έτσι, λοιπόν, πριν λίγες μέρες είδα την ταινία "Enemy" του D. Villeneuve με πρωταγωνιστή τον all time γοητευτικότατο Jake Gyllenhaal. Η ταινία βασίζεται στο βιβλίο "Ο άνθρωπος αντίγραφο" του José Saramago. Δεν θα μπω σε πολλές λεπτομέρειες (θα προσπαθήσω δηλαδή), για να μην χαθεί το ενδιαφέρον και η αγωνία σας σε περίπτωση που αποφασίσετε να την δείτε. Δυο συμβουλές: πρώτον, να την δείτε σίγουρα με ένα ακόμα άτομο και δεύτερον, να την δείτε ξανά μετά από μια-δυο μέρες μόνος/-η. Σε γενικές γραμμές, εντυπωσιάστηκα. 

"Chaos is order yet undeciphered". 

Επί του θέματος τώρα. Επειδή πέσαμε κάπως στα των σχέσεων με τα προηγούμενα post (η εμπιστοσύνη, το σεξ) αποφάσισα δημοκρατικά με τον εαυτό μου να ασχοληθούμε με τον εαυτό (μου). Υπάρχουν στιγμές που είμαστε απολυτά συνειδητοποιημένοι/-ες για τις σκέψεις, πράξεις, αποφάσεις, λάθη και αναγνωρίζουμε με χειρουργική ακρίβεια τα στοιχεία που συνθέτουν τη προσωπικότητά μας. Αυτό με τη σειρά του οδηγεί στη διαπίστωση ότι, αφού έχουμε μια κάποια επίγνωση των αδυναμιών μας, λογικό είναι να προσπαθούμε να τις καταπίεσουμε στην αφάνεια, ώστε να χαίρουμε μιας ήρεμης και ασφαλής καθημερινότητας. 

Αλλά, οι βαθύτεροι φόβοι, τα κρυμμένα θέλω, τα απαγορευμένα πάθη, οι έντονες μυστικές επιθυμίες, αυτά δεν υποδηλώνουν λίγα περισσότερα για το ποιόν του εαυτού μας; Γιατί να εχθρευόμαστε τα θέλω μας και με ποιον παίζουμε κρυφτό; Εγώ, πάντως, μόνο τον εαυτό μου βλέπω. Μάλλον, τον εαυτό μου να μάχεται ενάντια στον κρυμμένο μου εαυτό. Σα παιχνίδι μου φαίνεται. Τελικά ναι είναι ένα παιχνίδι. Παιχνίδι ισορροπίας μεταξύ επιφάνειας και αφάνειας. Και οδηγεί στην καταστροφή. Γιατί κάθε μάχη έχει μόνο έναν νικητή. Εντάξει δεν είναι δα και τόσο τραγικά τα πράγματα. Αιώνες, τώρα, φημολογείται πως ο μεγαλύτερος εχθρός μας είναι ο εαυτός μας. Ας μη ξεχνάμε δε, πως η αξία της αυθεντικότητας φθείρει, όπως και πολλές άλλες σέρνονται ήδη στο χορό του Ζαλόγγου. 

Κάπως έτσι, καταλήγω στο ότι η γραμμικότητα της προσωπικότητας δεν υφίσταται και η αυτοτελής και μονοδιάστατη ύπαρξη του εαυτού πάει περίπατο.  Άλλωστε, η επινόηση ως διαδικασία είναι πιο εύκολη από την αποδοχή. Ω, ναι! Κάπως έτσι πλημμυρίζουμε από  "δολοφόνους-καλά παιδιά".  
Κλείνω αλά φιλοσοφικά με Arthur Rimbaud "Το εγώ είναι ένας άλλος".


Σε περίπτωση που δε με έχετε περάσει για σχιζοφρενική 
ραντεβού στο επόμενο,

μικρή Κάρολ.

16/10/14

✂ το σεξ

picture taken via weheartit.com


Καλησπέρα σας και πάλι!
Σοκαριστήκατε από τον τίτλο; Τα ταμπού είναι τόσο σταθερά όσο και η θέληση των προγόνων μας να παραμείνουν στις υπηρεσίες του Ο.Τ.Ε. θεωρώντας αναποτελεσματικό καθετί πιο εξελιγμένο. Προκαταβολικά συγνώμη για τις ίσως απρεπείς εκφράσεις που ακολουθούν. 

Το σεξ λοιπόν. Γλωσσολογικά μιλώντας, πρόκειται για δάνεια λέξη που αντιστοιχεί στα ελληνικά με λέξεις όπως: ερωτική πράξη- έρωτας, συνουσία και άλλες πιο διαδεδομένες και καυστικές. Είναι από εκείνα τα θέματα που αφορούν όλους/-ες, ανεξαρτήτως ερωτικών προτιμήσεων, και που αν τα πιάσεις στο στόμα σου αμέσως συγκαταλέγεσαι σε μια από τις δύο κατηγορίες, ανάλογα με τη χρήση και το χρόνο που τους αφιερώνεις. Τι εννοώ, ας πούμε πως μιλάς ως επί το πλείστον για αυτό με αρκετές λεπτομέρειες, τότε είσαι μια λυσσάρα ανοιχτοπόδαρη ή ένας χυδαίος παρτάκιας. Αν από την άλλη, το αποφεύγεις σε συζητήσεις και γενικά εκφράζεις έντονη απέχθεια, είσαι μια ξενέρωτη προβατίνα ή ένας μαμούχαλος πιγκουίνος. Τόσο απλά και ανέπαφα παίρνεις την ταμπελίτσα σου. Διότι αν το σκεφτείς, τι είναι η κοινωνία μας; Ένα καλοστημένο σούπερμαρκετ.

Μετά ακολουθεί το πολυπόθητο θέμα των συναισθημάτων. Άμα χρησιμοποιείς τη λέξη "σεξ" αποσκοπείς καθαρά στη σαρκική απόλαυση και δε σε νοιάζει τίποτα παραπάνω. Άμα χρησιμοποιείς τη λέξη "έρωτας" τότε αναβαθμίζεται η σαρκική απόλαυση σε μια ρομαντική περιπέτεια αγάπης και πάθους. Πάρε το καλαθάκι σου και ψώνισε. Κάπως έτσι δυσκολεύουμε τη ζωή μας και διαχωρίζουμε το Α από το α και την χαδιάρα από το τσουλάκι. Όλα αυτά είναι βλακείες. Βλακείες μασημένες που αναπαράγονται και αποβλακώνουν το τοσοδούλικο μυαλό σου. Συν την απογοήτευση που βιώνεις, καθώς τίποτα στην πραγματική ζωή δε συνάδει με τα των σαπουνόπερων της δεκαετίας του '90 που για κάποιον paranormal λόγο έχεις κολλήσει. Όπως έχει δηλώσει ο Andy Warhol "το σεξ είναι πιο συναρπαστικό στην οθόνη και ανάμεσα στις σελίδες παρά ανάμεσα στα σεντόνια". 

