all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

7/10/13

✞ το εγώ


picture taken by wehartit.com


Δευτέρα.
Επαγγελματικά, και όχι μόνο, φορτωμένο Παρασκευοσαββατοκύριακο. 
Οκτώβρης! 
Φθινόπωρο για τα καλά εδώ στον Βόλο. 
Βροχή, κρύο, αχνιστό τσάι, μποτάκια, πουλόβερ, πάπλωμα. 
Το συνηθίζω.

Σε πολλά από τα προηγούμενα (αν όχι σε όλα) posts μου δίνω άμεσα ή έμμεσα βαρύτητα στο εγώ. Κάποιες/οι το παίρνετε στραβά, θεωρώντας μάλλον πως παραμερίζω την έννοια του κοινωνικού περίγυρου, τις δεύτερες ή και τρίτες απόψεις και γνώμες. Για να διώξω τα όποια σύννεφα έχουν δημιουργηθεί, σου γράφω τη γνώμη μου, χωρίς να σημαίνει πως θα την αποδεχθείς κιόλας.  Γιατί να σου πω την αλήθεια, ούτε οι πατάτες τηγανητές αλλά ούτε και η σοκολάτα αρέσουν σε όλες/ους.

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά, αυτά που υποτίθεται όλοι γνωρίζουμε, εφαρμόζουμε,και κάπου - κάπου κρυφοκράζουμε. Σαν ωραία τυπάκια που είμαστε, έχουμε γίνε ειδήμονες στο να λέμε την άποψή μας για όποιον άλλον εκτός από τον εαυτό μας. Μπορούμε να δώσουμε συν άπειρο συμβουλές για το χαρακτήρα, τα πεπραγμένα και  τις συνήθειες σε ένα μάτσο άγνωστους γνωστούς στο δήθεν πλαίσιο της φιλικής σχέσης. Έξτρα μπόνους σε όσες/ους είναι και ειλικρινείς. Και έρχεται η ρημαδοώρα που σου λένε πες μας λίγα πράγματα για τον εαυτό σου, τι γνώμη έχεις για εσένα και τα συναφή, και κοκκαλώνεις όπως οι καταστηματάρχες των frozen yogurts που έβαλαν λουκέτο, poor guys. Και το παίζεις ανετίλα και γιο λέγοντας, ρωτήστε τη παρέα μου, poor guys. 

Από τις 24 ώρες της ημέρας, τις 15 έχεις κάτι που απασχολεί το μισοάδειο κεφάλι σου. Το κοπανάς απο 'δώ και απο 'κει μέχρι που έρχεται η ώρα και το αποκαλείς "πρόβλημα". Και επειδή δεν έχεις ούτε κριτική σκέψη, ούτε μια γενική αίσθηση πρωτοβουλίας και προσωπικής άποψης καταφεύγεις στην άλογη λογική των ειδημόνων φίλων σου. Η παραπάνω τακτική επικρατεί και στη περίπτωση που υπάρχει όντως κάποιο (σοβαρό) πρόβλημα. Α, και όταν η λύση-απάντηση δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες σου ή σε προσβάλλει ενεργοποιείται το χάρισμα του "λέω όχι" πάντα κρατώντας ισχυρό το διπλωματικό τουπέ, poor guys.

Σαφώς, οι φίλοι/ες και η οικογένεια μας μπορούν μέσα από περιστατικά να δώσουν μια κάπως ολοκληρωμένη, άλλα όχι πάντα αντικειμενική, εικόνα για το ποιες/οι είμαστε και που φτάνουν τα κυβικά μας. Δεν αντιλέγω στην ευεργετική πλευρά της ανταλλαγής απόψεων και συμβουλών. Ωστόσο, έχω ενστάσεις. Καταλήγουμε στο να φτάνουμε άνω των 25 και είμαστε μαμμόθρεφτα της γνώμης του Τάκη-Μάκη και της Μαρίκας-Χαρούλας. Δεν μπορούμε να ενεργήσουμε αυτόνομα σε ό,τι αφορά εμάς και τους εαυτούς μας. Η κλασσική δικαιολογία του στυλ "για τη ζωή σου χίλιες συμβουλές έχω να δώσω, τα προβλήματά μου να δω πως θα λύσω" έχει καταντήσει καραμέλα με γεύση τριαντάφυλλο. Και όταν ο Τάκης-Μάκης και η Μαρίκα-Χαρούλα έχουν "δουλίτσες" στις οποίες δε συμπεριλαμβάνεσαι, αρχίζεις τα κουκουρούκου που ξεκινούν με ένα "άι", και δεν αναφέρομαι στα άι φόουν. 

