all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

23/12/13

↻ ο απολογισμός


picture taken by weheartit.com

Και ναι μικρές/-οί αναγνώστριες/-ες τα Χριστούγεννα έρχονται. Το πάρτι των κουραμπιέδων και των μελομακάρονων καλά κρατεί και η συνοδεία του αλκοόλ μας κάνει να βλέπουμε τα χριστουγεννιάτικα δέντρα να κινούνται. Ελπίζω τα σχέδια σας για τις γιορτινές μέρες που ακολουθούν να δρομολογούνται και να βρείτε την ευκαιρία να χαλαρώσετε σε συντροφιά με αγαπημένα πρόσωπα. Εγώ βρίσκομαι στη Ρόδο μαζί με τον Jojo (ψυχουλίνι μου) και απολαμβάνουμε την ζεστασιά του οικογενειακού νοικοκυριού. Στα σχέδια μου δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια χαλάρωσης λόγω των αυξημένων υποχρεώσεων (βλ. ΠΜΣ), ωστόσο μια ηλιοθεραπεία θα την κάνω. Η αλήθεια είναι πως σε σχέση με τον Βόλο, εδώ ο καιρός είναι πιο ήπιος και φυσικά δε μυρίζει χριστούγεννο. 
Ας όψεται.  

Ας προχωρήσω στο θέμα του τελευταίου post για το 2013. 
Ο απολογισμός.
Συνήθως, όταν ένας χρόνος φτάνει στο τέλος του όλες/-οι κάνουν έναν συνολικό απολογισμό για το τι δούλεψε και τι όχι, πως χειρίστηκαν τις Ψ,Χ καταστάσεις και ποιες απερισκεψίες τους στέρησαν το χαμόγελο και την ξεγνοιασιά. Το κόνσεπτ είναι λειτουργικό, αλλά όχι πολύ αποδοτικό. Το γιατί δε θέλει και πολλή σκέψη. Είμαστε τόσο μίζεροι, ακόμα και τις γιορτινές μέρες, και εστιάζουμε μόνο στα αρνητικά της χρονιάς που ολοκληρώνεται. 

Σίγουρα, μια χρονιά δε συμπεριλαμβάνει μόνο πραγματοποίηση ονείρων, χαλάρωση και ροή των πραγμάτων όπως τα επιθυμούμε. Υπάρχουν και άσχημες καταστάσεις που μας κάνουν να λυγίζουμε βραχυπρόθεσμα, αλλά σε μακροχρονικό επίπεδο μας κάνουν πιο δυνατούς, άσχετα που καθόλου δε το σκεφτόμαστε. Υπάρχουν άσχημα γεγονότα που είτε προκαλούμε, είτε απλώς βιώνουμε που ταλανίζουν το σώμα και το μυαλό μας με αποτέλεσμα τα αποθέματα υπομονής να λιγοστεύουν.

Η ουσία της διαδικασίας βρίσκεται στο να εξομολογηθούμε και να ευχαριστήσουμε θερμά τους ανθρώπους με τους οποίους ζήσαμε τις όμορφες χρωματιστές στιγμές του 2013. Δε φτάνει απλά να τους το αναγνωρίσουμε. Αυτοί οι άνθρωποι στάθηκαν στο πλευρό μας και μας στήριξαν, αξίζουν μια μεγάλη αγκαλιά και ένα βροντόφωνο ευχαριστώ. Από την άλλη, υπάρχουν κι εκείνου που είτε δε μας φέρθηκαν καλά είτε εμείς τους περιθωριοποιήσαμε για υπαρκτούς και ανύπαρκτους λόγους. Μια προσπάθεια συνομιλίας και διευθέτησης του ζητήματος σίγουρα θα βοηθούσε, ώστε το 2014 να είναι η αφορμή για μια όντως καινούρια αρχή. Σίγουρα για τις/τους εγωίστριες/-ές αυτό δε θα είναι στα σχέδια του απολογισμού τους, μην κλαψουρίζετε τουλάχιστον σαν παιδάκια της Δ' Δημοτικού επειδή ο γείτονας δε σας λέει καλημέρα. 

Ο απολογισμός δε γίνεται με αυτοσκοπό να ξεχωρίσουμε και να κατηγοριοποιήσουμε τους ευεργέτες και τους εχθρούς μας. Βέβαια, ασυναίσθητα και θέλοντας ή μη καταλήγουμε σε κάποια συμπεράσματα τέτοιου τύπου. Βλέπετε, έχουμε και αυτό τον "παλαιο-εγκέφαλο" που μας υπενθυμίζει την ανάγκη μας για επιβίωση. Είναι δύσκολο να κοντρολάρουμε τον εαυτό μας και το τρόπο συμπεριφοράς μας. Είμαστε αυθόρμητοι και κατ' επέκταση αυθεντικοί. Οι ρομποτικοί άνθρωποι που κρύβουν και μια διπλωματική και πολυπρόσωπη όψη πολύ με ενοχλούν. Δυστυχώς, αυξάνονται οι άτιμοι.

Το να καταλήξουμε σε μια γενικότερη διαπίστωση αν όντως ήταν καλή ή κακή χρονιά, είναι το δύσκολο κομμάτι του απολογισμού. Νομίζω δεν πρέπει να πέφτουμε σε αυτή τη παγίδα.  Θαρρώ πως δεν υπάρχει μέτρο σύγκρισης για τις στιγμές και τα γεγονότα που μοιραζόμαστε. 365 μερόνυχτα το καθένα με τη γλύκα του. Είναι ανθρώπινο να επιδιώκουμε το καλύτερο για τις ψυχούλες που αγαπάμε και να προσπαθούμε, ο καθένας με το τρόπο του, να μειώσουμε τον πόνο των άσχημων και ατυχών γεγονότων, που είναι και αυτά κομμάτι της ζωής. 

Εύχομαι οι 365 μέρες του 2014 να είναι αρκετές για να ανακαλύψετε τη μοναδικότητα του κάθε ανθρώπου και να αναθεωρήσετε τις στερεότυπες απόψεις σας για το λάθος-σωστό, το καλό-κακό και του τρίπτυχου παρελθόν-παρόν-μέλλον. Ο απολογισμός δεν πρέπει να θεωρείται διαδικασία εμμονής με το παρελθόν. Θα πρέπει να την αντιλαμβανόμαστε ως συνδετικό κρίκο με το παρόν. Το μέλλον για εμένα είναι το παρόν υψωμένο στο τετράγωνο.
Έτσι με φοβίζει λιγότερο. 

Ραντεβού το 2014!

μικρή Carol.

15/12/13

το ΕΜΔΔΕΓ


από προσωπική συλλογή



Καλώς σας βρίσκω και πάλι.
Ξέρω ξέρω, ετοιμάζεστε να υποδεχθείτε τα Χριστούγεννα και περιμένετε κάτι γιορτινό και από εμένα. Αρκεστείτε στα μελομακάρονα και στους κουραμπιέδες προς το παρόν, και θα δω τι μπορώ να σας προσφέρω την επόμενη εβδομάδα, διότι αυτή είναι αφιερωμένη σε κάτι πολύ "προσωπικό" που ίσως σας φανεί αδιάφορο (αδιαφορώ κι εγώ).

Τα τελευταία σχεδόν τρία χρόνια εργάζομαι στο Εργαστήριο Μελέτης Διδασκαλίας και Διάδοσης της Ελληνικής Γλώσσας (ΕΜΔΔΕΓ) του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Ίσως το  ρήμα εργάζομαι να μην περιλαμβάνει όλες τις πτυχές του θέματος, ωστόσο δε βρίσκω άλλο ικανό να περιγράψει το πως αντιμετωπίζω εγώ το ΕΜΔΔΕΓ. Τα λόγια είναι περιττά όταν προσπαθείς να περιγράψεις έναν υγιή ζωντανό οργανισμό. Το βίντεο που ακολουθεί νομίζω πως σκιαγραφεί με απόλυτη ειλικρίνεια το τι αντιπροσωπεύει το ΕΜΔΔΕΓ. 

Μονάχα δυο λόγια να προσθέσω.
Μπορεί να μην χαμογελάμε πάντα.
Ξέρουμε,όμως, ανά πάσα στιγμή πως να επαναφέρουμε το χαμόγελο στο χειλάκι μας.

Τέλος, νιώθω το λιγότερο τυχερή που είμαι μέλος μιας τέτοιας ομάδας και,
"αν δεν υπάρχει δρόμος, εμείς θα ανοίξουμε τον δρόμο".






μικρή Carol.

9/12/13

☝τα απωθημένα




Καλώς σας βρίσκω πάλι στο γνωστό μας άτυπο ραντεβού. 
Ελπίζω να είστε όλες/-οι καλά και να μην μιζεριάζετε σε υπερβολικό βαθμό για τον παγετό που επικρατεί εκεί έξω. Έρχονται Χριστούγεννα, άλλωστε, ας μας κυριεύσει λίγο αυτό το περιβόητο καλοκάγαθο  πνεύμα τους. Άκουσα κάτι για χιόνια σε όλη την Ελλάδα από την Τετάρτη, οπότε λάβετε τα απαραίτητα μέτρα και βοηθήστε όπως μπορείτε τους άστεγους που πλήττονται εκεί έξω όσο κανένας άλλος. Μια παρένθεση, όταν μιλάω για άστεγους εννοώ όλες τις ψυχούλες (βλ. αδέσποτα εγκαταλελειμμένα ζωάκια).

Δε θα σας κουράσω με την πολυλογία μου σε αυτό το post. Όπως είδατε και από τον τίτλο θα ασχοληθώ με ένα χιλιοειπωμένο θέμα της καθημερινότητας. Νομίζω πως το έχω αναφέρει και καμιά 3-4 φορές σε προηγούμενα post μου. Απωθημένα λοιπόν. Για τις/τους περισσότερες/-ους κάτι ονειρικό που δεν είχαν γιατί δεν μεσολάβησαν οι κατάλληλες, μάλλον ευεργετικές, προϋποθέσεις. Για τις/τους υπόλοιπες/-ους κάτι μελανό που τους ανασύρει άσχημα διλήμματα στη μνήμη τους και συγκρίνει τις επιλογές με τις επιθυμίες. Δε θα επεκταθώ στο θέμα επιθυμίας-επιλογής, δεν είμαστε μωρά, για να καταλάβουμε πως δεν υπάρχει (πάντα και σε όλα) γραμμική σχέση μεταξύ των δύο παραπάνω ουσιαστικών. 