Σεξ, έρωτας, συνουσία, γαμήσι, όπως και να το αποκαλέσεις αναφέρεσαι κατάφωρα στην ερωτική πράξη που είναι άμεσα συνδεδεμένη με τη σαρκική απόλαυση και που τα όποια συναισθήματα προκλίνονται αφορούν μεμονωμένα τα άτομα που συμμετέχουν σ' αυτήν. Ω ναι, μεμονωμένα, γιατί όσο συντροφική και αν είναι η πράξη, καταλήγει σε κάτι απόλυτα μοναχικό. Δε είναι κακό αυτό. Σκεφτείτε λογικά και απροκάλυπτα, ποτέ ο/η/οι σύντροφος/οι δε θα καταλάβουν τι, πως και πόσο νιώθεις όταν και όποτε το νιώθεις. Απλά μετέχουν στη πράξη- μυστήριο και απολαμβάνουν μοναχικά στο βαθμό τους την περάτωση της διαδικασίας. Δεν είναι η ωμή αλήθεια, ή κάποια καταθλιπτική διαπίστωση. Είναι η δική μου οπτική. Το ίδιο θεωρώ ισχύει για όλες τις καταστάσεις που ελκύουν συναισθήματα (πόνο, χαρά, θυμό, ενθουσιασμό κτλ). Η βίωση τους είναι μοναχική και δύσκολα περιγράψιμη (δε ξέρω καν αν υπάρχει αυτή η λέξη) ή βιώσιμη με τον ίδιο τρόπο και στον ίδιο βαθμό από ένα δεύτερο πρόσωπο. 

Τέλος, "είναι θλιβερό που οι πιο υπέροχες σεξουαλικές μας εμπειρίες μας κάνουν να αισθανόμαστε ένοχοι, ντροπιασμένοι, αμήχανοι και ανώμαλοι" (Sue Johanson).


Ραντεβού στο επόμενο,
μικρή Κάρολ.
  

25/9/14

⌦ η εμπιστοσύνη



picture via weheartit.com


Μετά από σχεδόν χιλιάδες (?!) μηνύματα στο Facebook και στο mail μου από τους εθισμένους μπλογκοφάνς μου για την μικρή, όπως πάντα άλλωστε, καθυστέρηση της επόμενης ανάρτησης, σήμερα είμαι εδώ με ανεβασμένη διάθεση και διαχρονικά ολόφρεσκο θέμα. Α, να σας πω πως είμαι αρκετά αισιόδοξη και ελάχιστα αγχωμένη για λόγο ανεξήγητο. Απλά ήθελα να το μοιραστώ και γραπτώς για να θυμάμαι ότι υπάρχουν και αυτές οι στιγμές.


Από μικρή θυμάμαι την μαμά μου να μου λέει να μην μιλάω σε αγνώστους, το μπαμπά μου να μου επισημαίνει πως οι πραγματικοί φίλοι είναι η οικογένειά μου και τη γιαγιά μου να μου ρητορεύει περί εγκληματολογίας του ανθρωπίνου είδους. Μεγαλώνοντας ηλικιακά συνειδητοποίησα πως αν σου ανοιχτεί κάποιος οφείλεις να το κάνεις κι εσύ, έτσι θα αναπτυχθούν τα περιβόητα δεσμά. Μεγαλώνοντας και εγκεφαλικά κατάλαβα πως τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα και αν δε δώσεις δε θα πάρεις. Στη φάση που είμαι τώρα, διαπιστώνω πως είναι δεξιοτεχνία να αντιμετωπίζεις τα πράγματα, τις καταστάσεις και  τους ανθρώπους πιο περίπλοκα από αυτό που φαίνονται ή τυγχάνει να είναι. 

Κάποιοι θεωρούν πως έρχεται από μόνη της με το πέρασμα του χρόνου, τις στιγμές που μοιραζόμαστε και τον προσωπικό αγώνα για συμβιβασμό και αποδοχή. Κάποιοι άλλοι ενστερνίζονται μια πιο πνευματικής φύσεως θέση, πως δηλαδή είναι καθαρά θέμα ενστίκτου. Άλλοι την βασίζουν στην εμπειρία και το χαρακτήρα, δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ικανοί να εμπιστευτούν αλλά και να εμπιστεύονται (βλ. γκέι, πρεζάκια, emo-κάπου θα έχει ξεπέσει κανένα ακόμα-, μουσουλμάνοι κ.α.).  Το κοινό τους; Η μη επιστρεψιμότητα μιας όχι καθωσπρέπει συμπεριφοράς. Έχοντας περάσει κάποιο -δημιουργικό- χρόνο με μέλη όλων των προαναφερθέντων υποομάδων κατέληξα στη δική μου προσωπική γνώμη. Κάπως, έτσι, άλλωστε αναπτύχθηκε και η κριτική σκέψη αλλά και η επιχειρηματολογία. Ναι κάπου εδώ αποθεώνω τον εαυτό μου ως κριτικά σκεπτόμενο άτομο, ακούς Matthew (βλ. Lipman), τζ.

Η εμπιστοσύνη θαρρώ πως είναι μια αφηρημένη έννοια. Ξέρετε οι αφηρημένες έννοιες είναι παγίδες αλλά και θύματα. Είναι θέμα μεταχείρισης, όπως για παράδειγμα η έννοια της ελευθερίας. Ζούμε ελεύθεροι σε ένα ελεύθερο κράτος με μερικούς ομόφωνους θεσμοθετημένους κανόνες, τζ. Ε να, κάπως έτσι είναι και η εμπιστοσύνη. Μια ψευδαίσθηση της συνήθειας. Μπορεί κάποτε να ήταν το Α και το Ω, να υπήρχαν κάποιες παραδοχές στις οποίες στηριζόταν, τώρα όμως παιδευόμαστε να βρούμε ποιος τι που πότε και γιατί, δίχως να βάζουμε ερωτηματικό στο τέλος. Αναρωτιέμαι πως φτάσαμε να χρησιμοποιούμε βιβλίο οδηγιών για το πως θα συμπεριφερθούμε και θα ζήσουμε τα χρόνια που μας χαρίζονται. Για να μη θυμηθώ, αυτό που είχα αναφέρει στο προηγούμενο post, ότι έχουμε πάψει ή και ξεχάσει να κοιταζόμαστε κατάματα.

Και θα κλείσω με κάτι που διαφωνώ καθέτως, οριζοντίως και πλαγίως, απλά για να συνειδητοποιήσετε πως όλα αλλάζουν, ή και όχι, βάσει της αντίληψης: "Γερνάμε μόλις σταματήσουμε να αγαπάμε και να εμπιστευόμαστε" (Madame de Choiseul). 


Ραντεβού στο επόμενο,
μικρή Κάρολ.
  

11/9/14

ϟ ο θυμός



picture taken via weheartit.com


Καλησπέρα.
Είναι 22.34 το βράδυ. Περίεργες ώρες γράφω, συνήθως. Αυτό δεν σχετίζεται αποκλειστικά με το ότι δεν έχω χρόνο, αλλά κυρίως με την ψυχολογική μου διάθεση να αποτυπώσω γραπτώς αυτά που σκέφτομαι, όταν και όπως τα σκέφτομαι. Σε περίπτωση που τυγχάνει να αναρωτιέστε ή ακόμα χειρότερα να με νοιάζεστε, σας ενημερώνω πως η εξέλιξη της υγείας μου είναι σε καλό δρόμο και η γρίπη μαζεύει τις αποσκευές της αναζητώντας πιθανότατα νέο ξενιστή. 

Πρόσφατα δίχως σαφή λόγο αναζητούσα πληροφορίες για το συναίσθημα του θυμού. Ήμουν πεπεισμένη για κάποιον μη, όπως πάντα, σαφή λόγο πως δεν είναι τόσο άσχημο όσο η χροιά που τον περιβάλλει στο άκουσμα του. Θεωρώ πως δύσκολα κάποιος θα θυμώσει από μίσος, εμπάθεια ή έχθρα. Θα θυμώσεις επειδή νοιάζεσαι, αγαπάς και συμπονάς. Νομίζω πως κάποια σύνδεση θα υπάρχει με την απογοήτευση. Απογοητευόμαστε από άτομα που νοιαζόμαστε, αγαπάμε και συμπονάμε. Ο θυμός βέβαια, κάποια στιγμή περνάει, η απογοήτευση θαρρώ δε λειτουργεί έτσι. 