Θα στο γράψω για ακόμη μια φορά. Είσαι μια ύπαρξη μοναδική, διαφορετική και σίγουρα έχεις τα καλά και τα ανάποδά σου. Αμφιβάλλω αν μπορείς να μου τα απαριθμήσεις, αλλά τουλάχιστον τα αντιλαμβάνεσαι. Λυπάμαι, αλλά σε αυτόν τον επίσης, μοναδικό, διαφορετικό με τα καλά και ανάποδά του κόσμο δεν θα επιβιώσεις χωρίς αγώνα. Μη μιζεριάζεις τώρα, το γνωρίζεις. Κανείς δε θα έρθει να σε πιάσει από το χέρι αποκαλύπτοντάς σου ό,τι σου αρέσουν τα κρύα ανέκδοτα και το σιέλ. Μας είναι εύκολο να προσαρμοζόμαστε σε αυτό που θέλουν οι πολλοί αλλά κάπου-κάπου χανόμαστε σαν μεμονωμένες οντότητες. Και πίστεψέ με, λίγοι (ή κανένας) θα σε αναζητήσουν. 

Αν δε πάρεις εσύ την απόφαση να αλλάξεις, να πας για τρέξιμο, να κάνεις δίαιτα, να βάψεις κόκκινα τα μαλλιά σου, να χωρίσεις, να πας στο εξωτερικό για σπουδές, κανένας/καμία δε καίγεται να σου πει τι να κάνεις με τη ζωή σου. Κανείς/καμία δεν θα μείνει ξάγρυπνος επειδή εσύ αύριο θα πας για σφράγισμα. Για να αλλάξει μια κατάσταση πρέπει να το πάρεις εσύ απόφαση και όχι ο κολλητός σου από την έκτη δημοτικού. Σίγουρα, όμως, μπορεί να φανεί χρήσιμος. Ασχολήσου λίγο με αυτό που αποκαλείς αντί για "ζωή" σου, μπάχαλο και έπειτα μένει άφθονος χρόνος να λογοδοτήςεις και για τα μπάχαλα των υπολοίπων. Ο φόβος της λάθος επιλογής σε ό,τι αφορά το "μου" σε σκιάζει χειρότερα και από τον εξορκισμό της Έμιλι Ρόουζ. 

Και εσύ εξυπνάκια που θα με πεις εγωίστρια, πρόσεξε λίγο παραπάνω.
Δε μιλάω για εγωισμό ούτε εγωκεντρισμό. 
Δεν αποσκοπώ στο να σου μαυρίσω την ψυχή.
Απλώς, ξύπνα. 
Υπάρχουν πράγματα για τα οποία πρέπει να έχεις τον πρώτο λόγο. 
Και που είσαι, όταν αντιληφθείς πως αυτό που δείχνεις απέχει από αυτό που είσαι, μην φοβηθείς (πάλι), συλλογίσου το γιατί. 
Αλήθεια, τα ρούχα σου ποιος/α στα απλώνει; 

μικρή Carol.

4 σχόλια:

  1. η επικαιρότητά σου με τρομάζει. Να'χει να κάνει με το ότι μου αρέσουν τόσο πολύ αυτά που γράφεις, ώστε προσπαθώ να βρω το κομμάτι αυτών που ανταποκρίνεται σε αυτό που φωνάζει η εσωτερική φωνή μου στο τώρα, ή απλώς τηλεπάθεια; Τα λόγια σου με άγγιξαν, αλλά μου δημιούργησαν και ένα πρόβλημα. Να τα πάρω τοις μετρητοίς, ή να ψάξω να βρω το δικό μου δρόμο αντί γι'αυτό; Εμ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νικουλάκι μου είναι τηλεπάθεια (τζιτζζζζ).
      Δε θα σου προτείνω λύσεις, αλλά αν βρίσκουμε εμπόδια ή προβλήματα και δε τα αντιμετωπίζουμε φεις του φεις, δε θα πάψουν να μας κυνηγούν.

      Διαγραφή
  2. Το αγαπημένο μου με διαφορά μικρή Carol...Δεν ξέρω αν το ονομάζω επίκαιρο ή μάλλον διαχρονικό..Τείνω προς το δεύτερο..

    ΑπάντησηΔιαγραφή