all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

21/10/13

☀ οι καλημέρες

picture taken by weheartit.com



Ηλιόλουστη Δευτέρα!
Καλημέρα και καλή εβδομάδα.
Μετά από μέρες έχω πάλι πίσω την όσφρηση και την γεύση μου. Άτιμη γρίπη που ήθελες να γίνεις κολλητάρι μου. Με πολλή γκρίνια, μιζέρια και αγανάκτηση το πάλεψα και της εξήγησα πως δε ταιριάζουμε. Φαίνεται το συνειδητοποίησε και η ίδια και με αποχωρίζεται σιγά-σιγά. Ελπίζω να μην είσαι το επόμενο θύμα της. 

Tο post που θα ακολουθήσει έχει κάτι που το κάνει πολύτιμο. Είναι η πρώτη μου προσπάθεια. Το παρθενικό post, λοιπόν. Το έγραψα στις 29 Απριλίου 2013 στην Ρόδο με αφορμή έναν ιδιαίτερο άνθρωπο, την Καλλιόπη που θέλω να την ευχαριστώ ξανά και ξανά. Είναι δύσκολο να μοιράζεσαι πράγματα με τους άγνωστους γνωστούς, αλλά γίνεται πιο εύκολο όταν πρόκειται για συναισθήματα και αξίες. Ο σκοπός, επίσης, ιδιαίτερος και εύχομαι με την ολοκλήρωση της ανάγνωσης να τον αναζητήσεις εκεί έξω, μέσα σου.
____________________________

Είμαι η Καρολίνα. 
Για πολλούς/-ές ένα ακόμα θηλυκό όνομα, ένα πρόσωπο σαν όλα αυτά που αντικρίζουμε στα πρώτα δύο βήματα που κάνουμε εκείνα τα ταλαίπωρα πρωινά βγαίνοντας από την είσοδο του σπιτιού μας υπό την αέναη σκέψη του σκοτεινού δωματίου και της αγκαλιάς του μαξιλαριού. Είμαι το κορίτσι εκείνο με τα μακρυά καστανά μαλλιά που της αρέσουν τα baby χρώματα και τα παιδικά ρούχα. Ναι, τα παιδικά! Είμαι από τις τυχερές άτυχες που το νούμερο 13-14 των Zara εφαρμόζουν γάντι. Αλλά τώρα θα μου πεις τι σε απασχολεί εσένα πως είμαι εγώ. Ε, να σου πω τότε. Σαν σκεπτόμενο ον κι εγώ (και όχι δεν είναι ψωνίστικο, το ανθρώπινο ον ήταν ανέκαθεν σκεπτόμενο, άσχετα αν πρόσφατα αμφισβητείται -και- αυτό) έχω απαιτήσεις. Και αν δε σου ακούγεται ωραία το ουσιαστικό αυτό ας προτείνω την εναλλακτική μου, το ουσιαστικό προσδοκία.

Προσδοκώ να είσαι λίγο εγώ, όχι εγώ εγώ, αλλά εσύ εσύ! Ο πραγματικός σου εαυτός, αυτός που κρύβεις βαθιά μέσα σου καμιά φορά γιατί φοβάσαι μη χαρακτηριστείς με μια από αυτές τις όμορφες νεανικές εκφράσεις "είσαι ξενέρωτος" ή και "έλα τώρα, πάλι εσύ το χαλάς, σπασίκλα ε.. σπασίκλα". Και θα σου το αιτιολογήσω, γιατί μιλώ με επιχειρήματα και επιδιώκω το διάλογο και το δυνατό αντεπιχείρημά σου. Είμαι το εγώ που κάποτε έκρυβα, γιατί φοβόμουν να ανοικτώ στον κόσμο, τον κοιτούσα σαν εν δυνάμει εχθρό μου. Κι όμως, όσο ήμουν έτσι δε κατάφερα μια φορά στον βραδινό απολογισμό της ημέρας να χαμογελάω. 