Δύσκολα αντιλαμβάνεσαι τον θυμό συγκριτικά με την λύπη ή την χαρά. Ίσως γιατί πάψαμε να κοιταζόμαστε στα μάτια. Είναι σαν μια καμουφλαρισμένη κηλίδα δυναμικότητας σε ένα ήρεμο και γαλήνιο πρόσωπο. Σε καμία περίπτωση πάντως δεν καταλήγω στο συμπέρασμα πως ο θυμός είναι ένα αγνό συναίσθημα. Ίσα ίσα, να φοβάσαι για το τι μπορεί να σου προκαλέσει μια θυμωμένη ψυχή. Ο θυμωμένος άνθρωπος ενδιαφέρεται να σου προξενήσει έντονο πόνο της στιγμής, σκέψου ας πούμε για παράδειγμα τις ενέσεις του οδοντιάτρου, μη αντιλαμβανόμενος τις περισσότερες φορές τις μετέπειτα συνέπειες ή τη τυχόν μετάνοιά του. Είναι σα τη δίψα των βαμπίρ, το θέλω εδώ και τώρα. Το μετά είναι κάτι σαν "10 χρόνια αργότερα". Ποιος/-α νοιάζεται για τύψεις μετά από 10 χρόνια; Χμ, εκτός από την εκπομπή "Πάμε πακέτο".

Θα μου πεις πως γίνεται να θες να πονέσεις κάποιον που νοιάζεσαι, αγαπάς και συμπονάς. Και θα σου απαντήσω απλά λέγοντας πως, εσύ νοιάζεσαι, αγαπάς και συμπονάς ενώ εκείνος/-η σου προκαλεί το αίσθημα του θυμού. Κάπου η ζυγαριά δεν ισορροπεί, προφανέστατα. Ίσως τελικά ο θυμός να συγγενεύει και με τη τρέλα. Μόνο που στη τρέλα δε νομίζω να υπάρχει επιλογή συγνώμης. Η αλήθεια είναι πως αναλωνόμαστε αρκετά σε πράγματα που αύριο δε θα μας απασχολούν μόνο και μόνο για να αποδείξουμε, αρχικά στον/στην άλλον/-ην και σε δεύτερη μοίρα στον εαυτό μας, πως είμαστε έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να καταστρέψουμε οτιδήποτε αξιολάτρευτο και μεγάλης συναισθηματικής αξίας έχουμε κοπιάσει από κοινού να δημιουργήσουμε. Τελικά, μάλλον κρύβουμε μέσα μας έναν εν δυνάμει εκδικητή έτοιμο να αναλάβει δράση ανά πάσα στιγμή κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες άνευ τιμημάτων.

Ο Αριστοτέλης θεωρεί πως "ο καθένας μπορεί να θυμώσει, είναι εύκολο. Αλλά να θυμώσεις με το σωστό άνθρωπο, στο σωστό βαθμό, για το σωστό λόγο, τη σωστή στιγμή και με το σωστό τρόπο, αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο". Εγώ συμπληρώνω πως όσο μαζεύεις στοιχεία και πυροδοτείς τον θυμό σου σε συνάρτηση με την άγνοια του στόχου, οτιδήποτε από τα παραπάνω φαντάζει εύκολο και σωστό, δεν θα συνεχίσει να ισορροπεί σε τεντωμένο σχοινί. Ή που θα κοπεί το σχοινί ή που θα χάσει την ισορροπία του.
Make your choice.




Ραντεβού στο επόμενο,
μικρή Κάρολ.

2/9/14

✎ ένα ποίημα


picture taken via weheartit.com


Καλό μήνα!
Επιστροφή στο Βόλο και στις υποχρεώσεις του μεταπτυχιακού. Δύσκολη περίοδος, περίοδος διπλωματικής εργασίας. Θα το παλέψω και θα είμαι νικήτρια παρά τρίχα χρονικού πλαισίου. Εδώ ο καιρός θυμίζει φθινόπωρο. Καταιγίδα-κατακλυσμός σκοτώνει κάθε υπόνοια σκέψης ότι πριν δύο μέρες ήταν καλοκαίρι. Στο όλο κλίμα να συμπεριληφθεί και το γεγονός ότι είμαι άρρωστη. 
ΝΑΙ ΑΡΡΩΣΤΗ. 
Ευχαριστώ Σεπτέμβρη, πάντα μου επιφυλάσσεις τα καλύτερα. 

Λόγω της γρίπης και της ανέκαθεν περίεργης ψυχολογικής μου διάθεσης, σήμερα δε θα γράψω πολλά. Βασικά, δε ξέρω πως να εκφράσω με λόγια τον χαλβά που επικρατεί στο κεφάλι μου. Μάλλον ξέρω, αλλά δε ξέρω τι να πρωτο-διαλέξω από τα στοιχεία που τον συνθέτουν. Ο τίτλος κάπως σχετικός με την ιδέα  του post και η φωτογραφία απλά μου άρεσε. Νομίζω αρκεί η απολογία μου. 

Θα postάρω ένα αγαπημένο μου, ερωτικό κατά βάση, ποίημα του Charles Bukowski που έχει το όνομα της αγαπημένης του Jane. Κάθε ανάγνωση, ακόμα και του ίδιου ατόμου, έχει διαφορετική δυναμική. Ας μείνουμε σ'αυτό. 

For Jane

225 days under grass
and you know more than I.
they have long taken your blood,
you are a dry stick in a basket.
is this how it works?
in this room
the hours of love 
still make shadows.

when you left
you took almost
everything.
I kneel in the nights 
before tigers
that will not let me be.

what you were 
will not happen again.
the tigers have found me
and I do not care. 



Ραντεβού στο επόμενο,
μικρή Κάρολ.

15/8/14

☢ ο χωρισμός


picture via weheartit.com

15 Αυγούστου.
Χρόνια πολλά σε εορτάζοντες/ουσες και μη, μεγάλη μέρα - μεγάλη γιορτή. Στα μισά του Αυγούστου και σιγά-σιγά μελαγχολώ σκεπτόμενη πότε κιόλας φτάσαμε στο τέλος. Κάπως έτσι επέλεξα και το θέμα του σημερινού post που κάθε άλλο παρά λυπητερό είναι. Το κείμενο που ακολουθεί δεν είναι δικό μου, αλλά ο τρόπος σκέψης με αντιπροσωπεύει. Το μοιράστηκε μαζί μου, μήνες νωρίτερα, μια φίλη και πολύ χάρηκα γιατί αντιλήφθηκα πως βρίσκομαι ανάμεσα σε ψυχές που μπορούν να διαβάσουν τη δική μου. 

Το κείμενο ανήκει στην Κατερίνα Κεχαγιά. Αν σας αρέσει ο καθημερινός, ειλικρινής και to the point τρόπος γραφής μπορείτε να βρείτε περισσότερα κείμενά της εδώ
Απολαύστε υπεύθυνα.

"Θέλω να χωρίζουν οι άνθρωποι. Ειλικρινά σας το γράφω.