Να ξεκαθαρίσω, πως έχουμε ποικιλία απωθημένων και δεν επικεντρώνομαι μόνο στα ερωτικά. Δε ξέρω σε ποια από τις δυο κατηγορίες ανήκετε και πως αντιμετωπίζετε τα όποια απωθημένα σας, αλλά λαμβάνω ως δεδομένο πως λίγο πολύ όλες/-οι έχετε βρεθεί αντιμέτωποι με τα διλήμματα που φέρει μια διαδικασία επιλογής. Είναι αλήθεια πως επιλέγουμε συνήθως με βάσει αυτό που μας ταιριάζει τη δεδομένη στιγμή, χωρίς αυτό, όμως, να είναι ένας γενικευμένος κανόνας. Πράττουμε και διαλέγουμε αυτό έναντι κάποιου άλλου. Νομίζω, πως στην ηλικία που έχουμε φτάσει είναι πλέον αντιληπτό πως δεν δύναται να είμαστε κυρίαρχοι σε όλα και για όλα. Το θέμα είναι πόσο συνειδητοποιημένοι είμαστε πως κάναμε το σωστό και δεν πήραμε το λάθος δρόμο. Αναμφίβολα, υπάρχει μεγάλη ασυμφωνία στο τι είναι σωστό και τι λάθος, θα μείνω στην υποκειμενικότητα του θέματος. 

Επειδή είμαστε άνθρωποι, και η ανθρωπινή υπόστασή εγκρίνει τα παιχνίδια του μυαλού συχνά πυκνά αλλά σχεδόν πάντα με κάποιο συναφές ερέθισμα, γυρνάμε πίσω εκεί στην αρχή του διλήμματος, εκεί που αναρωτιόμασταν τα θετικά και τα αρνητικά της μιας και της άλλης επιλογής. Εκεί που ακόμα δεν είχαμε προβλέψει την παρούσα κατάσταση ούτε τις προβλεπόμενες συνέπειες. Η ανθρώπινη υπόσταση μας επιτρέπει και να μετανιώνουμε. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Αν γνωρίζαμε εξαρχής το παιχνίδι θαρρώ πως λίγο ενδιαφέρον θα είχε και ακόμα πιο μίζεροι θα ήμασταν (απορώ πόσο πιο πολύ).

Τα απωθημένα για τον άλφα βήτα λόγω μπορεί να μας κρατάνε πίσω, μπορεί να  βοηθούν, να μας καθοδηγούν και να μας υπενθυμίζουν τις επιλογές μας. Σε κάθε περίπτωση είναι δημιουργήματα δικά μας και πορεύονται μαζί μας, είτε ξύπνια είτε υπνοβατώντας. Θεωρώ πως τους δίνουμε τόση μεγάλη και σκοτεινή αξία, γιατί αν είχαμε επιλέξει αυτά έναντι των άλλων ίσως να μην ήμασταν τώρα στη φάση που είμαστε. Τα βλέπω σαν δικαιολογία αποφυγής από την πραγματικότητα. Είναι μια πλάνη του ανθρώπου να στηρίξει κάπου τις "λάθος" (αν υπάρχει λάθος & σωστό) επιλογές του. Θεωρούμε πως κάπως εξαγνίζουμε την ατυχία μας και πως είχαμε κάποτε την ευκαιρία αλλά δεν την αρπάξαμε. Τι καιροσκοπικό αμάρτημα. Πραγματικά, υπάρχουν άνθρωποι και άνθρωποι εκεί έξω που πιστεύουν πως οι επιλογές τους, τους έκαναν αυτό που είναι. Εγώ πάλι τους απαντώ πως τα διλήμματα μας δημιουργούν.

Λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να δεχτώ πως δεν μπορείς να κάνεις το δεύτερο και το τρίτο βήμα στη ζωή σου γιατί έχεις το όμικρον και το γιώτα απωθημένο στο μυαλό σου. Γιατί έχουμε αυτή τη μανία με τα πισωγυρίσματα; Η οπισθοχώρηση σπάνια είναι η καλύτερη λύση. Δε σε λέω δειλό, αλλά αν πιστεύεις πως το απωθημένο σου σε εκδικείται, προχώρα μπροστά και αφήσου σε μια τυχαία συνάντηση. Μην παριστάνεις πως όλα τα πράγματα στη ζωή απαιτούν σκέψη, κάπως έτσι έφτασες στην άθλια κατάστασή σου. 

Ας κλείσουμε λίγο τα μάτια και ας νιώσουμε την ελευθερία της σκέψης.
Δεν την νιώθεις;
Φίλη/-ε μου δεν φταίνε τα απωθημένα σου.
Δεν είναι αυτά η φυλακή σου.
Ο αστάθμητος εγωισμός σου, αυτός είναι που σε προκαλεί.


υγ. Καλή σταδιοδρομία σε μία φίλη που πήρε το πτυχίο της!

μικρή Carol.

1/12/13

✌ η υποστήριξη



Καλησπέρα μικρές/-οι αναγνώστριες/ες μου!
Ελπίζω να είστε όλες/-οι καλά, ψύχραιμοι και ανυπόμονοι για τα Χριστούγεννα. 
Προτού ξεκινήσω το θέμα του post για αυτή την εβδομάδα, να σας ευχηθώ Καλό μήνα! O Δεκέμβριος, ο τελευταίος μήνας του 2013, ήρθε και έφερε το κρύο, το χιόνι, τα κρυολογήματα και τις χουχουλιάρικες στιγμές.

Θέλω να μοιραστώ την παρακάτω εικόνα μαζί σας, μιας που μου αρέσει πολύ και ευελπιστώ "σύντομα" να πρωταγωνιστήσω κι εγώ σε μια τέτοια (κάνω όνειρα για τις μέρες που θα 'ρθούνε, κάνω όνειρα δε με νοιάζει ό,τι και αν πούνε. Ναυσικά μωρέ!).

picture taken by weheartit.com


Στο θέμα μας τώρα.
Να πέσει η εικόνα του σημερινού post παρακαλώ.

picture taken by weheartit.com

Είναι μια δύσκολη, υπερ-φορτωμένη και σχεδόν επίπονη περίοδος για εμένα. Για το λόγο αυτό και την προηγούμενη εβδομάδα δεν ανάρτησα κάποιο post. Συγνώμη, αλλά δεν εγγυώμαι πως δεν θα επαναληφθεί ξανά. Δε μπορώ να λέω τόσο "φως-φανάρι" ψέματα. Έπιασα τον εαυτό μου να λυγίζει και να διακατέχεται από έντονης μορφή ηττοπάθεια. Αναρωτήθηκα, το συζήτησα και συνειδητοποίησα ορισμένα πράγματα που θα σας περιγράψω στη συνέχεια.

Υποστήριξη, λοιπόν.
Αναμφίβολα σαν λέξη την ξεστομίζουμε άφοβα και αμέτρητα πολλές φορές. Στην παροχή και στην είσπραξη της έχουμε μάλλον το πρόβλημα. Ίσως και στην αποδοχή της. Υπάρχουν αντιλήψεις και αντιλήψεις, συμπεριφορές και συμπεριφορές. Δε θα αναλύσω το ιδανικό, αν πιστεύεις πως είναι αυθύπαρκτο, βγάλε μια φωτογραφία με τον Άγιο-Βασίλη. Θα σου υπενθυμίσω την ανθρώπινη υπόστασή μας και τη δικαιολογημένη στάση μας στις δύσκολες στιγμές που παίρνει τη μορφή "όχι, δε θα τα καταφέρω".

Κάποιες φορές, αν όχι τις περισσότερες, θεοποιούμε τους εαυτούς μας, αγιάζουμε τις υποχρεώσεις μας και προασπιζόμαστε τις τελεσίδικες προθεσμίες που μας έχουν δοθεί. Σου φάνηκε τρομακτικό; Όταν συνειδητοποιείς, πως όχι απλά το εφαρμόζεις, αλλά σταδιακά το έχεις εντάξει στη καθημερινότητά σου, μάλλον θα σε τρομοκρατήσει λιγάκι παραπάνω. Τρέχουμε να τα προλάβουμε όλα. Κι εγώ μαζί σας. Ένας δρόμος μακρύς με πολλές στάσεις. Κάθε στάση σου κλέβει από λίγα λεπτά, μέχρι κάμποσες ώρες έως και αρκετές μέρες. Ιδρώνεις, ξαγρυπνάς, είσαι μόνη/-ος και συνεχίζεις να τρέχεις. "Θα τα καταφέρω" . Στην αρχή το ψιθυρίζεις, δε σου αρκεί. Το λες, για να το ακούσεις, πάλι δε σου αρκεί. Το φωνάζεις, για να το εμπεδώσεις, τώρα κάτι γίνεται. Βλέπεις τον τελικό σταθμό, σωριάζεσαι κάτω. Τα ηχεία βροντο-ανακοινώνουν " αποτυχία".  Α Π Ο Τ Υ Χ Ι Α, λοιπόν.

Κάπως έτσι, με μερικές δυο-τρεις ατυχείς και κακές, αποτυχημένες στιγμές η θερμοκρασία του σώματός σου και το λογικό κομμάτι του μυαλού σου ενστερνίζονται την καθολική πλέον κατάσταση/φράση "όχι, δε θα τα καταφέρω". Και επειδή η ζωή δεν είναι τόσο suck όσο θες να πιστεύεις, έχουμε πάντα κάποια πληθώρα επιλογών. Ή κλαις τη μοίρα σου, ή κάνεις την φιλότιμη προσπάθειά σου εμποτισμένος με την αρνητική σου στάση ή αναρωτιέσαι πως μπορείς να απαλλαγείς από τη μιζέρια σου και σταδιακά να εξημερώσεις τις ανασφάλειες σου ή ζητάς βοήθεια. Κάνε την επιλογή σου, είναι σεβαστό δικαίωμα σου.

Πολλές/-οί θεωρούν πως αν εκμυστηρευτούν τα προβλήματά τους, τις δύσκολες και αγχωτικές καταστάσεις τους δείχνουν πόσο ευάλωτοι είναι. ΟΚ, το δέχομαι. Υπάρχουν όμως, άτομα εκεί έξω, γύρω σου ή και πιο μακρυά σου που, αλήθεια, καταλαβαίνουν πως δεν είσαι καλά, κάτι σε απασχολεί, κάτι σε ζορίζει και μπορούν σε βοηθήσουν, να σε υποστηρίξουν. Μπορεί να θεωρείς τα λόγια εύκολα και να αντιλαμβάνεσαι το μειονέκτημά τους να αλλάξουν πρακτικά μια κατάσταση ή να εξαλείψουν μια προθεσμία που μετρά αντίστροφα, αλλά παραβλέπεις το πλεονέκτημά τους, το ότι σε αγγίζουν, σε γαληνεύουν και σε ηρεμούν. Σου προσφέρουν τη δύναμη να μη το βάλεις κάτω και να προσπαθήσεις, να προσπαθήσεις περισσότερο. Σου υπενθυμίζουν πως η αποτυχία είναι μέρος του παιχνιδιού και το σημαντικότερο σε βοηθούν να συνειδητοποιήσεις πως δεν είσαι τέλεια/-ος. Είσαι άνθρωπος με αδυναμίες και πάθη.