Άλλαξα. 
Ένα πρωινό, εκεί κατά τις 8.15 που ξυπνάω. Έγινα αυτό που περίμενα να είναι ο άλλος/-η απέναντί μου. Και από εκεί που τα πρωινά τα έλεγες δε τα έλεγες σάπια, πήραν αυτή την τροπή: Υπάλληλος: καλημέρα ! 
Κάρολ: Ένα καπουτσίνο διπλό ντεκαφεϊνέ μέτριο και μια κοτόπιτα(πρωί πρωί να μην καρδαμώσω;). 
Υπάλληλος : Ορίστε, καλή σας μέρα! 
Κάρολ προ βραδινού αναστοχασμού: Ευχαριστώ (φάτσα τύπου επιτέλους τελείωσες). Κάρολ μετά βραδινού αναστοχασμού : Ευχαριστώ πολύ, καλή συνέχεια, ευχάριστο υπόλοιπο ημέρας (φαντάζει σα ψεύτικο, αλλά φιλάω σταυρουδάκι!) σε συνδυασμό με φάτσα τύπου πραγματικά σε ευχαριστώ που μου ετοίμασες το πρωινό γιατί πέρα από τα επαγγελματικά σου καθήκοντα, δε μου το χρωστάς κιόλας. 

Και συνεχίζω με αυτό το χαμόγελο καλημερίζοντας το θυρωρό του χώρου όπου εργάζομαι και τους υπαλλήλους που συνεργάζομαι. Όχι από ανωτερότητα του τύπου "έλα μωρέ πες μια καλημέρα και ας πέσει κάτω" αλλά από μέσα μου γιατί εγώ και εσύ θα μοιραστούμε τη μέρα μαζί και είναι υπέροχο να μοιραζόμαστε τις ημέρες, τις καλημέρες και τα χαμόγελά μας. 

Προσδοκώ να στολίσεις τη μέρα και το βράδυ σου με το χαρούμενο εγώ σου, όχι γιατί θα είσαι πιο αγαπητός/-ή στους/-ις άλλους/-ες αλλά γιατί αυτό είναι η πιο απλή μέθοδος να ξεκινήσεις να επιδιώκεις τη χαρούμενη πλευρά της ζωής, γιατί υπάρχει. Είναι στην καλημέρα που θα πεις στο γείτονα , στην πεταλούδα που σε "ενοχλεί" ακούγοντας Imany ή και Πάολα (!!!), στα φύλλα του δρόμου που σείονται στο περπάτημά σου, στο πρωινό κορνάρισμα της Δευτέρας, στα φασολάκια που δε θες να φας (με λίγο κεφαλοτύρι τριμμένο είναι απλώς αμαρτία!), στο ψιλόβροχο που σου χάλασε τα μαλλιά.

Απαιτώ αύριο να σηκωθείς και να πεις καλημέρα και χάρηκα στον πρωτοεμφανιζόμενο χαρούμενο εαυτό σου. Υπάρχει, όπως υπάρχει νερό καλά κρυμμένο σε κάθε ξεχασμένη έρημο. Απλώς αναζητησέ το.
Άλλωστε ποιος/-α αντέχει για πολύ χωρίς νερό;  

                                                    ____________________________

*υγ. Καλλιόπη σε ευχαριστώ.

Δεν ξέρω αν από τότε έχει εξελιχθεί ο τρόπος που γράφω. Δεν είναι και εκ γενετής χάρισμα, άλλωστε δε πιστεύω στην ύπαρξή τους. Αν κάτι σου αρέσει και σε ευχαριστεί, θα βρεις τρόπο να το εξελίσσεις σταδιακά. 

μικρή Carol.

13/10/13

οι επιλογές


picture taken by weheartit.com

Ζεστή φθινοπωρινή Κυριακή του Οκτώβρη. 
Μάλιστα, και ζέστη και φθινόπωρο, γιατί η καλοκαιρία δεν αφήνει την Ελλάδα, όπως εσύ το φρέντο καπουτσίνο. Και σε παρακαλώ μην μιζεριάζεις για τον καιρό, για τόσα άλλα δε σου καίγεται καρφί και σήκωσες ανάστημα για κάτι που δεν είναι στο χέρι σου; Απόλαυσε την περίεργη εποχιακή αλλαγή χωρίς να σκέφτεσαι, προς το παρόν, πως θα θερμάνεις το κορμάκι σου τον Νοέμβρη. 

