all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

21/10/13

☀ οι καλημέρες

picture taken by weheartit.com



Ηλιόλουστη Δευτέρα!
Καλημέρα και καλή εβδομάδα.
Μετά από μέρες έχω πάλι πίσω την όσφρηση και την γεύση μου. Άτιμη γρίπη που ήθελες να γίνεις κολλητάρι μου. Με πολλή γκρίνια, μιζέρια και αγανάκτηση το πάλεψα και της εξήγησα πως δε ταιριάζουμε. Φαίνεται το συνειδητοποίησε και η ίδια και με αποχωρίζεται σιγά-σιγά. Ελπίζω να μην είσαι το επόμενο θύμα της. 

Tο post που θα ακολουθήσει έχει κάτι που το κάνει πολύτιμο. Είναι η πρώτη μου προσπάθεια. Το παρθενικό post, λοιπόν. Το έγραψα στις 29 Απριλίου 2013 στην Ρόδο με αφορμή έναν ιδιαίτερο άνθρωπο, την Καλλιόπη που θέλω να την ευχαριστώ ξανά και ξανά. Είναι δύσκολο να μοιράζεσαι πράγματα με τους άγνωστους γνωστούς, αλλά γίνεται πιο εύκολο όταν πρόκειται για συναισθήματα και αξίες. Ο σκοπός, επίσης, ιδιαίτερος και εύχομαι με την ολοκλήρωση της ανάγνωσης να τον αναζητήσεις εκεί έξω, μέσα σου.
____________________________

Είμαι η Καρολίνα. 
Για πολλούς/-ές ένα ακόμα θηλυκό όνομα, ένα πρόσωπο σαν όλα αυτά που αντικρίζουμε στα πρώτα δύο βήματα που κάνουμε εκείνα τα ταλαίπωρα πρωινά βγαίνοντας από την είσοδο του σπιτιού μας υπό την αέναη σκέψη του σκοτεινού δωματίου και της αγκαλιάς του μαξιλαριού. Είμαι το κορίτσι εκείνο με τα μακρυά καστανά μαλλιά που της αρέσουν τα baby χρώματα και τα παιδικά ρούχα. Ναι, τα παιδικά! Είμαι από τις τυχερές άτυχες που το νούμερο 13-14 των Zara εφαρμόζουν γάντι. Αλλά τώρα θα μου πεις τι σε απασχολεί εσένα πως είμαι εγώ. Ε, να σου πω τότε. Σαν σκεπτόμενο ον κι εγώ (και όχι δεν είναι ψωνίστικο, το ανθρώπινο ον ήταν ανέκαθεν σκεπτόμενο, άσχετα αν πρόσφατα αμφισβητείται -και- αυτό) έχω απαιτήσεις. Και αν δε σου ακούγεται ωραία το ουσιαστικό αυτό ας προτείνω την εναλλακτική μου, το ουσιαστικό προσδοκία.

Προσδοκώ να είσαι λίγο εγώ, όχι εγώ εγώ, αλλά εσύ εσύ! Ο πραγματικός σου εαυτός, αυτός που κρύβεις βαθιά μέσα σου καμιά φορά γιατί φοβάσαι μη χαρακτηριστείς με μια από αυτές τις όμορφες νεανικές εκφράσεις "είσαι ξενέρωτος" ή και "έλα τώρα, πάλι εσύ το χαλάς, σπασίκλα ε.. σπασίκλα". Και θα σου το αιτιολογήσω, γιατί μιλώ με επιχειρήματα και επιδιώκω το διάλογο και το δυνατό αντεπιχείρημά σου. Είμαι το εγώ που κάποτε έκρυβα, γιατί φοβόμουν να ανοικτώ στον κόσμο, τον κοιτούσα σαν εν δυνάμει εχθρό μου. Κι όμως, όσο ήμουν έτσι δε κατάφερα μια φορά στον βραδινό απολογισμό της ημέρας να χαμογελάω. 