Αν έρθει φίλος και μου περιγράψει τη σχεσιακή του κατάσταση, τις περισσότερες φορές συνιστώ χωρισμό. Άμεσο, αναίμακτο, ακόμη και διαδικτυακό αν χρειαστεί, για να γλυτώσεις και την υποκρισία των λεγομένων, που κρύβουν οι real time. Ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Ένα μήνυμα και καθάρισες. Νεκρική ηρεμία στην ατμόσφαιρα.

Ξέρετε, είναι κάποιοι χωρισμοί που φοράνε σιγαστήρα, κάποιες σχέσεις που 'χουν μπει στη φωτιά σε μέτρια θερμοκρασία και σιγοβράζουν επί μήνες το ίδιο μπρόκολο. Και τότε είναι δύο τα τινά. Ή να σου σαπίσει η πρασινάδα μες στο κατσαρολικό ή να πάρει φωτιά η κουζίνα.

Να μάθουν να χωρίζουν οι άνθρωποι που δεν ξέρουν γιατί είναι μαζί. Ή για την ακρίβεια, να μην έρχονται κοντά αν δε γνωρίζουν το γιατί.

Λογοτέχνες, ποιητές και αρθρογράφoι, έχουν εξαντλήσει τη θεματολογία του μονόπλευρου ή έστω του δυσανάλογου έρωτα. Ο ένας λαχταρά πάντα περισσότερο, ο ένας διεκδικεί, υπομένει και επιμένει. Ο δεύτερος στη χάση και στη φέξη, έχει κάτι αναλαμπές τρυφερότητας, που κρατάνε το ζευγάρι μαζί με το ζόρι, όσο περισσότερα χρόνια τραβήξει η κολόνια της αυτοταπείνωσης.

Εκεί λες καλά, εκεί κάνεις τα στραβά μάτια, εκεί δίνεις τον ώμο σου να ξαπλώσει ο πληγωμένος, θα πεις και δυο παρηγορητικές κουβέντες. Γιατί έχουμε όλοι διευρυμένα όρια ανοχής και επιείκειας στον έρωτα. Και γιατί το μαστίγιο, όπως και το καρότο του, είναι από αυτά που εμπνέουν και που εξελίσσουν.

Ας πονέσεις λες, ας χάσεις μήνες και βδομάδες απ'τη ζωή σου, ας παραιτηθείς. Έρωτας είναι και του αξίζει. Υπάρχουν όμως και οι σχέσεις των repeated one night stand. Οι σχέσεις όλο μέλι-μέλι και από τηγανίτα τίποτα.

Όσο κάποιοι εκεί έξω, προσπαθούν εναγωνίως να προσδώσουν μια ταμπέλα στην ερωτική τους ζωή, κάποιοι άλλοι έχουν μόνο εκείνη. Αυτοί είναι πιο μόνοι και απ'τους μόνους. Γιατί γουστάρει ο άνθρωπος, να ονοματίζει ό,τι έχει. Κι έτσι πάει και βαφτίζει αγάπη μια συμπάθεια, έρωτα μία έλξη και σχέση μια παρέα.

Είναι τα ζευγάρια που θα μιλήσουν στο τηλέφωνο μια φόρα ημερησίως. Θα βγουν για ποτό το Σαββατόβραδο και θα κοιμηθούν στο ίδιο κρεβάτι πέντε-έξι φορές το μήνα. Αλλά ακόμη και αν δε μιλήσουν για καληνύχτα, ακόμη και αν δεν ξυπνήσουν μαζί, μικρό το κακό.

«Σε σχέση» θα δηλώσουν στα σόσιαλ μίντια κι ας μην ξέρει ο ένας το αγαπημένο χρώμα του άλλου. Ονειρεύονται, αλλά όχι κοινά. Στο φαντασιακό μέλλον του ενός, δε χωρά ο άλλος. Είναι μαζί όπως όπως και για όσο. Μέχρι να ενθουσιαστούν με κάτι νέο. Και ούτε δράματα, ούτε κλάματα, ούτε κουδούνια τα ξημερώματα. Η αξιοπρέπεια της χλιαρότητας.

Να μάθουν να χωρίζουν οι άνθρωποι, που ζουν συμφωνίες ενηλίκων, αντί για έρωτες. Οι συμφωνίες είναι χαλαρές, διακριτικές, ευχάριστες. Είναι οι ανάσες σε μια φορτωμένη καθημερινότητα. Είναι το διαθέσιμο σώμα, που θα σε βγάλει από την κουραστική αναζήτηση εκτόνωσης των ενστίκτων σου. Είναι η συνοδεία που θα 'χεις στο ετήσιο πάρτι της εταιρείας.

Οι έρωτες όμως είναι αδιάκριτοι, φλύαροι και αχόρταγοι. Διεκδικούν και απαιτούν σαν κακομαθημένα παιδιά. Κοιμούνται και ξυπνούν την ίδια ώρα. Παίρνουν τα τηλέφωνα φωτιά και τα όνειρα αυστηρά σε πληθυντικό βαθμό. Τα ζητούν και τα έχουν όλα. Μόνο αυτοί δικαιούνται να ονομάζονται έρωτες. Και είναι οι μόνοι που θα υπήρχαν, αν ήξεραν να χωρίζουν οι άνθρωποι που δεν ήταν ποτέ μαζί."


Ραντεβού στο επόμενο,
μικρή Κάρολ.

25/7/14

το καλοκαίρι μου vol.2


από προσωπική συλλογή

Καλησπέρα και πάλι!
Παρασκευή σήμερα, αύριο Σάββατο και όλα αυτά πλησιάζοντας προς τον Αύγουστο. Όμορφα. Το φετινό καλοκαίρι μου είναι περίεργο, αλλά παραμένω αισιόδοξη. Άλλωστε, καλοκαίρι και μιζέρια δε κάνουν σπιτικό. Έπειτα από φρικτό πονόδοντο, επιστρέφω με ένα αλλιώτικο post, πιο ανάλαφρο από τα προηγούμενα που θα ελκύσει τις φίλες αναγνώστριες και δε θα απογοητεύσει το κάποιο αντρικό κοινό που μας παρακολουθεί. Θα μοιραστώ κάποιες προσωπικές μου επιλογές χωρίς κανέναν κερδοσκοπικό ή άλλον ύπουλο λόγο, γιατί διάφορα φημολογούνται στη πιάτσα και δεν αρέσκομαι να μου φορτωθούν. Το post περιλαμβάνει από βιβλία, ταινίες, σανδάλια, κοσμήματα μέχρι και προτάσεις φαγητού. 
Let's start.

Βιβλία
Ναι, ξέρω. Ύφος μπλασέ και φάση "τώρα καλά καλά τελείωσε η εξεταστική και η παράδοση εργασιών, και θες να ανοίξω βιβλίο πέραν του Cosmopolitan ή της αθλητικής εφημερίδας;". Δεν είμαι καλή στο να πείθω, αλλά αν βρεις την ιστορία που σε κινητοποιεί, συγκινεί, εξαγριώνει (δε συνεχίζω για ευνόητους λόγους) θα καταλάβεις ποια είναι η ιδανική τροφή ενός υγιές μυαλού. Το θέμα είναι να κάνεις την αρχή, αυτό ισχύει για τα πάντα, να το θυμάσαι. Έπειτα παίρνεις και παίρνουν το δρόμο τους. Να επισημάνω, πως τα περισσότερα βιβλία τα αγοράζω ηλεκτρονικά από το Public, συμφέρει σε τιμές (ούτε έξοδα αποστολής, ούτε αντικαταβολής). Επίσης, οι εκδηλώσεις βιβλίου ή  διάφορα bazaar είναι μια καλή ευκαιρία για έρευνα αγοράς. Εγώ βάσει αυτών που έχω διαβάσει ξεχωρίζω τα ακόλουθα (τυχαία η σειρά):
                                                                 
Ο μοναχός που πούλησε τη Ferrari του, Robin Sharma
πληροφορίες εδώ
Άκου ανθρωπάκο, Wilhelm Reich
πληροφορίες εδώ
Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας, Gabriel Garcia Marquez
πληροφορίες εδώ
Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο, Άλκη Ζέη
πληροφορίες εδώ
Το λάθος αστέρι, John Green
πληροφορίες εδώ
Κλείνει το κεφάλαιο βιβλίο και ανοίγει το κεφάλαιο ταινίες και σειρές. 