Άν το (καλο)σκεφτείς τα πάντα δρομολογούνται βάσει επιλογών. Ακόμα και οι αποφάσεις είναι ζήτημα επιλογής. Βέβαια, για τα (πολύ) δικά μας θέματα, οι επιλογές είναι προσωπική υπόθεση, ωστόσο υπάρχουν πάμπολλες περιπτώσεις που δεν εξαρτώνται από την κρίση και τη θέλησή μας (βλ. γραφειοκρατικοσυνθηκολογήσεις). Δε θα ασχοληθώ με τη δεύτερη κατηγορία, γιατί απλούστατα αυτή είναι η  επιλογή μου.

Θα βάλω αυτό το πουκάμισο, αυτό το παντελόνι και θα παστωθώ μέικ απ. Επιλογή μου. Θα πας να χτυπήσεις τατουάζ. Επιλογή σου. Είναι ομοφυλόφιλος. Επιλογή του. Χωρίζουν και ψάχνουν δικηγόρο για τα διαδικαστικά. Επιλογή τους. Μεγάλη γκάμα από την καθημερινότητα μου, σου, του/της, τους. Εύκολες, δύσκολες, χρονοβόρες και μη, σοβαρές και λάιτ, οι επιλογές παραμένουν προσωπικό ζήτημα, που ωστόσο επιδέχεται διάλογο και ανταλλαγή απόψεων. Αναμφίβολα, κάθε επιλογή συνοδεύεται και από τον αντίκτυπό της. Συνήθως τον έχουμε προμελετήσει σε βάθος και ύψος, αλλά τυχαίνουν και αυτά τα ξαφνικά άσχημα-ωραία που ανατρέπουν τα προβλεπόμενα σκορ.

Δε θα κάνω κήρυγμα για το τι εστί μια "σωστή ή λάθος" επιλογή, αυτό είναι καθαρά υποκειμενικό έως και εγωιστικό ζήτημα. Από το να φτάσεις να βρίσκεσαι σε δίλημμα μέχρι να επιλέξεις τι σε συμφέρει (συνήθως αυτό κάνεις εξυπνάκια) είναι ένας ζόρικος δύσβατος δρόμος. Ωστόσο, έρχονται και οι μαύρες σκέψεις, και τις αποκαλώ μαύρες, γιατί η ώρα εμφάνισής τους είναι βραδινή, που απολογείσαι ή λογοδοτείς γι'αυτές. Τι έκανα, τι δεν έκανα, τι θα έπρεπε να έχω κάνει και τι δεν θα έπρεπε να έχω κάνει, τι μπορώ να κάνω και τι όχι από 'δω και στο εξής. Το εύκολο είναι η απολογία στους τρίτους (θεωρώ δεύτερο τον εαυτούλη σου). Τα σαλατώνεις, τα σαλτσάρεις και τα προσφέρεις. Η απολογία αυτή είναι σχετικά εύκολη υπόθεση καθώς, συνήθως, οι επιλογές παρουσιάζονται σαν "ήταν η μοναδική μου επιλογή", οπότε πιάνετε το point. Από την άλλη, η απολογία στον εαυτό σου εκείνες τις βραδινές ώρες φαίνεται κάτι σαν Ιερά Εξέταση που προσπαθείς να αποφύγεις αλλά σε περιμένει μέχρι να αποδεχθείς την πρόσκληση-πρόκληση. Δέχομαι πως δεν είμαστε και πολύ περήφανες/οι για όλες μας τις επιλογές και αυτό όσο να 'ναι μας στοιχειώνει ανά διαστήματα. Το θέμα είναι να το αντιμετωπίζεις, γιατί ξεροκέφαλε/η εσύ το επέλεξες. 