Άλλαξα. 
Ένα πρωινό, εκεί κατά τις 8.15 που ξυπνάω. Έγινα αυτό που περίμενα να είναι ο άλλος/-η απέναντί μου. Και από εκεί που τα πρωινά τα έλεγες δε τα έλεγες σάπια, πήραν αυτή την τροπή: Υπάλληλος: καλημέρα ! 
Κάρολ: Ένα καπουτσίνο διπλό ντεκαφεϊνέ μέτριο και μια κοτόπιτα(πρωί πρωί να μην καρδαμώσω;). 
Υπάλληλος : Ορίστε, καλή σας μέρα! 
Κάρολ προ βραδινού αναστοχασμού: Ευχαριστώ (φάτσα τύπου επιτέλους τελείωσες). Κάρολ μετά βραδινού αναστοχασμού : Ευχαριστώ πολύ, καλή συνέχεια, ευχάριστο υπόλοιπο ημέρας (φαντάζει σα ψεύτικο, αλλά φιλάω σταυρουδάκι!) σε συνδυασμό με φάτσα τύπου πραγματικά σε ευχαριστώ που μου ετοίμασες το πρωινό γιατί πέρα από τα επαγγελματικά σου καθήκοντα, δε μου το χρωστάς κιόλας. 

Και συνεχίζω με αυτό το χαμόγελο καλημερίζοντας το θυρωρό του χώρου όπου εργάζομαι και τους υπαλλήλους που συνεργάζομαι. Όχι από ανωτερότητα του τύπου "έλα μωρέ πες μια καλημέρα και ας πέσει κάτω" αλλά από μέσα μου γιατί εγώ και εσύ θα μοιραστούμε τη μέρα μαζί και είναι υπέροχο να μοιραζόμαστε τις ημέρες, τις καλημέρες και τα χαμόγελά μας. 

Προσδοκώ να στολίσεις τη μέρα και το βράδυ σου με το χαρούμενο εγώ σου, όχι γιατί θα είσαι πιο αγαπητός/-ή στους/-ις άλλους/-ες αλλά γιατί αυτό είναι η πιο απλή μέθοδος να ξεκινήσεις να επιδιώκεις τη χαρούμενη πλευρά της ζωής, γιατί υπάρχει. Είναι στην καλημέρα που θα πεις στο γείτονα , στην πεταλούδα που σε "ενοχλεί" ακούγοντας Imany ή και Πάολα (!!!), στα φύλλα του δρόμου που σείονται στο περπάτημά σου, στο πρωινό κορνάρισμα της Δευτέρας, στα φασολάκια που δε θες να φας (με λίγο κεφαλοτύρι τριμμένο είναι απλώς αμαρτία!), στο ψιλόβροχο που σου χάλασε τα μαλλιά.

Απαιτώ αύριο να σηκωθείς και να πεις καλημέρα και χάρηκα στον πρωτοεμφανιζόμενο χαρούμενο εαυτό σου. Υπάρχει, όπως υπάρχει νερό καλά κρυμμένο σε κάθε ξεχασμένη έρημο. Απλώς αναζητησέ το.
Άλλωστε ποιος/-α αντέχει για πολύ χωρίς νερό;  

                                                    ____________________________

*υγ. Καλλιόπη σε ευχαριστώ.

Δεν ξέρω αν από τότε έχει εξελιχθεί ο τρόπος που γράφω. Δεν είναι και εκ γενετής χάρισμα, άλλωστε δε πιστεύω στην ύπαρξή τους. Αν κάτι σου αρέσει και σε ευχαριστεί, θα βρεις τρόπο να το εξελίσσεις σταδιακά. 

μικρή Carol.

17 σχόλια:

  1. Πολύ όμορφο!! :)) Μπράβο!
    Υ.Γ. Κι εγώ χωράω στο 13-14 νούμερο των παιδικών! χιχι ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σοφία σε ευχαριστώ πολύ :)
      Τα ρουχαλάκια ZARA KIDS δε τα αλλάζω με τίποτα !

      Διαγραφή
  2. Μια ζεστή καλημέρα και σε σένα λοιπόν Καρολίνα!! Χαίρομαι πολύ που έκανες το (σημαντικό για σένα) βήμα να δημοσιοποιήσεις αυτό το κείμενο! Έτσι είναι, γιατί αν δεν απελευθερώσεις τον εαυτό σου, πώς θα βοηθήσεις να απελευθερωθούν και οι άλλοι; :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μια όμορφη ζεστή καλημέρα και στο γλυκό Νικουλάκι στη Νάπολη της Ιταλίας !
      Πόσο δίκιο έχεις..