Ταινίες & σειρές
Να ξεκινήσω από τις σειρές και να ομολογήσω πως δεν έχω δει κανένα επεισόδιο από αυτή την μάλλον εξαιρετική όπως φημολογείται σειρά: Games of Thrones. Ο λόγος; Δεν υπάρχει εξήγηση. 
Κατά καιρούς ξεκινάω διάφορες αλλά κάπου τις παρατάω, η αναμονή του επόμενου επεισοδίου μάλλον με κουράζει παρά μου προκαλεί αγωνία. Για έναν λόγο που δε καταλαβαίνω ή που δε θέλω να παραδεχθώ, είχα κολλήσει με τις βαμπιρίστικες σειρές: True Blood και Vampire Diaries. Έπειτα κινήθηκα προς τις Αμερικανιές: το Homeland ήταν πάνω από το μέτριο, ενώ ο τρίτος κύκλος του American Horror Story ήταν αντάξιο των προσδοκιών μου. Μετά από φίλες επηρεάστηκα και έπεσα στο καλούπι των Pretty Little Liars σχετικά καλή, μιας που δεν ασχολούνται μόνο με γκομενίστικα θέματα και ρούχα, αλλά υπάρχει και μυστήριο. Τελευταία έπεσα στα δίχτυα του The last ship και του Tyrant, ειδικά η τελευταία με εντυπωσίασε. All time classic το Criminal Minds. Μπορείτε να τις δείτε και από τον υπολογιστή σας, όλες όσες αναφέρθηκαν, στο teniesonline.ucoz.com . 
Σχετικά τώρα με ταινίες προτείνω ανεπιφύλακτα (τυχαία σειρά):
Η λίστα μπορεί να συνεχιστεί επ' άπειρον αλλά θα τη λήξω εδώ. 
Στροφή 180 μοιρών. Συνεχίζω με καλοκαιρινό μούντ γράφωντας και ποστάροντας φωτος από τα αγαπημένα μου σανδάλια. 

Σανδάλια
Ωραία συντροφιά τα βιβλία και οι ταινίες, αλλά καλοκαίρι βρε παιδιά. Θες να πας για ένα φρέσκο χυμό λεμόνι, ένα κοκτέιλ μια βόλτα με το τετράποδο. Θες άνεση, στυλ, ποιότητα και χειροποίητο; Εγώ τα βρήκα όλα αυτά μαζί εδώ. Την ιστορία του brand Kalliope M. μπορείς να την διαβάσεις εδώ, ενώ το πρωτότυπο βιογραφικό της δημιουργού θα το βρεις εδώ. Δεν την γνωρίζω προσωπικά -ακόμα- αλλά την ανακάλυψα κάπου το καλοκαίρι του 2012, που αναζητούσα χειροποίητα σανδάλια εν όψει του ταξιδιού μου στη Σαντορίνη. Ε από τότε δεύτερο δέρμα. Δεν θα πω τίποτα παραπάνω καθώς μπορείτε να δείτε τη δουλειά της και να διαβάσετε κριτικές που αναρτώνται στη σελίδα της. Μόνο για την Καλλιόπη μια κουβέντα. Είναι από εκείνους τους ανθρώπους που θαυμάζεις το έξυπνο σχόλιό τους και το τρόπο που αντιμετωπίζουν τα της καθημερινότητας και όχι μόνο. 

Καλοκαίρι 2012
τα σανδάλια εδώ
Καλοκαίρι 2013
τα σανδάλια εδώ
Καλοκαίρι 2014 (με τη φίλη Γεωργία)
σανδάλια εδώ και εδώ
Σε περίπτωση που δεν ανοίγουν τα links μάλλον είναι "κλειστές" οι φωτογραφίες, οπότε πατήστε Like στη σελίδα Kalliope M. και έπειτα δε θα υπάρχει πρόβλημα. Αν υπάρχει, να κάψετε το πισί σας.

Κοσμήματα
 Συνεχίζω με αξεσουάρ και χειροποίητα κοσμήματα. Δεν έχω στάνταρ κι πειραματίζομαι με όλων των ειδών. Τελευταία, κυκλοφορώ πολύ με Μy Piece of Chic, θα τα βρείτε εδώ. H Αλεξία είναι φίλη και συμφοιτήτρια στο μεταπτυχιακό μου. Η φάση είναι παινεύω το σπιτικό μου. Αγαπημένο must του καλοκαιριού το βραχιολάκι ποδιού -χιπστεροκαταστάσεις- .
ποδοβράχιολο εδώ παρέα με Jojo
Εσπαντρίγιες Keep Fred -γιατί ξέρω ότι θα πέσει εκεί το μάτι σου-
Το αγαπημένο μου καλοκαιρινό -και όχι μόνο κολιέ- είναι από τη πολύ καλή φίλη και δημιουργό Νίκη από το ~ Art in Wonderland ~ ~ by Nicky, που θα βρεις εδώ. Η φάση συνεχίζει να είναι παινεύω το σπιτικό μου. Λιγουρεύτηκες τα ρουχαλάκια που φτιάχνει ε; Καημός. 

Σαντορίνη αγαπημένη
το κολιέ εδώ
Αν δεν ανοίγουν τα links κάνε ό,τι είπα και για τα Kalliope M.
Και θα κλείσω αυτό το μπαμπάτσικο post με ΦΑΓΗΤΟ. Πονόδοντος γιοκ φαΐ on. 

Φαγητό
Αναζητάς δροσιστικό καλοκαιρινό ρόφημα. Εγώ είμαι του ξινού και του λεμονιού. Οπότε προτείνω παγωμένη φυσική λεμονίτα. Την συνταγή την κλέβω από την Αργυρώ την γνωστή, αν και όλες παραπλίσιες είναι. Θα την βρεις εδώ. Συνεχίζω με φακοσαλάτα. Εγώ φακές δεν έτρωγα, αλλά απ' όταν έγινα φοιτήτρια ο πειραματισμός ξεκίνησε και οι προτιμήσεις άλλαξαν. Σου προτείνω να το δοκιμάσεις, η συνταγή εδώ. Και θα κλείσω με ντούπερ γλυκό, γνωστό ως Cronuts κάτι μεταξύ κρουασάν και ντόνατς, δες τη συνταγή από την Gourmelita εδώ.
Καλή όρεξη!

υ.γ. Συγχαρητήρια στα παιδιά που ορκίστηκαν, εύχομαι τα καλύτερα.


Μέχρι το επόμενο,
καλές βουτιές.
μικρή Κάρολ.