Σίγουρα η χρονοχωροδιάταξη των πραγμάτων συνοδευόμενη από την ψυχολογική κατάσταση παίζει σπουδαίο ρόλο στην διαδικασία επιλογής. Ωστόσο, και οι δύο παράγοντες είναι φοβερά αστάθμητοι, γεγονός που είτε θα βοηθήσει πολύ είτε θα τα ρημάξει όλα. Το να μετανιώνεις είναι επίσης μια από τις εύκολες και πάντα available λύσεις. Δεν αδικώ το αίσθημα, αντίθετα θεωρώ πολύ φυσιολογικό βάσει των δύο προαναφερόμενων παραγόντων να μετανιώνει κάποιος/α για τις επιλογές του/της. Θεωρώ όμως ψέμα το "μετάνιωσα" σαν να είναι καταφύγιο της ντροπής και του φόβου που σε κυριεύουν κατά την υποστήριξη της επιλογής σου. Καραμελίτσα; Δεν αντιλέγω βέβαια, πως από τα πρώτα διλήμματα κατά τη διάρκεια των επιλογών μας είναι αν "θα πληγώσω ή θα πληγωθώ", μια επίσης συνετή επιλογή. 

Είμαστε ό,τι επιλέγουμε; Χμ, πολύ θα ήθελα να κρατούσαμε μια λίστα με τις πιο "σημαντικές" (κατά τα μυαλουδάκια μας) επιλογές, ώστε να δούμε τι σόι ανθρωποτέρατα είμαστε. Να σου δικαιολογηθώ. Επιλέγουμε τις περισσότερες φορές την εύκολη λύση, την εφήμερη ευτυχία, τους δήθεν συμπαθείς, τους εύκολους στόχους, το άγνωστο αύριο, το μαύρο, την ανετίλα, το burger, το μπρόκολο, και το ρευστό της οικογενείας. Δικαίωμα και επιλογή σου ποια στάση θα κρατήσεις στην επικαιρότητα, τι θα κάνεις στην και με την ζωή σου, ποιους ανθρώπους θα κρατήσεις κοντά σου, ποιους θα διώξεις και ποιους θα εκμεταλλευτείς. Αλλά πρόσεχε γιατί ξοδεύοντας τον εαυτό σου σ’ αυτά που δεν χρειάζεται, δεν φτάνεις γι’ αυτά που πρέπει (Ισοκράτης).

Αναλωνόμαστε σε τόσα και τόσα, σπάμε το κεφάλι μας για τόσα και άλλα τόσα και χανόμαστε σε ένα τούνελ που το έχουμε δημιουργήσει μόνοι μας. Δεν μπορούμε να βρούμε την έξοδο, γιατί επιλέγουμε να μείνουμε εγκλωβισμένοι στα ίδια και τα ίδια. Μιζεριάζουμε και γκρινιάζουμε για τόσα και τόσα που αλλάζουν μονάχα αν το πάρουμε απόφαση, αλλά ανετίλα και μουρμούρα. Πνιγόμαστε σε μικροσκοπικές κουταλιές νερό αποζητώντας βλέμματα πάνω μας. Και όταν μαυρίζουν ακόμα περισσότερο οι συνθήκες, κουνάμε το κουλό μας χέρι και παίρνουμε πόζα απελπισίας. Τι στο καλό μας ταΐζουν; Απορώ με κάτι 23-25αρηδες για την εξέλιξη τους. Εξέλιξη; Στο τούνελ. Επιλογές.

Δεν κρίνω τις επιλογές κανενός/καμίας.
Ευελπιστώ να ταρακουνώ κοιμισμένες υπάρξεις ή συνειδήσεις.
Άλλωστε ποτέ δεν είναι αργά (έστω και στα -άντα/-ήντα) να επαναδιαπραγματευτείς τις επιλογές σου.
Όπως είπε και η Κοκό, στα τριάντα της μια γυναίκα πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στον πισινό της και στο πρόσωπό της. 
Άρα ξεκίνα με τα εύκολα, όπως άλλωστε έχεις συνηθίσει. 


