all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

11/8/13

☍ το στεφάνι


picture taken by wehearti.com


Αγαπητή/-έ αναγνώστρια/-η,
μη το πάρεις (πολύ) προσωπικά το post που ακολουθεί. 
Βασικά, αν ετοιμάζεσαι για κάτι πολύ σοβαρό (βλ. αρραβώνα,γάμο,λογοδέσιμο) μη το διαβάσεις, για να μη νιώθω (πολλές) τύψεις. Ραντεβού στο επόμενο, δε θα στεναχωρηθώ (πολύ). 

Του στεφανιού τα λόγια θα σου γράψω σε αυτό το post.
Ήδη νιώθω τα άκρα μου να μουδιάζουν, ο λαιμός μου να έχει μποτιλιάρισμα, το μυαλό μου να πετάει κεραυνούς και τα μάτια μου να πλημμυρίζουν,σίγουρα όχι από χαρά.
Ώστε στεφάνι. Κοίτα, στεφάνια βλέπω και στις κηδείες και στους γάμους. Μάλλον δεν θα έχουν και μεγάλη διαφορά (εδώ υποτίθεται πως γελάς).

Λένε πως ενθουσιαζόμαστε εύκολα, ερωτευόμαστε μια φορά και αγαπάμε μέχρι να πληγωθούμε. 
Ενθουσιασμός. Έρωτας. Αγάπη. Μια σύγχρονη εκδοχή του τριαδικού συστήματος, η εξελικτική πορεία μιας σχέσης. Δεν θα σου αποκαλύψω τα μυστικά της τέλειας σχέσης, γιατί πολύ απλά το "τέλεια" είναι πέρα για πέρα υποκειμενικό και φυσικά δεν θεωρώ πως υπάρχει μυστική συνταγή για την ευτυχία. Γνωρίζουμε τι μας κάνει ευτυχισμένους, αλλά καμιά φορά το αποφεύγουμε όπως ο διάολος το λιβάνι. Γιατί; Θαρρώ πως είμαστε σατανικά δυνατοί προκειμένου να κυνηγήσουμε την ευτυχία μας από το δύσκολο μονοπάτι, έτσι απλά για να αποδείξουμε ότι μπορούμε. Ή γιατί το δύσκολο, το μυστηριώδες και το αναπάντεχο κρύβει μια άτιμη γοητεία και μπόλικη περιπέτεια που ψοφάμε να ζήσουμε. Άλλωστε, δεν είμαστε και στο Αμέρικα, εκεί που με ένα take away καφέ και μια στοίβα βιβλία προχωρώντας αμέριμνη πέφτει πάνω σου αυτός ο ΕΝΑΣ, so επαναπροσδιόρισε τη πραγματικότητα.

Καλημέρες, αγκαλιές, φιλιά, βόλτες, ταξίδια, φωτογραφίες, cupcakes, διάβασμα παρέα στη βιβλιοθήκη, λίγη ένταση για ισορροπία και αρκετά χαμόγελα και λίγα δάκρυα (πάλι για την ισορροπία). Και κάπως έτσι έρωτας, κάπως έτσι σ'αγαπώ-μ'αγαπάς. Και όλα είναι πολύχρωμα ωραία. Μέχρι που κάτι σπάει. Γιατί πάντα σπάει, κάτι. Δοκιμασία. Αλήθεια, δεν ξέρω να σου πω πόσες φορές θα το ζήσεις όλο αυτό. Πόσες θα είναι αληθινές, με νόημα, και πόσες απλά για το εγωιστικό κορμάκι σου. Ξέρω, όμως, πως δεν ερωτεύεσαι μια φορά, παραδέξου το. Δεν είναι λάθος, δεν είναι αμαρτία, δεν είναι απιστία στην ανάμνηση των όμορφων στιγμών που έζησες. Ναι, ναι, αλλά μια φορά είναι ο δυνατός ο έρωτας. Κουραφέξαλα μανδάμ. Κάπως έτσι είναι η δυστυχία. Περιμένοντας να ζωντανέψει η ανάμνηση.

Και άμα ερωτευόμαστε πάνω από μια φορά, πως καταλήγουμε στο ιδανικό; Ιδανικό; Ιδανικό what? Σοβαρό σφάλμα η ψευδαίσθηση της ύπαρξης του ιδανικού. Κάπως έτσι χάνονται οι στιγμές. Κάπως έτσι δυστυχία. Αν περιμένεις να χιλιοερωτευετείς με σκοπό να βρεις το ιδανικό και να δέσεις το γάιδαρό σου, είσαι ήδη στη χώρα των αποθανόντων, ψυχικά αποθανόντων. Απορώ πως μπορεί κάποια/-ος να ξεκινά το ταξίδι της σχέσης με σκοπό το στεφάνι. Μα είναι τρέλα, καταδίκη, σχιζοφρένεια. Κι όμως, υπάρχουν και δαύτα. Γνωριστήκαμε, είμαστε στο στάδιο "θέλω ένα συρτάρι στο σπίτι σου" μετά περνάμε στο στάδιο "χώρο στη ντουλάπα" και μετά "σαν το σπίτι σου" και τέλος "σπίτι μας". Και μετά από 14 μήνες, κου-κου σπιτάκια μας.  Αν ο γάμος καταστρέφει τον έρωτα; Μάλλον δεν υπήρξε ποτέ έρωτας. Κάπως έτσι δυστυχία.