16/7/14

✖ τα μυστικά


picture taken via weheartit.com

Θερμή καλησπέρα σας.
Ευχαριστώ όσους/-ες μπήκαν στην διαδικασία να αφήσουν κάποιο σχόλιο στο προηγούμενο "εορταστικό" post (και αυτούς/-ές που τα ταχυδρόμησαν μέσω inbox λόγω ντροπής, τζ.). Ο ήλιος του Ιουλίου καλά κρατεί εδώ στη Ρόδο, παρότι προς τα επάνω έμαθα πως ο καιρός δεν ξηγιέται καλά. Δεν περνάει από το χέρι μας, so απόλαυσε την ετεροχρονισμένη βροχάδα και αποτοξινώσου από το baby oil. Απολέπιση τώρα! 

Επηρεασμένη από την αγαπημένη σειρά Pretty Little Liars (αν και έχει αρχίσει να με κουράζει βλ. 5ος κύκλος) είπα να γράψω πέντε μετρημένα πράγματα για τα μυστικά. Αν ήθελες να διαβάσεις κάτι σχετικά με το ψέμα τσέκαρε εδώ. Μια παρένθεση, μιας που λέμε για διάβασμα, προτείνω ανεπιφύλακτα το "Λάθος Αστέρι" του John Green. Ένα βιβλίο όχι για τον καρκίνο, αλλά για τη ζωή (τώρα αυτό από κάπου το έκλεψα, αλλά δε θυμάμαι, anyway). Για την ομώνυμη ταινία θα εκφέρω σύντομα γνώμη, κλείνει η παρένθεση.

Μυστικά. Μεγάλα, μικρά, πονηρά, φιλικά, με ουσία ή ανωμαλία που ποικίλουν σε θεματική ύλη, εύκολα καρυκεύουν την αλήθεια, γεννούν μυθοπλασίες και ανοιγοκλείνουν στόματα. Ας μην δουλευόμαστε και μεταξύ μας. Έχουμε τουλάχιστον μάστερ απόκρυψης πληροφοριών και γεγονότων και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία ανά τα χρόνια. Ο λόγος; Τις περισσότερες φορές, αδιευκρίνιστος και τις υπόλοιπες δήθεν καλή πράξη αποφυγής κάθε ίχνους άλογου πανικού. Ή μπορεί και να ισχύει αυτό που ισχυρίζεται ο Πυθαγόρας "ου πάντα τοις πάσι ρητά". Η δε αποκάλυψη προμηνύει μια new era σε φιλίες, ερωτικά πολύγωνα, οικογενειακής φύσεως ζητήματα, επαγγελματικές σχέσεις με κάθε λογής αντίδραση.

Αν με ρωτάς, μυστικό ή ψέμα, επιλέγω αναγκαστικά το πρώτο. Σίγουρα υπάρχουν πράγματα, καταστάσεις και θέματα που θέλουμε να κρατήσουμε για εμάς και τους εαυτούς μας. Άντε και τους ψυχολόγους μας, στη καλύτερη των περιπτώσεων. Το να μη μιλάς καθόλου από το να λες άρες μάρες κουκουνάρες είναι σαφώς πιο πρακτικό και μάλλον πιο ανώδυνο σε πομπό και δέκτη. Η αλήθεια για το ποιοι είμαστε, τι σκεφτόμαστε και τι πραγματικά θέλουμε, νιώθουμε και αγωνιούμε είναι μυστική. Τα λόγια και οι πράξεις μας εύκολα και πολλές φορές συνειδητά και ηθελημένα παρερμηνεύονται με απώτερο σκοπό την εξυπηρέτηση του μυστικισμού της πραγματικής μας ταυτότητας.

Είναι λίγα τα άτομα που θα καταφέρουν να σπάσουν τον κλοιό της μυστικότητας που περιβάλει τη ζωή σου και όλα όσα έχεις συμπεριλάβει σ' αυτήν. Σκέψου πως μια μυστική ζωή συνεπάγεται μοναχικότητα και αποξένωση, που σε μικρές ποσότητες μπορεί να μην είναι τόσο άσχημο όσο ακούγεται, αλλά για μια ολόκληρη ζωή, όση και αν είναι αυτή, είναι ένα τραγικό μηδενικό. Η εμπιστοσύνη, άλλωστε, δεν είναι αυτοδημιούργητη. Καλλιεργείται πάντα στα ζυγά με διαρκή αλληλεπίδραση. Δυστυχώς, όλα πια τα θεωρούμε ζητήματα ατομικισμού και πέφτουμε στην παγίδα του "να κρατήσω κάτι και για 'μένα" με αποτέλεσμα "που πήγαν όλοι/-ες;".

Κλείνω με τον André Malraux που με βρίσκει σύμφωνη με τα προλεγόμενα "η αλήθεια ενός ανθρώπου είναι κυρίως αυτό που κρύβει". Εγώ πάλι, σαν αδιάκριτη γαϊδούρα, προσθέτω  και τη σημασία του τι και από ποιον το κρύβει. Μυρίζομαι ζητήματα επιλογής, εσύ τι θαρρείς;

μικρή Κάρολ.

10/7/14

❶ χρόνος




Καλησπέρα σας!
Πολύ καιρό έχετε να διαβάσετε κάτι από 'μένα και κατανοώ τη στέρησή σας. Μάλλον χαίρομαι που δε διάβασα για ομαδικές αυτοκτονίες και απεργίες πείνας.Υποχρεώσεις, όπως πολύ καλά γνωρίζετε. Ολοκληρώθηκαν, ωστόσο, ελπίζω με κάποια δόση επιτυχίας και επιτέλους βρίσκομαι στο όμορφο νησί της Ρόδου για τις προγραμματισμένες διακοπές μου. Δεν θα μιζεριάσω, γιατί νιώθω τυχερή που έχω τη δυνατότητα να μιλάω για διακοπές την ίδια ώρα που κάποιοι δεν απολαμβάνουν καν πόσιμο νερό. Τέλος πάντων, συνεχίζω.

Τον Ιούλη του 2013 δημιούργησα σχεδόν με απόλυτο αυθορμητισμό το blog "μικρή Κάρολ" , που στη συνέχεια εξελίχθηκε ως έχει σήμερα με αρκετές ακόμα θεωρώ δυνατότητες βελτίωσης για το προσεχές μέλλον. Άλλωστε, ποιος/-α αρκείται με ευχαρίστηση στα ήδη έχοντα; Ήταν μια ιδέα της καλοκαιρινής ανάπαυλας, που να σου πω την αλήθεια δεν έχω μπει στη διαδικασία να αξιολογήσω μέχρι σήμερα, και που δε βρίσκω το λόγο να το κάνω ακόμα. Για εμένα δεν ήταν τόσο να μοιράζομαι όσα με απασχολούσαν, όσο να αποδέχομαι αυτά που ήδη πιστεύω πάνω σε θέματα της καθημερινότητας και όχι μόνο, πολλές φορές κάπως άκομψα, χωρίς ωστόσο ενδείξεις προσυλητισμού. Λαμβάνω μονάχα ως ένα είδος αξιολόγησης αυτό που μια φίλη εκεί έξω μου είπε βλέποντας τη διαμόρφωση του ιστολογίου και διαβάζοντας αργότερα μερικά από τα posts "αυτό είναι Κάρολ τέλος". Και όπως καταλαβαίνεις ψωνίστηκα σε αρκετό βαθμό, ώστε να έχω και μελλοντικές βλέψεις. Για όσες/ους δε με ξέρουν προσωπικά σίγουρα θα έχουν σχηματίσει μια ΑΒΓ γνώμη μέσα από 'δω που δεν υπάρχει λόγος να διαψεύσω ή να επιβεβαιώσω. Η αυθεντικότητα της πρώτης επαφής λένε πως είναι από τα πιο ισχυρά στερεότυπα προς αλλαγή και δε θέλω παρτίδες για την ώρα.