Η συνταγή της υποστήριξης δε κρύβει κάποιο μυστικό συστατικό. Απαιτεί μονάχα ειλικρίνεια. Δεν δημιουργεί σχέσεις πωλητή-αγοραστή αλλά συνδέει ανθρώπους παρέχοντας ψυχολογική δύναμη ή και σωματική στο να κάνουν το επόμενο βήμα, ίσως το πιο σημαντικό βήμα. Απαιτεί ελευθερία της σκέψης και πλήρης άφεση απόψεων. Το να υποστηρίζεις και να υποστηρίζεσαι δεν είναι ματαιόδοξη κραυγή βοήθειας, είναι ανθρώπινη αλληλοσυμπλήρωση. Σκέψου απλά, τα όνειρά σου δε συμπεριλαμβάνουν μονάχα εσένα. Γιατί, όμως, αντιδράς σα να είσαι μοναχική ύπαρξη;

Η υποστήριξη δε σου υπενθυμίζει την αδυναμία σου να τα καταφέρεις.
Σου κρυφοψιθυρίζει πως η επιτυχία και η αποτυχία θέλουν καλή παρέα.
Λοιπόν, θες να γίνουμε φίλοι;


υγ. μην ξεχνάτε πως σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα "Κατά του AIDS". Κάτι που πρέπει να το θυμόμαστε όχι μόνο κάθε 1η Δεκέμβρη.

μικρή Carol.

17/11/13

ϟ το ψέμα


picture taken by weheartit.com



Συννεφιασμένη Κυριακή. 
Να σου πω, την προτιμώ από την βροχερή. Και όχι τόσο γιατί το μαλλί  γίνεται σαν μαλλί γριάς (το ζαχαρωτό), αλλά γιατί μου στερεί τη δυνατότητα βόλτας με τον Jojo. Τα ευχάριστα νέα είναι πως οι χαμηλές θερμοκρασίες ήρθαν επιτέλους και στον Βόλο, πράγμα που μας επιτρέπει να ξεκινήσουμε την αντίστροφη μέτρηση για τα Χριστούγεννα. Α, και να φορέσουμε όλα εκείνα τα πλεκτά που αγοράσαμε.

Θέμα του post όπως διάβασες και από τον τίτλο, είναι τα ψέματα. Δε θα μπω στη διαδικασία να αναλύσω αν γράφεται "ψέμα ή ψέμμα". Θα αρκεστώ στην επικρατούσα και συνηθισμένη του εκδοχή με ένα {μ} που θεωρώ και σωστή. Άλλωστε πληρεί και την αρχή της οικονομίας. Το ψέμα. Βαρύ ουδέτερο ουσιαστικό. Με πολλές ικανότητες. Διαφορετικές ικανότητες. Η κύρια διαφοροποίησή τους έγκειται στο πριν και το μετά. Προ ανακαλύψεως του ψέματος και μετά αποκαλύψεως του ψέματος.  

Για πολλούς/-ες αυτοάμυνα ή και επίθεση. Για άλλους/-ες συνήθεια. Για μερικούς/-ες αυθόρμητο σφάλμα. Και όλα αυτά καλυμμένα με το πέπλο "θα μείνει μεταξύ μας", εμένα και του εαυτού μου. Δυστυχώς για εμένα και ευτυχώς για εσένα, πάντα υπάρχουν τα "παραθυράκια" και εκείνη η μαγική δύναμη του σύμπαντος να επιδιώκει την αρμονία. Αν αναλογιστείτε πόσο τρομακτικές διαστάσεις έχει πάρει το όλο θέμα, ίσως σταθείτε ένα βήμα πριν το επόμενο ψέμα σας. Υπάρχουν σχέσεις ερωτικές, συγγενικές, φιλικές, επαγγελματικές, τυπικές και μονοδιάστατες που δημιουργήθηκαν με ψεύτικα θεμέλια. Και δυστυχώς, καλά κρατούν ακόμα. Για να μην αναφερθώ στην επιστήμη του ψέματος και πως ξεγελάς με αντιιδρωτικά ένα "και καλά είμαι μηχάνημα ανίχνευσης ψεύδους". 

Το ψέμα μπορεί να απαλύνει τον πόνο, τη δυστυχία, να φέρει την ελπίδα, το χαμόγελο και την αισιοδοξία. Μπορεί να φέρει ακόμα και τον έρωτα ή και τον πελαργό. Και πες τώρα εσύ, πως δε σου αρέσει αυτή η ουτοπία να ξεκινήσω να αυτοσφαλιαρίζομαι. Όλοι/-ες έχουμε αφεθεί στην ιδιότητα εκείνη του ψέματος, που κρατάει, για λίγο έστω, μακρυά την καταστροφή. Και δεν αναφέρομαι στην παιδική μας ηλικία. Έχουμε ξεστομίσει ανεπιθύμητα λαυράκια για να βάλουμε σε αταξία πράγματα και ανθρώπους. Στον αντίποδα, το ψέμα μπορεί να προκαλέσει μεγάλο πόνο, μαύρη δυστυχία και απίστευτο μένος. Μπορεί να δημιουργήσει χάσμα μέσα στην οικογένεια, να φέρει το διαζύγιο και την απόσταση στις ζωές των ανθρώπων. Γιατί η αλήθεια μας τρομάζει και, τι την κάνει τόσο σατανικά αποκρουστική;

Δεν δέχομαι την αλλεργία στην αλήθεια. Θα παραδεχθώ την εύκολη λύση του ψέματος. Δεν υπάρχουν όμως ούτε καλά, ούτε αθώα ούτε λευκά ψέματα. Σε κάτι τέτοια θέματα υπάρχει το λευκό και το μαύρο. Δεν υπάρχει ανάμειξη, άρα ούτε γκρίζο. Φοβόμαστε τις λάθος επιλογές, τις παρεκτροπές, τις παράνομες συνήθειες αλλά μια φορά στο τόσο ξεπετάγεται και η λεγόμενη "κακιά" στιγμή. Για λόγους αδιευκρίνιστους προτιμάμε να την μπαλώσουμε με τα ωραία και πειστικά μας ψεματάκια παρά να ανοίξουμε το ρημάδι μας και να επαληθεύσουμε την αδυναμία της ανθρώπινης υπόστασης. Και για λόγους, επίσης, αδιευκρίνιστους θεωρούμε πως η αλήθεια και η παραδοχή της αδυναμίας είναι λόγος ενός επτασφράγιστου μυστικού. 

Η αλήθεια είναι πως ο χρόνος που μεσολαβεί από το ψέμα μέχρι την αποκάλυψη της αλήθειας κυμαίνεται από λεπτά μέχρι και χρόνια. Η διαφοροποίηση και τα ελαφρυντικά είναι του τύπου με ποιο τρόπο γίνεται η αποκάλυψη. Κακά τα ψέματα, όταν ο ίδιος παραδέχεται το λάθος του ίσως έχει μια δεύτερη ευκαιρία επεξήγησης του "ατυχούς" συμβάντος. Αντίθετα, σε περιπτώσεις τρίτου προσώπου και εξ'ουρανού πηγής αλήθειας τα πράγματα γίνονται πιο διαδραστικά και με πολλές εκπλήξεις. Να σου πω, δεν ξέρω αν αποζητάς την περιπέτεια στη ζωή σου, σίγουρα όμως, θες αυτά που σου μιλάνε στα μάτια και την καρδιά σου να έχουν ρίζες και όχι να είναι πούπουλα. Εγώ γιατί να θέλω κάτι διαφορετικό; 

Η αλήθεια ίσως είναι σκληρή και μπλα μπλα.
Ο χρόνος ίσως γιατρέψει τις πληγές σου και μπλα μπλα.
Το ψέμα ίσως βοηθήσει και μπλα μπλα.
Λυπάμαι, βαρέθηκα τις υποθέσεις και τα πολλά λόγια του αέρα.

Θέλω δυο σκληρές και αληθινές κουβέντες τώρα.
Έτσι ίσως συγχωρέσω και μπλα μπλα. 
Τι λες; 


*υγ. Μακάρι να ήταν ψέμα η κακοποίηση των ζώων. Ξε-κουνήσου: https://secure.avaaz.org/el/petition/Zitame_tin_idrysi_Ellinikis_Astynomias_gia_ta_Zoa_Establish_Greek_Animal_Police/?pv=15

μικρή Carol.

10/11/13

♯ η Καρολίνα 1


από προσωπική συλλογή (London,summer 2011)

Κυριακή. 
Πάλι.
Δε με χαλάει καθόλου καθώς είναι η μόνη μέρα που τα αφήνω όλα στην άκρη και ασχολούμαι μόνο με ό,τι μου προσφέρει χαλάρωση και δεν έχει τελεσίδικη προθεσμία κατάθεσης. Η ζεστασιά του Νοέμβρη καλά κρατεί  στον Βόλο, και να σου πω καθόλου δε με χαλάει και αυτό. Χαμηλά κοινόχρηστα, γυαλιά ηλίου και απανωτές βόλτες στη λιακάδα με τον Jojo. 

Αισίως στο 15ο post. 
Νομίζω πως αρκετοί/-ές καταλάβατε πάνω-κάτω πως βλέπω εγώ τα πράγματα και ποια είναι η στάση μου στις διάφορες καταστάσεις που έχω έως τώρα περιγράψει/ασχοληθεί. Ώρα, λοιπόν, να πω και δύο λόγια παραπάνω για εμένα, να μάθεις ποια είναι αυτή η Καρολίνα/Κάρολ που έχει εισβάλει στις Κυριακές σου με το έτσι θέλω της. Αν σε αφήνει παγερά αδιάφορο/η αυτό, κλείσε το post και τα λέμε στο επόμενο. Για εσένα που είσαι λίγο κατινάκι και  θα μείνεις συντονισμένος/η σου έχω ετοιμάσει μια σειρά από απαντημένες ερωτήσεις (question tag) για να με γνωρίσεις καλύτερα. Και για όσους/ες πιστεύουν πως ξέρουν πολλά παραπάνω για εμένα, τους/τις προκαλώ να με επαληθεύσουν ή να απορήσουν. 