*υγ. να ευχαριστήσω τον/την Α.Β. για την επιλογή του θέματος και τη συνεργασία μας στη συγγραφή αυτού του post.

**υγ. σε εσένα που σκότωσες σκυλιά, γατιά και περιστέρια ρίχνοντας φόλες σε κεντρικό σημείο του Βόλου, ελπίζω η δικιά σου ζωή να ήταν δικιά μου επιλογή. 



μικρή Carol.

7/10/13

✞ το εγώ


picture taken by wehartit.com


Δευτέρα.
Επαγγελματικά, και όχι μόνο, φορτωμένο Παρασκευοσαββατοκύριακο. 
Οκτώβρης! 
Φθινόπωρο για τα καλά εδώ στον Βόλο. 
Βροχή, κρύο, αχνιστό τσάι, μποτάκια, πουλόβερ, πάπλωμα. 
Το συνηθίζω.

Σε πολλά από τα προηγούμενα (αν όχι σε όλα) posts μου δίνω άμεσα ή έμμεσα βαρύτητα στο εγώ. Κάποιες/οι το παίρνετε στραβά, θεωρώντας μάλλον πως παραμερίζω την έννοια του κοινωνικού περίγυρου, τις δεύτερες ή και τρίτες απόψεις και γνώμες. Για να διώξω τα όποια σύννεφα έχουν δημιουργηθεί, σου γράφω τη γνώμη μου, χωρίς να σημαίνει πως θα την αποδεχθείς κιόλας.  Γιατί να σου πω την αλήθεια, ούτε οι πατάτες τηγανητές αλλά ούτε και η σοκολάτα αρέσουν σε όλες/ους.

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά, αυτά που υποτίθεται όλοι γνωρίζουμε, εφαρμόζουμε,και κάπου - κάπου κρυφοκράζουμε. Σαν ωραία τυπάκια που είμαστε, έχουμε γίνε ειδήμονες στο να λέμε την άποψή μας για όποιον άλλον εκτός από τον εαυτό μας. Μπορούμε να δώσουμε συν άπειρο συμβουλές για το χαρακτήρα, τα πεπραγμένα και  τις συνήθειες σε ένα μάτσο άγνωστους γνωστούς στο δήθεν πλαίσιο της φιλικής σχέσης. Έξτρα μπόνους σε όσες/ους είναι και ειλικρινείς. Και έρχεται η ρημαδοώρα που σου λένε πες μας λίγα πράγματα για τον εαυτό σου, τι γνώμη έχεις για εσένα και τα συναφή, και κοκκαλώνεις όπως οι καταστηματάρχες των frozen yogurts που έβαλαν λουκέτο, poor guys. Και το παίζεις ανετίλα και γιο λέγοντας, ρωτήστε τη παρέα μου, poor guys. 

Από τις 24 ώρες της ημέρας, τις 15 έχεις κάτι που απασχολεί το μισοάδειο κεφάλι σου. Το κοπανάς απο 'δώ και απο 'κει μέχρι που έρχεται η ώρα και το αποκαλείς "πρόβλημα". Και επειδή δεν έχεις ούτε κριτική σκέψη, ούτε μια γενική αίσθηση πρωτοβουλίας και προσωπικής άποψης καταφεύγεις στην άλογη λογική των ειδημόνων φίλων σου. Η παραπάνω τακτική επικρατεί και στη περίπτωση που υπάρχει όντως κάποιο (σοβαρό) πρόβλημα. Α, και όταν η λύση-απάντηση δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες σου ή σε προσβάλλει ενεργοποιείται το χάρισμα του "λέω όχι" πάντα κρατώντας ισχυρό το διπλωματικό τουπέ, poor guys.