Αναμφίβολα, κάποια posts δημιούργησαν περισσότερο ντόρο από κάποια άλλα. Μα ποιας θάλασσας τα νερά είναι για πάντα ήρεμα; Σίγουρα κάποια ήταν πιο ενδιαφέροντα από κάποια άλλα και τα συναφή. Προσωπικά γούστα συζήτηση κομμένη. Η ποικιλία θεμάτων θα συνεχίσει να καθορίζει την ύπαρξη του ιστολογίου, γιατί πολύ απλά η ζωή δεν είναι μονοποικιλιακή ούτε και μονοδιάστατη. Καλό θα ήταν να το προσομοιώσουμε αυτό και στο τρόπο που αντιμετωπίζουμε καταστάσεις κάθε φύσεως, επιλύουμε κάθε λογής πρόβλημα και απαντάμε σε κάθε κρίσιμο ερώτημα. Δεν είμαι ειδική ούτε αλά φιλοσοφικέ τύπος που επιζητά το ξεκαθάρισμα του σωστού και του λάθους.
Συμβιβάζομαι με ό,τι με ικανοποιεί.
Ψάχνω για το κατάλληλο, όχι το αυστηρά σωστό.

Θα χαιρόμουν να μου γράψεις στα σχόλια εδώ ή στο Facebook πιο από τα posts ξεχωρίζεις και γιατί.

Ευχαριστώ για την υποστήριξη (ξέρουν αυτοί και αυτές) για το ξεκίνημα και τη συνέχεια μου.
Ένας χρόνος μαζί αλλά και χώρια. 
Ένας χρόνος εγώ, εσύ και αυτό.

(σβήσιμο κεριού της εικόνας παραπάνω & ευχή)

Μείνε συντονισμένος/-η  γιατί τα καλύτερα περιμένουν να τα καλωσορίσεις. 
Σούπερ-ντούπερ καλοκαίρι,
μικρή Κάρολ.


18/6/14

ϟ το γιατί


picture taken by weheartit.com

Βραδινά τα ραντεβού μας τελευταία.
Γιατί τότε μπορώ. Γιατί τότε ηρεμώ. Γιατί είναι η ώρα της απελευθέρωσης μου. 
Πολλές εξηγήσεις, γιατί; Πρόκειται για ένα σύντομο μη αμφιμονοσήμαντο post. Ένα γιατί, πολλές ερωτήσεις, καμία όρεξη απάντησης. Είναι και αυτές οι στιγμές που οι σκέψεις σου είναι ένα πολύχρωμο κουβάρι, όπως αυτό της φωτογραφίας. 

Είμαι σε αυτές τις στιγμές μου, του πολύχρωμου κουβαριού και της εύρεσης απαντήσεων σε πολλά ανόμοια ερωτήματα. Και ξέρεις που τρελαίνομαι; Που ανακαλύπτω τελικά, πως η ερώτηση που ξεκινά με "γιατί" πάντα τρομάζει, ενώ η απάντηση που ξεκινά με το αντίστοιχο βαρυσήμαντο "γιατί" κάπως φέρει μια ανακούφιση, είτε είναι θετική είτε αρνητική. Μοιρολατρικά ανθρώπινο, αναλογίζομαι. 

Όλα μπροστά τους έχουν ένα γιατί. 
Αλλά κατά έναν μαγικό τρόπο αναλωνόμαστε στα πιο ηλίθια αυτών. Πόσες ηλίθιες σκέψεις/πράξεις αναζητούν λιμάνι για το "γιατί" τους μέρα-βράδυ. Θαρρείς και θα κοιμηθείς ή θα ξυπνήσεις άλλος άνθρωπος άμα λάχει και το βρεις. Αφού μεταξύ μας είμαστε τόσο ρηχοί που τίποτα σχεδόν δε καλύπτει έστω ικανοποιητικά τις υπερ-εγωιστικές διαθέσεις μας. Και βασανιζόμαστε αδιάκοπτα μέχρι ο δείκτης ψυχιατρικής ανάγκης χτυπήσει πορτοκαλί. 
Θέλουμε μια μαρτυρική ζωή, τελικά.

Δε σου λέω να ψάξεις να βρεις να αναλύσεις και να δώσεις τις απαντήσεις της αλγεβρικής εξίσωσης του "γιατί", επειδή θέλει δεξιότητες και ειλικρίνεια που κάλλιστα δε διαθέτουν όλοις/-ες. Αν δεν έχεις το θάρρος να αντιμετωπίσεις την ειλικρίνεια των πράξεών και πόσο μάλλον των σκέψεών σου, παράτα τα και κάνε tattoo άγκυρα για κάθε χαμένο σου λιμάνι. Αρέσκομαι στη διατύπωση του George Carlin μαζί μου: κάποιοι άνθρωποι βλέπουν τα πράγματα όπως είναι και ρωτάνε “γιατί”. Κάποιοι άνθρωποι ονειρεύονται τα πράγματα όπως ποτέ δεν ήταν και ρωτάνε “γιατί όχι”. Κάποιοι άνθρωποι πρέπει να πηγαίνουν στη δουλειά κάθε μέρα και δεν έχουν χρόνο για όλες αυτές τις μαλακίες.

Χάσε τη ζωή σου ελεύθερα αναζητώντας γιατί η Μόνικα φοράει διαφορετικές κάλτσες.


μικρή Κάρολ.

8/6/14

∓ η ψυχολογία


picture taken by weheartit.com


Καλησπέρα και καλή εβδομάδα.
Έχω κάνει δύο ολόκληρα θαλασσινά μπάνιο και ο καιρός αποφάσισε να μου διακόψει τη φόρα ξεκινώντας κακοκαιρία. Μα είναι δυνατόν; 9 Ιουνίου; Τι να πω. Περίεργο καλοκαίρι εν όψει. 
Μην αγχώνεσαι πάντως, δε σκοπεύω να σου ρίξω κι άλλο τη διάθεση. Α, και θα είμαι σύντομη, με περιμένει μια NUTELLA και ένα κουτάλι, yay. Και ο Jojo για αγκαλίτσες.  

Ψυχολογία, λοιπόν. Από τα πιο ευμετάβλητα του είναι μας, και ίσως από τα πιο τρωτά μας σημεία. Καλώς ή κακώς σχεδόν τα περισσότερα ανάγονται σε ψυχολογικής φύσεως ζητήματα με αποτέλεσμα να μιλάμε διακαώς για αϋπνία, στρεσογόνους παράγοντες και Lexotanil, ενώ έννοιες όπως η ψυχανάλυση και η ψυχοθεραπεία να αποκτούν μια κάπως αρνητική χροιά. Δεν αντιλέγω πάντως, αν το σκεφτείς λογικά -προσπάθησε- θα διαπιστώσεις πως ένα μεγάλο ποσοστό του τι θέλω, πως το κάνω, γιατί αυτό και όχι το άλλο, ακόμα και η επίδοσή μας στην εξεταστική, ανήκει στην ψυχολογία της στιγμής. 