"Get to know me" tag


1. Are you named after anyone?  Με λένε Καρολίνα, όπως πολύ σωστά γνωρίζεις, και δεν είναι ξεκούδουνο όνομα επιθυμίας των γονιών μου. Το πήρα από τη γιαγιά μου. Είμαι 100% original Ελληνίδα παρά την ξενομανία του ονόματός μου. 
2. When was the last time you cried?  Στις 8/11 κάπου το απόβραδο, που συνειδητοποίησα πως κάτι έπαθε το iphone μου έτσι στα ξαφνικά. Γενικά κλαίω σχετικά εύκολα, καθώς είμαι και ευαίσθητη ψυχή. 
3. Do you have kids?  Όχι (τσέκαρε την ερώτηση 18).
4. If you were another person, would you be a friend of yourself?  Άν προικιζόμουν με μπόλικη υπομονή μάλλον ναι, θα το λέγαμε ένα "γεια, τι κάνεις;" . 
5. Do you use sarcasm a lot?  Πολύ περισσότερο από το φυσιολογικό και συνήθως και με άτομα που δεν ξέρω καλά με αποτέλεσμα να παρεξηγούμαι/παρεξηγούμαστε κάποιες φορές. 
6. Will you ever bungee-jump?  Δεν ξέρω. Χμ, μάλλον όχι, είμαι κότα. 
7. What’s your favorite cereal?  Τρώω πλέον σπάνια, αλλά η επιλογή είναι μία: Nestle Cheerios αυτά τα στρογγυλά με το μέλι. Επίσης είμαι από τα χαζά που τα τρώνε με ζεστό γάλα. Μην το σχολιάσεις.
8. What’s the first thing you notice about people?  Ας είμαστε ειλικρινείς. Το πρώτο πράγμα που κοιτάμε όλοι/ες είναι το παρουσιαστικό στο σύνολό του (ντύσιμο,αξεσουάρ,παπούτσια,μαλλιά). Το δεύτερο στάδιο για 'μένα είναι τα χέρια. Δε μπορώ τα αφυδατωμένα ξηρά χέρια. Και τα δάχτυλα, δεν αντέχω την αηδία της ονυχοφαγίας. 
9. What is your eye colour?  Σκούρο καφέ, εγώ και το 73% της υφηλίου. 
10. Scary movie or happy endings?  Και τα δύο ανάλογα την όρεξη της παρέας. 
11. Favorite smells?  Εκείνη η μυρωδιά της μπογιάς με τρελαίνει. Επίσης, η μυρωδιά του body lotion Vanillia Cookies από τα Priorites που μπορείς να το βρεις στα καταστήματα Sephora. Απλά αλείφεσαι και μετά γλύφεσαι. 
12. Summer or winter?  Καλοκαίρι.
13. Computer or television?  Αν με ρωτούσες ποιο είναι το πιο άχρηστο αντικείμενο στο σπίτι μου, σίγουρα, θα επέλεγα την τηλεόραση. Υπολογιστής δαγκωτό. Άπειρες δυνατότητες για τα πάντα και κυρίως από πλευρά ενημέρωσης. 
14. What’s the furthest you’ve ever been from home?  Τα τελευταία χρόνια που λόγω σπουδών ζω στον Βόλο
15. Do you have any special talents?  Ατάλαντη. 
16. Where were you born?  Στην Ρόδο.
17. What are your hobbies?  Να ανακαλύπτω νέες σχεδιάστριες/-ες χειροποίητων ρούχων, κοσμημάτων και αντικειμένων. Να γράφω στο blog μου και να διαβάζω posts από blogs που παρακολουθώ. Να ταξιδεύω. Να συνομιλώ διαδικτυακά (όσο μου το επιτρέπει ο λιγοστός ελεύθερος χρόνος μου) με αγαπημένα πρόσωπα που βρίσκονται μακρυά από την Ελλάδα. 
18. Do you have any pets?  Έχω ένα σκυλάκι, τον Jojo που είναι μικρούλης και γλυκούλης. Είναι το παιδί μου και το αγαπώ όσο και την οικογένεια μου (ίσως και ένα/δύο κλικ παραπάνω).
19. Your guilty pleasure?   Γλυκοσοκολατοαμαρτίες. Σε προκαλώ να δοκιμάσεις το καλοκαίρι χειροποίητο παγωτό από τον "Μπούκη" (ζαχαροπλαστείο στην Αγριά του Βόλου) και τη γεύση μπισκότο σε πάστα, τούρτα, παγωτό από τον Κωνσταντινίδη (ζαχαροπλαστείο σε αρκετά-νομίζω- μέρη της Ελλάδος). 
20. Favorite movie?  Αγαπημένες πολλές. Μην βάλω τώρα το μυαλό μου να σκεφτεί. Θα σου γράψω την τελευταία που είδα και μου άρεσε " The Others" με την  Nicole Kidman. Α, και θα σου γράψω και μια ταινία που πρέπει να αποφύγεις "Μovie 43". Και θα σου γράψω και μία που πρέπει να την δεις "50/50". 
21. Do you have any siblings?  Έχω έναν δίδυμο αδερφό, τον λένε Χρήστο και ζει στη Ρόδο. 
22. What do you want to be when you grow up?  Όταν μεγαλώσω και άλλο εννοείς;  Θα ήθελα να γίνω επιτυχημένη. Αυτό καλύπτει τους επαγγελματικούς αλλά και προσωπικούς μου στόχους. Να σου αναφέρω πως έχω τελειώσει το Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και τώρα φοιτώ στο Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Σπουδών "Οργάνωση και Διοίκηση της Εκπαίδευσης". Θα ήθελα να ασχοληθώ με τον τομέα της Εκπαιδευτικής Πολιτικής και συγκεκριμένα εξειδικευτώ και να εμβαθύνω στην ανάλυση της οργανωτικής δομής των εκπαιδευτικών συστημάτων τόσο της Ελλάδας όσο και άλλων, κυρίως, ευρωπαϊκών χωρών, καθώς επίσης και στην αξιολόγησή τους.  Τώρα για τα προσωπικά, να σου αναφέρω πως έχω σχέση τα τελευταία 4 χρόνια και είμαι πολύ καλά.
23. What's one quote that you live your life by?  "Life is a climb but the view is great". 

Και κάπου εδώ τελείωσαν οι ερωτήσεις.
Σε ανύποπτες Κυριακές θα ακολουθήσουν και άλλα τέτοιου είδους posts.
Αλήθεια, με κάνεις ακόμα παρέα;


μικρή Carol.

3/11/13


❻❻❻
η ηλικία


picture taken by weheartit.com


Welcome November!
Απουσία την προηγούμενη εβδομάδα.
Κάτι το τριήμερο, κάτι οι επισκέψεις από μακρυά, κάτι ο ήλιος και οι υψηλές θερμοκρασίες, άνθρωπος είμαι και παρασύρομαι. Μου χρειαζόταν μια γενναία δόση αποπροσανατολισμού και μια μικρή κουταλιά του γλυκού αποδιοργάνωση. Τώρα είμαι φόκους σε ό,τι έχω αναλάβει (επαγγελματικά,χόμπι κτλ) με περισσότερη διάθεση και πολλή όρεξη για το κάτι παραπάνω. Θα αφήσω στη κρίση σας την κυριακάτικη εμπορική εργασιομανία που εφαρμόζεται από σήμερα. Λίγο εγκέφαλο διαθέτουμε όλοι μας για να επεξεργαστούμε το φαινόμενο.

Θέμα του post η ηλικία, όπως είδες και από τον τίτλο. Για άλλες/ους μια πληγή που ρίχνω άλας και για αρκετές/ους ένα μεταβαλλόμενο αυξανόμενο νούμερο με πολλαπλές πτυχές, δυνατότητες και ορισμένες απαγορεύσεις. Αφορμή ο μήνας Νοέμβρης, μέσα στον οποίον πολλοί φίλοι έχουν τα γενέθλιά τους. Και μη μου το παίζεις πολύ κυριλέ, υπάρχει ένα τεταρτημόριο του εγκεφάλου σου που θεωρεί τα γενέθλια συνυφασμένα με ένα διψήφιο ( ή και τριψήφιο, στο εύχομαι) αριθμό.

Σπάνια έως ποτέ θα αμφισβητήσει κάποιος/α το φαινόμενο "άτομα μικρότερης ηλικίας να θέλουν να μεγαλώσουν εδώ και τώρα, ενώ εκείνα μεγαλύτερης ηλικίας να αναζητούν μια χρονομηχανή με όπισθεν". Υπάρχουν "εργαλεία" που κάπως βελτιώνουν, μονάχα προς όφελός τους, την παρούσα κατάσταση. Δύο μου έρχονται τσακ μπαμ στο μυαλό και σου τα γράφω ευθύς αμέσως. Η εμφάνιση είναι το κατεξοχήν εργαλείο. Μπορεί να κάνει ένα 15χρονο να φαίνεται 17-20 και μια/έναν 45αρα/αρη να γυροφέρνει στα 35-40. Οι τρόποι δεν είναι πολλοί ούτε και ευφάνταστοι. Οι στυλιστικές προτιμήσεις, και οι επισκέψεις σε ένα ντόκτορ θα σου δώσουν κάποια λύση στην επιθυμία σου. Εργαλείο number two είναι ο/οι τρόπος/οι συμπεριφοράς. Ο τρόπος που μιλάς, σκέφτεσαι, αντιδράς και γενικά το πόσο ψάχνεσαι και σε τι ψάχνεσαι μπορούν να σε βοηθήσουν να ανέβεις ή να κατέβεις (παραισθησιακά πάντα) την ηλικιακή κλίμακα.

Μπορεί να μην αναρωτιέσαι ποια είναι η άποψή μου, αλλά επειδή το blog είναι δικό μου (μοναρχία, και εδώ) θα στην παραθέσω με ή χωρίς την έγκρισή σου. Δεν έχω το δικαίωμα να ανακατεύομαι στις επιθυμίες των άλλων, ούτε ακόμα σε αυτές του αδερφού ή των γονιών μου. Σέβομαι τις επιλογές και τις προτιμήσεις του κάθε ατόμου, εφόσον έχουν ληφθεί υπό νηφάλια κατάσταση. Μπορώ να τις κατανοήσω κιόλας, αν δεν ξεπερνούν τα όρια μου, ειδάλλως απλώς αδιαφορώ. Δε θα το διαψεύσω, είναι αστείο να βλέπεις μικρομέγαλα 15χρονα και σχεδόν αποκρουστικό, όταν αυτό είναι τόσο κιτσέ δουλεμένο και θυμίζει καγκουροτερμινέιτορς και πρόστυχη barbie. Επιλογές. Την ίδια περιγραφή δίνω και στα άντα/ήντα που βασανίζονται σε γυμναστήρια και χειρουργικά κρεβάτια για να κρύψουν 2 μήνες έως και 15 χρόνια ηλικίας. Επιλογές. Δε θα σε κατακρίνω, ούτε θα γελάσω, αλήθεια. Αλλά αν με ρωτήσει "πως σου φαίνομαι;", δυστυχώς θα πρέπει να σου απαντήσω. Σαφώς, υπάρχει και η θετική εικόνα των πραγμάτων. Ίσως αναφέρομαι στο ένα άκρο, αλλά ο περίγυρος μου εκεί κυμαίνεται.
Sorry guys.