Σαφώς, οι φίλοι/ες και η οικογένεια μας μπορούν μέσα από περιστατικά να δώσουν μια κάπως ολοκληρωμένη, άλλα όχι πάντα αντικειμενική, εικόνα για το ποιες/οι είμαστε και που φτάνουν τα κυβικά μας. Δεν αντιλέγω στην ευεργετική πλευρά της ανταλλαγής απόψεων και συμβουλών. Ωστόσο, έχω ενστάσεις. Καταλήγουμε στο να φτάνουμε άνω των 25 και είμαστε μαμμόθρεφτα της γνώμης του Τάκη-Μάκη και της Μαρίκας-Χαρούλας. Δεν μπορούμε να ενεργήσουμε αυτόνομα σε ό,τι αφορά εμάς και τους εαυτούς μας. Η κλασσική δικαιολογία του στυλ "για τη ζωή σου χίλιες συμβουλές έχω να δώσω, τα προβλήματά μου να δω πως θα λύσω" έχει καταντήσει καραμέλα με γεύση τριαντάφυλλο. Και όταν ο Τάκης-Μάκης και η Μαρίκα-Χαρούλα έχουν "δουλίτσες" στις οποίες δε συμπεριλαμβάνεσαι, αρχίζεις τα κουκουρούκου που ξεκινούν με ένα "άι", και δεν αναφέρομαι στα άι φόουν. 

Θα στο γράψω για ακόμη μια φορά. Είσαι μια ύπαρξη μοναδική, διαφορετική και σίγουρα έχεις τα καλά και τα ανάποδά σου. Αμφιβάλλω αν μπορείς να μου τα απαριθμήσεις, αλλά τουλάχιστον τα αντιλαμβάνεσαι. Λυπάμαι, αλλά σε αυτόν τον επίσης, μοναδικό, διαφορετικό με τα καλά και ανάποδά του κόσμο δεν θα επιβιώσεις χωρίς αγώνα. Μη μιζεριάζεις τώρα, το γνωρίζεις. Κανείς δε θα έρθει να σε πιάσει από το χέρι αποκαλύπτοντάς σου ό,τι σου αρέσουν τα κρύα ανέκδοτα και το σιέλ. Μας είναι εύκολο να προσαρμοζόμαστε σε αυτό που θέλουν οι πολλοί αλλά κάπου-κάπου χανόμαστε σαν μεμονωμένες οντότητες. Και πίστεψέ με, λίγοι (ή κανένας) θα σε αναζητήσουν. 

Αν δε πάρεις εσύ την απόφαση να αλλάξεις, να πας για τρέξιμο, να κάνεις δίαιτα, να βάψεις κόκκινα τα μαλλιά σου, να χωρίσεις, να πας στο εξωτερικό για σπουδές, κανένας/καμία δε καίγεται να σου πει τι να κάνεις με τη ζωή σου. Κανείς/καμία δεν θα μείνει ξάγρυπνος επειδή εσύ αύριο θα πας για σφράγισμα. Για να αλλάξει μια κατάσταση πρέπει να το πάρεις εσύ απόφαση και όχι ο κολλητός σου από την έκτη δημοτικού. Σίγουρα, όμως, μπορεί να φανεί χρήσιμος. Ασχολήσου λίγο με αυτό που αποκαλείς αντί για "ζωή" σου, μπάχαλο και έπειτα μένει άφθονος χρόνος να λογοδοτήςεις και για τα μπάχαλα των υπολοίπων. Ο φόβος της λάθος επιλογής σε ό,τι αφορά το "μου" σε σκιάζει χειρότερα και από τον εξορκισμό της Έμιλι Ρόουζ. 

Και εσύ εξυπνάκια που θα με πεις εγωίστρια, πρόσεξε λίγο παραπάνω.
Δε μιλάω για εγωισμό ούτε εγωκεντρισμό. 
Δεν αποσκοπώ στο να σου μαυρίσω την ψυχή.
Απλώς, ξύπνα. 
Υπάρχουν πράγματα για τα οποία πρέπει να έχεις τον πρώτο λόγο. 
Και που είσαι, όταν αντιληφθείς πως αυτό που δείχνεις απέχει από αυτό που είσαι, μην φοβηθείς (πάλι), συλλογίσου το γιατί. 
Αλήθεια, τα ρούχα σου ποιος/α στα απλώνει; 

μικρή Carol.