Είναι δύσκολο να κοντρολάρεις τη ψυχολογία σου. Μεταξύ μας δε βρίσκω και λόγο να μπεις σε αυτή τη διαδικασία. Η ψυχολογία είναι χαρακτηριστικό αυθεντικότητας και ως ένα βαθμό αυθορμητισμού. Στην αντίπερα όχθη συναντάς την υποκρισία. Διάλεξε και ντύσου. Κατά έναν περίεργο τρόπο παραλληλίζω την ανάγνωση με την ψυχολογία. Όπως κάθε (ίδια) ανάγνωση μπορεί να είναι διαφορετική στον ίδιο αναγνώστη, έτσι και κάθε (ίδια) στιγμή μπορεί να σε φέρει σε διαφορετική ψυχολογική κατάσταση. Μεταξύ μας, ούτε και αυτό είναι απόλυτα αρνητικό. Όλα εν δυνάμει αλλάζουν, εγώ μαγεία το αποκαλώ αυτό. 

Κάποιοι/-ες κρατούν ημερολόγιο ψυχολογικής διάθεσης. Είναι ένα απλό ημερολόγιο στο οποίο ανάλογα με το αν η μέρα τους κύλισε ευχάριστα βάζουν μια χαρούμενη φάτσα, ενώ αν πήγε κατά ντιαόλου ζωγραφίζουν μια λυπημένη. Σαν ιδέα είναι καλή, αλλά όχι απόλυτα εποικοδομητική. Κάθε συναίσθημα είναι μια μορφή ψυχολογίας. Αφού υπάρχουν τόσα πολλά συναισθήματα, γιατί να βολευόμαστε με δύο; Θυμός, ντροπή, αισιοδοξία, υστερία, γαλήνη, ελπίδα, αντοχή, περιπέτεια, σέξυ, τεμπέλικα και πληθώρα άλλων που αγνοείς συνειδητά αλλά βιώνεις καθημερινά. Μια ωραία ιδέα είναι και η σύνδεση της ψυχολογίας με το χρώμα. Σίγουρα υπάρχουν σχετικές μελέτες, just google it. 

Είναι καθαρά προσωπική επιλογή σου πως θα διαχειριστείς τα σκαμπανεβάσματα της ψυχολογίας σου. Σίγουρα υπάρχουν στιγμές που η αποξένωση φαντάζει σωτήρια και άλλες που η ψυχολογία σου θέλει τη συντροφιά της, κάθε είδους συντροφιά (βλ. NUTELLA, Jojo, blogging και μουσική του γείτονα). Μην ξεχνάς, όμως, όλες/-ους εκείνες/-ους που θέλουν να είσαι απλά καλά, τους χρωστάς μια μικρή εξήγηση, για τις ώρες εκείνες που ταξίδευες μονάχος/-η. 

Μην στερήσεις σε αυτόν που νοιάζεται για εσένα, ένα κομμάτι της αυθεντικότητά σου. 

μικρή Κάρολ.

31/5/14

ʊ η απιστία


picture taken by weheartit.com


Μπορεί να ήμουν αδρανής το τελευταίο διάστημα, αλλά υπόσχομαι δυναμικό come back (στυλ Άντζελας yay!). Άφησα κάποιες εκκρεμότητες στη μέση του πουθενά, γιατί ξάφνου εμφανίστηκε μπρος μου η παραπάνω εικόνα (βλ. διαδικτυακό βολτάρισμα) και είπα να την αξιοποιήσω αναλόγως. Μιας και το είχα ρίξει λίγο στα κοινωνικά θέματα, χαμηλώνω σε δευτέρα και γυρίζω το τιμόνι αριστερά. Φανάρι κόκκινο.  Έτοιμη για campari πορτοκάλι. 

Δεν έχω πολλά να γράψω, το υπόσχομαι. Απιστία στα κομψά ελληνικά και κέρατο στα απλά λαϊκά. Λόγω του επιπέδου του blog (εδώ κουνάς καταφατικά την κεφαλήν σου), θα πορευθώ με την πρώτη. Ξεκινώ ομαλά την εισαγωγή στο θέμα με κάποια λεξιλογικά μπλα μπλα, η απιστία υποδηλώνει κάθε μορφής έλλειψη πίστης (π.χ.θρησκευτική, ερωτική κτλ) καθώς και το αδίκημα δημόσιου υπαλλήλου ο οποίος από πρόθεση ζημιώνει τη δημόσια περιουσία. Μεταξύ μας η δεύτερη σημασία πιο γνώριμη μου ακούγεται, εν τέλει (καμπανίτσες γκλαν γκλαν). 

Αν μιλήσουμε με κριτήρια ερευνητικά, καταλήγουμε στο ότι το θηλυκό φαίνεται να κάνει καλό διπλό παιχνίδι μέχρι να βαρεθεί. Τα αρσενικά είναι δυναμικά αλλά δυστυχώς δεν σκεπάζουν με άμμο τις σκατοδουλειές τους. Πληθώρα ελαφρυντικών, εκ των οποίων τα περισσότερα δε στέκουν ούτε με τεχνητή νοημοσύνη. Πληθώρα απόψεων για το πως εκλαμβάνουν τα ζευγάρια (ετερό/-ομοφυλόφιλα) τις διαστάσεις της απιστίας. Για άλλους/-ες  είναι κίνητρο για ενδυνάμωση και βελτίωση της σχέσης τους, για πολλούς/-ές μια απλή περιπέτεια, για τους/τις περισσότερους/-ές μια χημεία που καταλήγει σε κάτι παραπάνω και φέρνει τα πάνω-κάτω. Σε καμία περίπτωση δεν περνάει απαρατήρητη η αποκάλυψή της, με όποιο τρόπο και αν αυτή επέλθει. 

Χωρίζουμε και σου κάνω τη ζωή κόλαση.
Θα κάνω τα βυζιά μου σα χυλωμένα τηγανητά αυγά (?!).
Χωρίζουμε και κλαίω μέχρι να χρειάζομαι ορό για περισσότερο δάκρυ.
Χωρίζουμε και  όλα καλά.
Όλα καλά και πάμε παρακάτω, μαζί (ηλεκτρισμός). 

Λίγες από τις εναλλακτικές των θυμάτων της απιστίας. Θαρρώ πως η τελευταία στρατηγική είναι η πιο celebrity φάση, που πολύ δύσκολα εφαρμόζεται παρόλο το απλό της σύνταξής της. Σε κάθε περίπτωση πάντως ένα καραγκιοζιλίκι θα κάνει πρεμιέρα. Η αλήθεια είναι πως η απιστία είναι ο εχθρός της εμπιστοσύνης. Από την άλλη όμως, πως να εμπιστευτείς τον/την άλλον/-ην αν δεν μπορείς να εμπιστευτείς αρχικά τον εαυτό σου; 

Η απιστία μου φαίνεται σαν ένα παιχνίδι γνώσεων. 
Όσα περισσότερα γνωρίζεις τόσα περισσότερα θες να ανακαλύψεις ακόμα. 
Και η ανακάλυψη είναι ένα παιχνίδι που: α) δύσκολα το βαριέσαι και β) θες καλό παρτενέρ.  

Δεν θα σου τύχει έτσι απλά να απιστήσεις αγάπη μου. 
Θα το θέλεις πολύ, γιατί αλλιώς δεν υπάρχει απόλαυση (τζ τζ τζ).
Μην ακούσω για μοιραία αποπλάνηση γιατί θα σε συνοδεύσω εις τόπον χλοερόν (τζ τζ τζ).

Α, και αν περιμένατε κάποια λύση ή γιατρικό, λυπάμαι δεν έχω. Αλλά άρπα αυτό:
"το γεγονός ότι ένας πιστός είναι πιο ευτυχισμένος από έναν άθεο, δεν είναι πιο αξιόπιστο από το γεγονός ότι ένας μεθυσμένος είναι πιο ευτυχισμένος από έναν ξεμέθυστο." (Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω).

μικρή Κάρολ.