Η αλήθεια είναι πως είναι πικρό αλλά συχνό να προσπαθείς να δείχνεις κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είσαι. Πολλές/οι θεωρούν πως αποκρύπτοντας το διψήφιο νούμερό τους, έχουν κάποιες συν ευκαιρίες στον επαγγελματικό και προσωπικό τους τομέα. Επίσης, πικρό και συχνό είναι το φαινόμενο της αποκάλυψης. Η ταμπελοποίηση βάσει της ηλικίας είναι μάστιγα. Έχουμε το αδιάλειπτο αλάθητο να προγραμματίζουμε τις ζωές άλλων ανθρώπων με γνώμονα την ηλικία τους. Βλέποντας μια κυρία μεγάλης, πολύ μεγάλης ηλικίας να χορεύει τανγκό αναρωτιόμαστε γιατί δεν είναι σπίτι της να πλέκει. Βλέποντας πιτσιρίκια να καπνίζουν αναρωτιόμαστε γιατί δεν είναι σπίτι τους να ολοκληρώσουν τις σχολικές εργασίες τους, και προβλέπουμε σε τι αλήτες θα εξελιχθούν. Δεν λαμβάνουμε υπόψη το πλαίσιο, γιατί δε το γνωρίζουμε, αλλά σιγά το πρόβλημα, σαν αθεόφοβοι και αλάθητοι δημιουργούμε ένα που καλύπτει την εγωιστική συνήθειά μας να ασχολούμαστε με τις ζωές και τις επιλογές των άλλων.

Υπάρχει μια στερεοτυπικά κατάλληλη ηλικία για σχεδόν όλες τις πτυχές της καθημερινότητας. Κάπως έτσι άνθρωποι της τρίτης ηλικίας παραμερίζονται από επιλογή τους πλέον, ενώ άτομα μικρότερης ηλικίας επαναστατούν με άσχημο τρόπο για τα όποια δικαιώματά τους. Σίγουρα υπάρχουν κατάλληλες κατά προσέγγιση ηλικίες για να συνάψεις ερωτικές σχέσεις,να ξεκινήσεις ενόργανη ή να τζογάρεις στο διαδίκτυο. Υπάρχουν, όμως, δραστηριότητες όπως ο χορός, τα μαθήματα ξένων γλωσσών ή και η ορειβασία που δεν αναφέρονται μόνο σε εσένα και στη συνομήλικη παρέα σου εξυπνάκια.

Δεν είμαι πολύ υπέρ του συμβιβασμού.
Σε ό,τι έχει να κάνει με την ηλικία, όμως, μην χαραμίζεις τις στιγμές που μπορεί να σου χαρίσει η κάθε ηλικία με αυτές που ο κολιός τους έρχεται σε μια και συν δεκαετία.
Εξάλλου, κάπως έτσι γεννιούνται τα απωθημένα.
Και τα απωθημένα δε μας κάνουν να χαμογελάμε.




*υγ. Ένα από τα πράγματα  που αγαπώ στο Βόλο είναι να κατεβαίνω στην παραλία τις ηλιόλουστες μέρες (και όχι μόνο) και να βλέπω διαφόρων ηλικιών ανθρώπους να περπατούν, να απολαμβάνουν το ρόφημά τους, να ποδηλατοδρομούν ή να μετέχουν σε προγραμματισμένες δραστηριότητες. Αυτούς τους ανθρώπους χαίρομαι.
Αυτούς που ξέρουν να αναζητούν την ομορφιά της ζωής ανά πάσα στιγμή.

**υγ. Χρόνια πολλά στον Θάνο και στην Βασιλική.


μικρή Carol.

21/10/13

☀ οι καλημέρες

picture taken by weheartit.com



Ηλιόλουστη Δευτέρα!
Καλημέρα και καλή εβδομάδα.
Μετά από μέρες έχω πάλι πίσω την όσφρηση και την γεύση μου. Άτιμη γρίπη που ήθελες να γίνεις κολλητάρι μου. Με πολλή γκρίνια, μιζέρια και αγανάκτηση το πάλεψα και της εξήγησα πως δε ταιριάζουμε. Φαίνεται το συνειδητοποίησε και η ίδια και με αποχωρίζεται σιγά-σιγά. Ελπίζω να μην είσαι το επόμενο θύμα της. 

Tο post που θα ακολουθήσει έχει κάτι που το κάνει πολύτιμο. Είναι η πρώτη μου προσπάθεια. Το παρθενικό post, λοιπόν. Το έγραψα στις 29 Απριλίου 2013 στην Ρόδο με αφορμή έναν ιδιαίτερο άνθρωπο, την Καλλιόπη που θέλω να την ευχαριστώ ξανά και ξανά. Είναι δύσκολο να μοιράζεσαι πράγματα με τους άγνωστους γνωστούς, αλλά γίνεται πιο εύκολο όταν πρόκειται για συναισθήματα και αξίες. Ο σκοπός, επίσης, ιδιαίτερος και εύχομαι με την ολοκλήρωση της ανάγνωσης να τον αναζητήσεις εκεί έξω, μέσα σου.
____________________________

Είμαι η Καρολίνα. 
Για πολλούς/-ές ένα ακόμα θηλυκό όνομα, ένα πρόσωπο σαν όλα αυτά που αντικρίζουμε στα πρώτα δύο βήματα που κάνουμε εκείνα τα ταλαίπωρα πρωινά βγαίνοντας από την είσοδο του σπιτιού μας υπό την αέναη σκέψη του σκοτεινού δωματίου και της αγκαλιάς του μαξιλαριού. Είμαι το κορίτσι εκείνο με τα μακρυά καστανά μαλλιά που της αρέσουν τα baby χρώματα και τα παιδικά ρούχα. Ναι, τα παιδικά! Είμαι από τις τυχερές άτυχες που το νούμερο 13-14 των Zara εφαρμόζουν γάντι. Αλλά τώρα θα μου πεις τι σε απασχολεί εσένα πως είμαι εγώ. Ε, να σου πω τότε. Σαν σκεπτόμενο ον κι εγώ (και όχι δεν είναι ψωνίστικο, το ανθρώπινο ον ήταν ανέκαθεν σκεπτόμενο, άσχετα αν πρόσφατα αμφισβητείται -και- αυτό) έχω απαιτήσεις. Και αν δε σου ακούγεται ωραία το ουσιαστικό αυτό ας προτείνω την εναλλακτική μου, το ουσιαστικό προσδοκία.

Προσδοκώ να είσαι λίγο εγώ, όχι εγώ εγώ, αλλά εσύ εσύ! Ο πραγματικός σου εαυτός, αυτός που κρύβεις βαθιά μέσα σου καμιά φορά γιατί φοβάσαι μη χαρακτηριστείς με μια από αυτές τις όμορφες νεανικές εκφράσεις "είσαι ξενέρωτος" ή και "έλα τώρα, πάλι εσύ το χαλάς, σπασίκλα ε.. σπασίκλα". Και θα σου το αιτιολογήσω, γιατί μιλώ με επιχειρήματα και επιδιώκω το διάλογο και το δυνατό αντεπιχείρημά σου. Είμαι το εγώ που κάποτε έκρυβα, γιατί φοβόμουν να ανοικτώ στον κόσμο, τον κοιτούσα σαν εν δυνάμει εχθρό μου. Κι όμως, όσο ήμουν έτσι δε κατάφερα μια φορά στον βραδινό απολογισμό της ημέρας να χαμογελάω. 

Άλλαξα. 
Ένα πρωινό, εκεί κατά τις 8.15 που ξυπνάω. Έγινα αυτό που περίμενα να είναι ο άλλος/-η απέναντί μου. Και από εκεί που τα πρωινά τα έλεγες δε τα έλεγες σάπια, πήραν αυτή την τροπή: Υπάλληλος: καλημέρα ! 
Κάρολ: Ένα καπουτσίνο διπλό ντεκαφεϊνέ μέτριο και μια κοτόπιτα(πρωί πρωί να μην καρδαμώσω;). 
Υπάλληλος : Ορίστε, καλή σας μέρα! 
Κάρολ προ βραδινού αναστοχασμού: Ευχαριστώ (φάτσα τύπου επιτέλους τελείωσες). Κάρολ μετά βραδινού αναστοχασμού : Ευχαριστώ πολύ, καλή συνέχεια, ευχάριστο υπόλοιπο ημέρας (φαντάζει σα ψεύτικο, αλλά φιλάω σταυρουδάκι!) σε συνδυασμό με φάτσα τύπου πραγματικά σε ευχαριστώ που μου ετοίμασες το πρωινό γιατί πέρα από τα επαγγελματικά σου καθήκοντα, δε μου το χρωστάς κιόλας. 

Και συνεχίζω με αυτό το χαμόγελο καλημερίζοντας το θυρωρό του χώρου όπου εργάζομαι και τους υπαλλήλους που συνεργάζομαι. Όχι από ανωτερότητα του τύπου "έλα μωρέ πες μια καλημέρα και ας πέσει κάτω" αλλά από μέσα μου γιατί εγώ και εσύ θα μοιραστούμε τη μέρα μαζί και είναι υπέροχο να μοιραζόμαστε τις ημέρες, τις καλημέρες και τα χαμόγελά μας. 

Προσδοκώ να στολίσεις τη μέρα και το βράδυ σου με το χαρούμενο εγώ σου, όχι γιατί θα είσαι πιο αγαπητός/-ή στους/-ις άλλους/-ες αλλά γιατί αυτό είναι η πιο απλή μέθοδος να ξεκινήσεις να επιδιώκεις τη χαρούμενη πλευρά της ζωής, γιατί υπάρχει. Είναι στην καλημέρα που θα πεις στο γείτονα , στην πεταλούδα που σε "ενοχλεί" ακούγοντας Imany ή και Πάολα (!!!), στα φύλλα του δρόμου που σείονται στο περπάτημά σου, στο πρωινό κορνάρισμα της Δευτέρας, στα φασολάκια που δε θες να φας (με λίγο κεφαλοτύρι τριμμένο είναι απλώς αμαρτία!), στο ψιλόβροχο που σου χάλασε τα μαλλιά.