Τώρα θα μου πεις, είσαι 23 (μαρή) και μιλάς για κάτι τόσο σημαντικό, όπως ο γάμος. Δεν ξέρεις τίποτα, μπλα μπλα και δώσε βρίσιμο (σαν Ελληνάρες που είμαστε). Δεν ξέρω και να σου πω την αλήθεια δε θέλω να μάθω. Ένας θεσμός που εν μέρει έχει κάτι το ρατσιστικό (δες απαγόρευση γάμων ομοφυλόφιλων) δεν με αγγίζει. Δεν με αγγίζει το να μάθουν 175 άτομα με ποιον είμαι ερωτευμένη, δε με αγγίζουν τα πανηγύρια, τα καημένα ζωντανά που τρως χορεύοντας σαν κατσίκι. Δεν με αγγίζει τίποτα που γίνεται για τα μάτια ενός τρίτου με σκοπό του να σε κρίνει. Δεν με αγγίζει το να είσαι 18 ή 22 και να θες οικογένεια. Δεν πάσχω από σχεσοφοβία. Ίσως είναι αυτό το παραμύθι του " δε θα είμαι ποτέ αγαπημένο ζευγάρι όπως οι γονείς μου". Όμως, μην ξεχνάς, τα παραμύθια είναι όμορφα, αλλά τα προτιμάμε πριν τον ύπνο.


Ζήσε, άσε τον εαυτό σου ελεύθερο.
Κάνε λάθη.
Μην επιδιώξεις να γυρίσεις στο παρελθόν. Αυτό τελείωσε.
Δες το σαν ευκαιρία.

υ.γ. κάποιες απόψεις αλλάζουν με το καιρό, ας προσευχηθούμε στο να λογικευτώ.

μικρή Carol.


6 σχόλια:

  1. Γέλασα με το "Αμέρικα",
    ξεκαρδίστηκα με το "κουραφέξαλα μανδάμ"
    σοβάρεψα απότομα με την αλήθεια του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ που μοιράζεσαι το συναίσθημα!

      :)

      Διαγραφή
  2. "Άλλωστε, δεν είμαστε και στο Αμέρικα, εκεί που με ένα take away καφέ και μια στοίβα βιβλία προχωρώντας αμέριμνη πέφτει πάνω σου αυτός ο ΕΝΑΣ, so επαναπροσδιόρισε τη πραγματικότητα." Συνηθίζω να είμαι τρομερά ονειροπόλα. Μα πόσο αλήθεια είναι αυτό... Ξαφνικά με επανέφερες στην πραγματικότητα.

    "Ένας θεσμός που εν μέρει έχει κάτι το ρατσιστικό (δες απαγόρευση γάμων ομοφυλόφιλων) δεν με αγγίζει.". Έχεις απόλυτο δίκιο. Έχω την ίδια άποψη με σένα και όταν το λέω με παίρνουν στο ψηλό.

    Γράφεις πολύ όμορφα. Μου άρεσε πάρα πολύ και με άγγιξε ο επίλογός σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γεια σου Μαρία και ευχαριστώ για το σχόλιό σου!
      Χαίρομαι που βλέπουμε με την ίδια οπτική τη πραγματικότητα :)

      Σε ευχαριστώ πολύ για τα όμορφα λόγια!

      Διαγραφή
  3. Εγώ γέλασα με αυτό με τα στεφάνια :D
    Πολύ όμορφο κείμενο με σωστά και λογικά επιχειρήματα ή αλλιώς σκέψεις!!
    Θα συμφωνήσω στο ότι αν ψάχνουμε το ιδανικό στην ουσία χάνουμε στιγμές αλλά ο καθένας έχει δώσει έναν δικό του ορισμό στο ιδανικό και εν μέρει θεωρώ ότι είναι εφικτό να το βρεις!! Και εξηγούμε, δεν είναι ότι ψάχνεις το τέλειο αλλά με βάση τα θέλω σου αυτόν που θα σε κάνει ευτυχισμένη (και εσύ αυτόν!) οπότε γιατί να μην είναι εφικτό αυτό;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γεια σου Κλαίρη!
      Κοίτα, δε πιστεύω στο ιδανικό με την έννοια του αυθύπαρκτου. Εμείς το κατασκευάζουμε εν μέρει και το αποδεχόμαστε (κάπως) πλήρως, για να ολοκληρώσουμε την όποια ευτυχία μας. Απλώς, κάποιες φορές το ιδανικό γίνεται τέως, κάτι που δυστυχώς αρκετές φορές δεν αποδεχόμαστε "ήταν ο τέλειος/α για εμένα, τώρα τι;". Είμαστε οι χαμένοι. Χάνουμε τις στιγμές, χάνουμε τη ζωή, τη ζωή μας για..ένα κάποτε ιδανικό.

      Διαγραφή