      Διαγραφή
  3. υ.γ. μαζευτήκαμε πολλές του 13-14 σ'αυτό το ποστ θαρρω :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν το πιστεύω!
      Νίκη, κατά 99% οι γονείς σου ήταν καθηγητές μου το '99 στην Κάρπαθο και σε θυμάμαι πολύ πολύ μικρό κοριτσάκι.
      Κάρολ, σόρρυ για το άσχετο αλλά τώρα έπαθα πλάκα.

      Διαγραφή
    2. Καλλιόπη όντως!!! πού το θυμόσουνα το όνομα;; καλά απίστευτη σύμπτωση!!! τι κάνεις, πού βρίσκεσαι; είμαι σίγουρη ότι οι δικοί μου θα χαρούν να μάθουν νέα σου και για το περιστατικό! :)

      Διαγραφή
    3. τι ρωτάω τι κάνεις; εσύ είσαι η καλλιόπη με τις πανέμορφες κατασκευές! τώρα το συνειδητοποίησα! καλά, το ότι θα είχαμε κοινή (και στενή!) φίλη 17 χρόνια αργότερα ούτε καν!! για να μην πω ότι και εγώ ασχολούμαι με χειροποίητα!

      Διαγραφή
    4. Δεν θέλω να εκμεταλλευτώ τον χώρο του μπλόγκ. Θα σου στείλω μήνυμα στο φβ. :-)

      Διαγραφή
  4. Οι πιο μικρές αλλαγές είναι και οι πιο δύσκολες. Στις μεγάλες αποφάσεις μαζεύεις όλες τις δυνάμεις σου και προσπαθείς με όλο σου το είναι. Για τις μικρές συνήθως δεν πολυνοιάζεσαι, λες και ένα "δεν πειράζει" και τελειώνει εκεί. Έλα όμως που η πραγματική ζωή είναι η καθημερινότητα μας και αυτά τα "μικρά πραγματάκια"!
    υ.γ 1: το μπλογκ είναι προσωπικός χώρος δημόσιας έκφρασης. Είτε έρθει, είτε δεν έρθει η όποια εξέλιξη ο δικός σου τρόπος γραφής είναι μοναδικός και αυθεντικός.
    υ.γ 2: Χαρά και τιμή μου που έγραψες το πρώτο σου κείμενο για μένα. Είναι κάποια πράγματα που δεν έχουμε ιδέα ότι μας αρέσουν παρά μόνο όταν μας δοθεί τυχαία η αφορμή. Κάτι τέτοιο είχα πάθει με τη ζωγραφική στην θεωρητική της μορφή.
    υ.γ 3: Έπεσα και εγώ θύμα της σαν πρωτάρα. 3 βδομάδες τώρα μου έχει βγάλει τον χειρότερο μου εαυτό του. Περαστικά σου!

    Καλημέρα!

    χχχ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλλιόπη, αρχικά περαστικά (μισώ τις ιώσεις, τα κρυολογήματα και όλα αυτά που με κάνουν να φέρομαι σαν κακομαθημένο 8χρονο).
      Είναι ακριβώς όπως το περιγράφεις "αυτά τα μικρά πραγματάκια", εκεί βρίσκεται η πραγματική ζωή :)

      Διαγραφή
  5. Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω απόλυτα!Άλλαξε τα πιο απλά πράγματα στη ζωή σου και θα αλλάξεις αμέσως την ισορροπία!Τόσο απλό και τόσο παραγνωρισμένο..Τα φιλιά μου και την αγάπη μου!! :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μπριστολιάρα γυναίκα ανταποδίδω φιλιά και πολλή αγάπη :)

      Διαγραφή
  6. To exo kani tropo zois apo tote p thimame ton eauto m na mila(filao episis stauro;) xwris tin kalimera den "zis" to ipolipo tis meras!!! Tespa me liga logia to agapimeno m post fili apo kalamaries;) xx

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άντρεα, έχεις πιάσει το πόιντ !
      Σε ευχαριστώ πολύ, φιλιά καλαμαρέικα!

      Διαγραφή
  7. "Be the change you want to see in the world". Let's start then!

    ΑπάντησηΔιαγραφή