Απαιτώ αύριο να σηκωθείς και να πεις καλημέρα και χάρηκα στον πρωτοεμφανιζόμενο χαρούμενο εαυτό σου. Υπάρχει, όπως υπάρχει νερό καλά κρυμμένο σε κάθε ξεχασμένη έρημο. Απλώς αναζητησέ το.
Άλλωστε ποιος/-α αντέχει για πολύ χωρίς νερό;  

                                                    ____________________________

*υγ. Καλλιόπη σε ευχαριστώ.

Δεν ξέρω αν από τότε έχει εξελιχθεί ο τρόπος που γράφω. Δεν είναι και εκ γενετής χάρισμα, άλλωστε δε πιστεύω στην ύπαρξή τους. Αν κάτι σου αρέσει και σε ευχαριστεί, θα βρεις τρόπο να το εξελίσσεις σταδιακά. 

μικρή Carol.

13/10/13

οι επιλογές


picture taken by weheartit.com

Ζεστή φθινοπωρινή Κυριακή του Οκτώβρη. 
Μάλιστα, και ζέστη και φθινόπωρο, γιατί η καλοκαιρία δεν αφήνει την Ελλάδα, όπως εσύ το φρέντο καπουτσίνο. Και σε παρακαλώ μην μιζεριάζεις για τον καιρό, για τόσα άλλα δε σου καίγεται καρφί και σήκωσες ανάστημα για κάτι που δεν είναι στο χέρι σου; Απόλαυσε την περίεργη εποχιακή αλλαγή χωρίς να σκέφτεσαι, προς το παρόν, πως θα θερμάνεις το κορμάκι σου τον Νοέμβρη. 

Άν το (καλο)σκεφτείς τα πάντα δρομολογούνται βάσει επιλογών. Ακόμα και οι αποφάσεις είναι ζήτημα επιλογής. Βέβαια, για τα (πολύ) δικά μας θέματα, οι επιλογές είναι προσωπική υπόθεση, ωστόσο υπάρχουν πάμπολλες περιπτώσεις που δεν εξαρτώνται από την κρίση και τη θέλησή μας (βλ. γραφειοκρατικοσυνθηκολογήσεις). Δε θα ασχοληθώ με τη δεύτερη κατηγορία, γιατί απλούστατα αυτή είναι η  επιλογή μου.

Θα βάλω αυτό το πουκάμισο, αυτό το παντελόνι και θα παστωθώ μέικ απ. Επιλογή μου. Θα πας να χτυπήσεις τατουάζ. Επιλογή σου. Είναι ομοφυλόφιλος. Επιλογή του. Χωρίζουν και ψάχνουν δικηγόρο για τα διαδικαστικά. Επιλογή τους. Μεγάλη γκάμα από την καθημερινότητα μου, σου, του/της, τους. Εύκολες, δύσκολες, χρονοβόρες και μη, σοβαρές και λάιτ, οι επιλογές παραμένουν προσωπικό ζήτημα, που ωστόσο επιδέχεται διάλογο και ανταλλαγή απόψεων. Αναμφίβολα, κάθε επιλογή συνοδεύεται και από τον αντίκτυπό της. Συνήθως τον έχουμε προμελετήσει σε βάθος και ύψος, αλλά τυχαίνουν και αυτά τα ξαφνικά άσχημα-ωραία που ανατρέπουν τα προβλεπόμενα σκορ.

Δε θα κάνω κήρυγμα για το τι εστί μια "σωστή ή λάθος" επιλογή, αυτό είναι καθαρά υποκειμενικό έως και εγωιστικό ζήτημα. Από το να φτάσεις να βρίσκεσαι σε δίλημμα μέχρι να επιλέξεις τι σε συμφέρει (συνήθως αυτό κάνεις εξυπνάκια) είναι ένας ζόρικος δύσβατος δρόμος. Ωστόσο, έρχονται και οι μαύρες σκέψεις, και τις αποκαλώ μαύρες, γιατί η ώρα εμφάνισής τους είναι βραδινή, που απολογείσαι ή λογοδοτείς γι'αυτές. Τι έκανα, τι δεν έκανα, τι θα έπρεπε να έχω κάνει και τι δεν θα έπρεπε να έχω κάνει, τι μπορώ να κάνω και τι όχι από 'δω και στο εξής. Το εύκολο είναι η απολογία στους τρίτους (θεωρώ δεύτερο τον εαυτούλη σου). Τα σαλατώνεις, τα σαλτσάρεις και τα προσφέρεις. Η απολογία αυτή είναι σχετικά εύκολη υπόθεση καθώς, συνήθως, οι επιλογές παρουσιάζονται σαν "ήταν η μοναδική μου επιλογή", οπότε πιάνετε το point. Από την άλλη, η απολογία στον εαυτό σου εκείνες τις βραδινές ώρες φαίνεται κάτι σαν Ιερά Εξέταση που προσπαθείς να αποφύγεις αλλά σε περιμένει μέχρι να αποδεχθείς την πρόσκληση-πρόκληση. Δέχομαι πως δεν είμαστε και πολύ περήφανες/οι για όλες μας τις επιλογές και αυτό όσο να 'ναι μας στοιχειώνει ανά διαστήματα. Το θέμα είναι να το αντιμετωπίζεις, γιατί ξεροκέφαλε/η εσύ το επέλεξες. 

Σίγουρα η χρονοχωροδιάταξη των πραγμάτων συνοδευόμενη από την ψυχολογική κατάσταση παίζει σπουδαίο ρόλο στην διαδικασία επιλογής. Ωστόσο, και οι δύο παράγοντες είναι φοβερά αστάθμητοι, γεγονός που είτε θα βοηθήσει πολύ είτε θα τα ρημάξει όλα. Το να μετανιώνεις είναι επίσης μια από τις εύκολες και πάντα available λύσεις. Δεν αδικώ το αίσθημα, αντίθετα θεωρώ πολύ φυσιολογικό βάσει των δύο προαναφερόμενων παραγόντων να μετανιώνει κάποιος/α για τις επιλογές του/της. Θεωρώ όμως ψέμα το "μετάνιωσα" σαν να είναι καταφύγιο της ντροπής και του φόβου που σε κυριεύουν κατά την υποστήριξη της επιλογής σου. Καραμελίτσα; Δεν αντιλέγω βέβαια, πως από τα πρώτα διλήμματα κατά τη διάρκεια των επιλογών μας είναι αν "θα πληγώσω ή θα πληγωθώ", μια επίσης συνετή επιλογή. 

Είμαστε ό,τι επιλέγουμε; Χμ, πολύ θα ήθελα να κρατούσαμε μια λίστα με τις πιο "σημαντικές" (κατά τα μυαλουδάκια μας) επιλογές, ώστε να δούμε τι σόι ανθρωποτέρατα είμαστε. Να σου δικαιολογηθώ. Επιλέγουμε τις περισσότερες φορές την εύκολη λύση, την εφήμερη ευτυχία, τους δήθεν συμπαθείς, τους εύκολους στόχους, το άγνωστο αύριο, το μαύρο, την ανετίλα, το burger, το μπρόκολο, και το ρευστό της οικογενείας. Δικαίωμα και επιλογή σου ποια στάση θα κρατήσεις στην επικαιρότητα, τι θα κάνεις στην και με την ζωή σου, ποιους ανθρώπους θα κρατήσεις κοντά σου, ποιους θα διώξεις και ποιους θα εκμεταλλευτείς. Αλλά πρόσεχε γιατί ξοδεύοντας τον εαυτό σου σ’ αυτά που δεν χρειάζεται, δεν φτάνεις γι’ αυτά που πρέπει (Ισοκράτης).

Αναλωνόμαστε σε τόσα και τόσα, σπάμε το κεφάλι μας για τόσα και άλλα τόσα και χανόμαστε σε ένα τούνελ που το έχουμε δημιουργήσει μόνοι μας. Δεν μπορούμε να βρούμε την έξοδο, γιατί επιλέγουμε να μείνουμε εγκλωβισμένοι στα ίδια και τα ίδια. Μιζεριάζουμε και γκρινιάζουμε για τόσα και τόσα που αλλάζουν μονάχα αν το πάρουμε απόφαση, αλλά ανετίλα και μουρμούρα. Πνιγόμαστε σε μικροσκοπικές κουταλιές νερό αποζητώντας βλέμματα πάνω μας. Και όταν μαυρίζουν ακόμα περισσότερο οι συνθήκες, κουνάμε το κουλό μας χέρι και παίρνουμε πόζα απελπισίας. Τι στο καλό μας ταΐζουν; Απορώ με κάτι 23-25αρηδες για την εξέλιξη τους. Εξέλιξη; Στο τούνελ. Επιλογές.

Δεν κρίνω τις επιλογές κανενός/καμίας.
Ευελπιστώ να ταρακουνώ κοιμισμένες υπάρξεις ή συνειδήσεις.
Άλλωστε ποτέ δεν είναι αργά (έστω και στα -άντα/-ήντα) να επαναδιαπραγματευτείς τις επιλογές σου.
Όπως είπε και η Κοκό, στα τριάντα της μια γυναίκα πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στον πισινό της και στο πρόσωπό της. 
Άρα ξεκίνα με τα εύκολα, όπως άλλωστε έχεις συνηθίσει. 


*υγ. να ευχαριστήσω τον/την Α.Β. για την επιλογή του θέματος και τη συνεργασία μας στη συγγραφή αυτού του post.

**υγ. σε εσένα που σκότωσες σκυλιά, γατιά και περιστέρια ρίχνοντας φόλες σε κεντρικό σημείο του Βόλου, ελπίζω η δικιά σου ζωή να ήταν δικιά μου επιλογή. 



μικρή Carol.

7/10/13

✞ το εγώ


picture taken by wehartit.com


Δευτέρα.
Επαγγελματικά, και όχι μόνο, φορτωμένο Παρασκευοσαββατοκύριακο. 
Οκτώβρης! 
Φθινόπωρο για τα καλά εδώ στον Βόλο. 
Βροχή, κρύο, αχνιστό τσάι, μποτάκια, πουλόβερ, πάπλωμα. 
Το συνηθίζω.

Σε πολλά από τα προηγούμενα (αν όχι σε όλα) posts μου δίνω άμεσα ή έμμεσα βαρύτητα στο εγώ. Κάποιες/οι το παίρνετε στραβά, θεωρώντας μάλλον πως παραμερίζω την έννοια του κοινωνικού περίγυρου, τις δεύτερες ή και τρίτες απόψεις και γνώμες. Για να διώξω τα όποια σύννεφα έχουν δημιουργηθεί, σου γράφω τη γνώμη μου, χωρίς να σημαίνει πως θα την αποδεχθείς κιόλας.  Γιατί να σου πω την αλήθεια, ούτε οι πατάτες τηγανητές αλλά ούτε και η σοκολάτα αρέσουν σε όλες/ους.

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά, αυτά που υποτίθεται όλοι γνωρίζουμε, εφαρμόζουμε,και κάπου - κάπου κρυφοκράζουμε. Σαν ωραία τυπάκια που είμαστε, έχουμε γίνε ειδήμονες στο να λέμε την άποψή μας για όποιον άλλον εκτός από τον εαυτό μας. Μπορούμε να δώσουμε συν άπειρο συμβουλές για το χαρακτήρα, τα πεπραγμένα και  τις συνήθειες σε ένα μάτσο άγνωστους γνωστούς στο δήθεν πλαίσιο της φιλικής σχέσης. Έξτρα μπόνους σε όσες/ους είναι και ειλικρινείς. Και έρχεται η ρημαδοώρα που σου λένε πες μας λίγα πράγματα για τον εαυτό σου, τι γνώμη έχεις για εσένα και τα συναφή, και κοκκαλώνεις όπως οι καταστηματάρχες των frozen yogurts που έβαλαν λουκέτο, poor guys. Και το παίζεις ανετίλα και γιο λέγοντας, ρωτήστε τη παρέα μου, poor guys. 

Από τις 24 ώρες της ημέρας, τις 15 έχεις κάτι που απασχολεί το μισοάδειο κεφάλι σου. Το κοπανάς απο 'δώ και απο 'κει μέχρι που έρχεται η ώρα και το αποκαλείς "πρόβλημα". Και επειδή δεν έχεις ούτε κριτική σκέψη, ούτε μια γενική αίσθηση πρωτοβουλίας και προσωπικής άποψης καταφεύγεις στην άλογη λογική των ειδημόνων φίλων σου. Η παραπάνω τακτική επικρατεί και στη περίπτωση που υπάρχει όντως κάποιο (σοβαρό) πρόβλημα. Α, και όταν η λύση-απάντηση δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες σου ή σε προσβάλλει ενεργοποιείται το χάρισμα του "λέω όχι" πάντα κρατώντας ισχυρό το διπλωματικό τουπέ, poor guys.

Σαφώς, οι φίλοι/ες και η οικογένεια μας μπορούν μέσα από περιστατικά να δώσουν μια κάπως ολοκληρωμένη, άλλα όχι πάντα αντικειμενική, εικόνα για το ποιες/οι είμαστε και που φτάνουν τα κυβικά μας. Δεν αντιλέγω στην ευεργετική πλευρά της ανταλλαγής απόψεων και συμβουλών. Ωστόσο, έχω ενστάσεις. Καταλήγουμε στο να φτάνουμε άνω των 25 και είμαστε μαμμόθρεφτα της γνώμης του Τάκη-Μάκη και της Μαρίκας-Χαρούλας. Δεν μπορούμε να ενεργήσουμε αυτόνομα σε ό,τι αφορά εμάς και τους εαυτούς μας. Η κλασσική δικαιολογία του στυλ "για τη ζωή σου χίλιες συμβουλές έχω να δώσω, τα προβλήματά μου να δω πως θα λύσω" έχει καταντήσει καραμέλα με γεύση τριαντάφυλλο. Και όταν ο Τάκης-Μάκης και η Μαρίκα-Χαρούλα έχουν "δουλίτσες" στις οποίες δε συμπεριλαμβάνεσαι, αρχίζεις τα κουκουρούκου που ξεκινούν με ένα "άι", και δεν αναφέρομαι στα άι φόουν. 

Θα στο γράψω για ακόμη μια φορά. Είσαι μια ύπαρξη μοναδική, διαφορετική και σίγουρα έχεις τα καλά και τα ανάποδά σου. Αμφιβάλλω αν μπορείς να μου τα απαριθμήσεις, αλλά τουλάχιστον τα αντιλαμβάνεσαι. Λυπάμαι, αλλά σε αυτόν τον επίσης, μοναδικό, διαφορετικό με τα καλά και ανάποδά του κόσμο δεν θα επιβιώσεις χωρίς αγώνα. Μη μιζεριάζεις τώρα, το γνωρίζεις. Κανείς δε θα έρθει να σε πιάσει από το χέρι αποκαλύπτοντάς σου ό,τι σου αρέσουν τα κρύα ανέκδοτα και το σιέλ. Μας είναι εύκολο να προσαρμοζόμαστε σε αυτό που θέλουν οι πολλοί αλλά κάπου-κάπου χανόμαστε σαν μεμονωμένες οντότητες. Και πίστεψέ με, λίγοι (ή κανένας) θα σε αναζητήσουν. 

Αν δε πάρεις εσύ την απόφαση να αλλάξεις, να πας για τρέξιμο, να κάνεις δίαιτα, να βάψεις κόκκινα τα μαλλιά σου, να χωρίσεις, να πας στο εξωτερικό για σπουδές, κανένας/καμία δε καίγεται να σου πει τι να κάνεις με τη ζωή σου. Κανείς/καμία δεν θα μείνει ξάγρυπνος επειδή εσύ αύριο θα πας για σφράγισμα. Για να αλλάξει μια κατάσταση πρέπει να το πάρεις εσύ απόφαση και όχι ο κολλητός σου από την έκτη δημοτικού. Σίγουρα, όμως, μπορεί να φανεί χρήσιμος. Ασχολήσου λίγο με αυτό που αποκαλείς αντί για "ζωή" σου, μπάχαλο και έπειτα μένει άφθονος χρόνος να λογοδοτήςεις και για τα μπάχαλα των υπολοίπων. Ο φόβος της λάθος επιλογής σε ό,τι αφορά το "μου" σε σκιάζει χειρότερα και από τον εξορκισμό της Έμιλι Ρόουζ. 

Και εσύ εξυπνάκια που θα με πεις εγωίστρια, πρόσεξε λίγο παραπάνω.
Δε μιλάω για εγωισμό ούτε εγωκεντρισμό. 
Δεν αποσκοπώ στο να σου μαυρίσω την ψυχή.
Απλώς, ξύπνα. 
Υπάρχουν πράγματα για τα οποία πρέπει να έχεις τον πρώτο λόγο. 
Και που είσαι, όταν αντιληφθείς πως αυτό που δείχνεις απέχει από αυτό που είσαι, μην φοβηθείς (πάλι), συλλογίσου το γιατί. 
Αλήθεια, τα ρούχα σου ποιος/α στα απλώνει; 

μικρή Carol.

29/9/13

✄ ο συμβιβασμός


picture taken by weheartit.com



Κυριακάτικο post. 
Ναι άργησα, αλλά μάλλον θα καθιερώσω την Κυριακή σαν ημέρα του κάθε νέου blog post γιατί από τη επόμενη εβδομάδα οι υποχρεώσεις μου αυξάνονται και φτάνουν στα όρια του υπέρβαρου. Και για να συμπονέσετε και εσείς λίγο σκεφτείτε πως θα ήταν τα Σάββατά σας αν έπρεπε να ξυπνάτε 8.00 άντε 8.30. Κάθε Σάββατο. Μέχρι τον Ιανουάριο. Με μια μικρή παύση για Χριστούγεννα. Συμβιβάζεσαι; 

Εγώ ναι. Πρέπει. Ξεκινούν τα μαθήματά μου στο μεταπτυχιακό οπότε τα Παρασκευοβράδια μου και τα πρωινά του Σαββάτου καίγονται. Το γνώριζα βέβαια, αλλά ξέρεις, όταν το συνειδητοποιείς ότι πλησιάζει είναι κάπως "what the fuck?!". Τέλος πάντων, είμαι ενθουσιασμένη και περιμένω να δω κάτι που ανταποκρίνεται σ'αυτόν τον ενθουσιασμό. Καλή μου αρχή, λοιπόν. 
Στο θέμα του post τώρα.

Λίγο πολύ οι περισσότερες/οι έχουμε (και ο εαυτούλης μου μέσα) υποκύψει στο συμβιβάζομαι, κάνω πίσω, το δέχομαι αλλά, καλά ΟΚ και τα γνωστά συναφή. Θα παίξω (πάλι) το ρόλο της σατανού κάνοντας κήρυγμα για τα αρνητικά του να συμβιβάζεσαι, εξυψώνοντας έτσι, για λίγο, το εγωιστικό υφάκι σου. Όπως έχω ποστάρει πολλαπλές φορές, κάθε πράξη έχει τα καλά και τα κακά της, έτσι είναι κάθε τι ανθρώπινο και όχι μόνο. Και όρια. Άμα τα ξεπερνάμε είμαστε μαγκάκια, άμα δε τα αγγίζουμε δειλοί. Πολύ αμφιβάλλω αν κάποια/ος έχει καθίσει να τα πει με τον εαυτό του σχετικά με τα όρια που θέτει σε διάφορες συχνές και καθημερινές καταστάσεις. Όλες/οι  κάνουμε σαν να μας τσίμπησε κουνούπι του Νείλου όταν το αφεντικό μας πει "φτιάξε μου ένα φραπέ" και εσύ απλώς συμβιβάζεσαι και κάνεις τον πιο χάλια καφέ της δεκαετίας. Συγνώμη  που δεν αναφέρεται στο συμβόλαιό σου, αλλά δεν έθεσες τα όρια σου ερχόμενη στην εταιρεία για το τι παραπάνω είσαι διατεθειμένη να κάνεις. Και επειδή επικρατεί  μεσαίωνας στο εργατικό περιβάλλον, θα πας να κάνεις τον καφέ, σήμερα, αύριο, μεθαύριο, α όχι μεθαύριο έχεις ρεπό. 

Υπάρχουν και εκείνα τα συμβιβάζομαι τα απαρχαιωμένα που έχουν να κάνουν με τις σχέσεις. Ξέρεις όλα αυτά με τα ρούχα τα κοντά, την κοινωνικότητά σου με το άλλο φύλο, τις αναπάντητες κλήσεις και μηνύματα, τους φίλους στο φβ, τις εξόδους με τα παιδιά και μπλα μπλα. Καλά να πάθεις (κακία), γιατί όταν κρατάς το στόμα σου κλειστό, κρύβεσαι πίσω από το θέλω σου, καταλήγεις να κάνεις κάτι που ούτε σε εκφράζει αλλά ούτε σ'αρέσει. Είσαι καταδικασμένη/ος για όσες μέρες και βράδια συνεχίζεις το θεατράκι να είσαι έρμαιο της ανεγκέφαλης λογικής σου. Αγαπάς, εκτιμάς, αλλά έχεις αναρωτηθεί ποτέ τι αγαπάς και τι εκτιμάς, γιατί αν είναι καλό παιδί, έχω να σου γνωρίσω αρκετά από αυτά, που ίσως έχετε και κανένα κοινό σημείο, έτσι για έξτρα μπόνους.

Α τα καλύτερα είναι τα φιλικά γκολ. Κυρίως για τα κοριτσάκια που αν βάλουν κάτι διαφορετικό από τις άλλες 5 είμαι-μοδάτη-και-το-ξέρω φίλες τους, γυρνούν σπίτι αλλάζουν, και μένουν με τις πυτζάμες. Κάποια στιγμή έρχεται η έξοδος, που λες ναι, άσχετα αν και μόνο στο όνομα του μαγαζιού σε πιάνει εμετική διάρροια. Θα πας μια, δύο, ίσως και τρεις φορές, γιατί η παρέα μετράει και γιο και ξανά γιο κι εγώ μαζί σου, αλλά όταν δεν υπολογίζουν ότι έχεις και εσύ στόμα και μιλιά, ακουστικές και όχι μόνο προτιμήσεις καλύτερα να μείνεις με τις πυτζάμες. Γουστάρεις να γίνεσαι λιώμα σαν μέλισσα που γεννά; Γουστάρω να πίνω σόδα με λεμόνι και να χαζεύω τον Παγασητικό. Ξενέρωτη. Αλλά όταν σε χρειαστούν για εκείνη την εργασία στο μάθημα της Πέμπτης θα σε καλέσουν. Πάρε να μου πεις νέα. 

Και πολλές ακόμα καταστάσεις έχω να περιγράψω, αλλά δε χρειάζεται. Γιατί τις ξέρεις, τις περνάς ή ελπίζω να τις ξεπερνάς. Ξέρω πως δεν θα ζητήσεις παραίτηση για έναν φραπέ, δε θα χωρίσεις για λίγη ζήλια, δε θα διακόψεις μια φιλία για ένα ποτό. Και το δέχομαι. Δεν είναι αυτός ο σκοπός. Ο σκοπός είναι να αναγνωρίσεις ποια/ος είσαι, τι θες και τι σε κάνει εσένα και μόνο εσένα να περνάς ουΑου. Αν η λύση σου είναι να συμβιβάζεσαι από τις 10 τις 8 φορές, λυπάμαι αλλά μάλλον πρέπει να επαναπροσδιορίσεις ποιος/α είσαι και τι θες ή σε κάνει να περνάς -λίγο- καλά. Γιατί ξέρεις, οι άνθρωποι αλλάζουν. Εσύ προτιμάς να αλλάξεις με τη θέλησή σου ή όχι; 

Ο συμβιβασμός δεν είναι κακό πράγμα, όπως  και το φαγητό. 
Σε φυσιολογικά όρια. Καθόρισέ τα όμως εσύ. 
Α, και γνωστοποιήσέ τα. Ό,τι μένει κρυφό, σίγουρα ξεθωριάζει.
Είμαι η Κάρολ και γουστάρω να φέρομαι σαν Κάρολ σήμερα, αύριο και μέχρι το 2078.  

μικρή Carol.

21/9/13

✖ το αντίο


picture taken by weheartit.com


Πεινάω.
Θα σου γράψω και θα πάω να τσακίσω το κρουασάν πραλίνα που πήρα από τον φούρνο της γειτονιάς. OK, πήρα ένα τυρόψωμο και μερικά μίνι ελιόψωμα.  
Στο θέμα του ποστ, τώρα. 

Όχι, δε σας αποχαιρετώ επίσημα, αν αυτό αντιληφθήκατε από τον τίτλο. Απλώς, αφού σιγά-σιγά υποδεχόμαστε την φθινοπωρινή βερσιόν του καλοκαιριού γιατί, εδώ στο Βόλο, έπεσαν 4-7 στάλες βροχής και βάλαμε μια ομπρέλα για καλό και κακό στην τσάντα μας, δημοκρατικά αποφάσισα -με τον εαυτό μου-  να γράψω σχετικά με το αντίο που λέμε ή δε λέμε σε καταστάσεις, πράγματα,  σκέψεις, ανθρώπους. 

Αντίο, λοιπόν. Κατά διαστήματα έχουμε αποχαιρετήσει ή έχουμε πει πως θα αποχαιρετήσουμε πρώην αγάπες, νυν ευκαιρίες, περιττά κιλά, λοιπά έξοδα, μακρυά μαλλιά, αγαπημένα πρόσωπα, πατρίδα, εγωιστικές επιλογές, ανυπεράσπιστα επιχειρήματα και αυθόρμητες αποφάσεις. Καλά, και πολλά ακόμα, αλλά πεινάω, οπότε παύω να καταγράφω. Απλά, κάτσε αναπαυτικά και θυμήσου τα δικά σου ειπωμένα ή ανείπωτα αντίο. Μη προσπαθήσεις να τα καταγράψεις ή να τα μετρήσεις. Ποιος ο λόγος άλλωστε; Υπάρχουν άραγε ακόμα άνθρωποι που μετανιώνουν για τις επιλογές τους; Για αυτά που έκαναν, είπαν ή που δεν έκαναν ή είπαν; Είναι ανθρώπινο. Κάποια στιγμή κι εσύ, κι εγώ και αυτοί. Για αυτό, δε θέλω να σε βάλω στη διαδικασία να απολογηθείς για τα δικά σου αντίο, μόνο να σκεφτείς την όλη διαδικασία κάπως πιο ρεαλιστικά.  

Δυσκολευόμαστε να παραδεχτούμε πως οι άνθρωποι αλλάζουν, οι ευκαιρίες φεύγουν, τα αισθήματα ξεθωριάζουν και οι σκέψεις πεθαίνουν. Μας είναι ψυχικά αδύνατο να υποστηρίξουμε ότι δε μας αρέσει και δημιουργούμε ένα τείχος ανάμεσα στην πραγματικότητα και στα θέλω μας. Δεν υπολογίζουμε πως όσο πιο εύκολα αποδεχτούμε ένα τέλος τόσο πιο γρήγορα θα κινηθούν οι διαδικασίες για μια νέα αρχή. Αρνούμαστε να αποχαιρετήσουμε πρόσωπα και καταστάσεις σα να υπάρχει ένα αόρατο συμβόλαιο αμοιβαίας υποταγής. 

Θεωρούμε πως πολλά πράγματα και άνθρωποι που βάλαμε ή μπήκαν με το έτσι γουστάρω στη ζωή μας, έγιναν κάτι σαν ιδιοκτησίες μας. Όταν έρχεται η ώρα να τα αφήσεις πίσω, ή να τα αφήσεις αλλού σε κυριεύει το εγωιστικό σου ένστικτο σα να μην υπάρχει αύριο. Θα μου πεις, ανθρώπινο. Ας το δεχτώ. Είμαι κατά της ημερομηνίας λήξης, πιστεύω πως ότι έρχεται, απλά δεν μένει για πάντα. Πάντα και ποτέ. Αιώνια απλησίαστες έννοιες. Γιατί να μη πιστεύουμε στα απλά,απτά καθημερινά, στο τώρα και λίγο στο χθες. Κυνηγάμε το όνειρο και καταλήγουμε με το χαμόγελο στο χέρι. Κυνηγάμε το φάντασμα και μένουμε με το χέρι άδειο. 

Θεωρούμε πως μια κατάσταση είναι μόνιμη μέχρι ένα ξαφνικό είτε χαρούμενο είτε δυσάρεστο γεγονός να μας την ανατρέψει. Έχουμε αυτή την υπερφυσική ικανότητα ή και χάρισμα το λες, να μαυρίζουμε και να μιζεριάζουμε τα πάντα και όλους. Πιστεύουμε πως εμείς γνωρίζουμε καλύτερα από τον καθένα τη καλύτερη τύχη του πράγματος και δε σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας. Τα θέλουμε όλα δικά μας, και όταν η στιγμή να το αποχωριστούμε πλησιάζει ανακαλύπτουμε μια υπερφυσική δύναμη και τα φορτώνουμε εκεί. Άστην ήσυχη, έχεις και αυτή τις υποχρεώσεις της. 

Έχουμε μετατραπεί σε ανθρώπους που δεν λένε αντίο γιατί προτιμούμε να είμαστε θλιμμένοι ή να μην χαιρόμαστε με την προσπάθεια στην αναζήτηση του κάτι παραπάνω, του κάτι καλύτερου. Θέλουμε να βαδίζουμε σε γνώριμα μέρη με την ίδια ασφάλεια. Έχουμε πάψει να ρισκάρουμε αλλά παρόλα αυτά μιζεριάζουμε το λεπτό και το δευτερόλεπτο της ύπαρξής μας. Αποφεύγουμε να αποχωριστούμε μια τέτοια κατάσταση γιατί μας φοβίζει το αύριο. Πόσο πιο τραγική μπορεί να γίνει η ανωριμότητα μας; 

Λέω αντίο δε σημαίνει σε ξεχνώ, σε διαγράφω, δεν υπήρξες ποτέ.
Για 'μένα είναι το κεφάλαιο που χαίρομαι με την φυγή σου προς την αναζήτηση του καλύτερου. Λέω αντίο σε ό,τι με θλίβει και ξεκινώ να αναζητήσω ότι δε μου στερεί την ψυχική ισορροπία. Λέω αντίο γιατί σου χρωστάω την ευκαιρία να γευτείς, να δοκιμάσεις και να ζήσεις. Λέω αντίο γιατί ο κύκλος ολοκληρώθηκε. Δεν είναι κακό να θέτουμε πράγματα εκτός. Είναι όμως παράλογο να μπουκώνουμε με πράγματα, ανθρώπους, καταστάσεις και πράξεις που δεν έχουν τίποτα πια να πας προσφέρουν αλλά και τίποτα να τους προσφέρουμε. 

Είναι δύσκολο.
Θέλει χρόνο και αποφασιστικότητα.
Σκέψου, το παζλ της ζωής, τα κομμάτια του. 
Πολλά μοιάζουν, αυτό είναι κάπως δελεαστικό ή και παρήγορο.
Κάθε κομμάτι είναι μοναδικό και έχει μια μοναδική θέση. 
Τακτοποίησε το προηγούμενο και ξεκίνα για το επόμενο.

υγ. να το αφιερώσω στην σχεδιάστρια των σανδαλοδημιουργιών. 


μικρή Carol.

14/9/13

☁ η μοναξιά


picture taken by weheartit.com




-Άργησες.
-Ναι. Αλλά το καλό πράγμα, λένε, έχει μια Α', ίσως και Β', καθυστέρηση.

Και ενώ οι υψηλές θερμοκρασίες καλά κρατούν, θα γράψεις για τη μοναξιά ρε Κάρολ; Δε νομίζω να σε βυθίσω περισσότερο στη μιζέρια που εσύ επέλεξες να κολυμπήσεις. Αν κάτι επιδιώκω μέσα από τα posts μου, αυτό πλαισιώνεται αυστηρά στα όρια του προβληματισμού, τελεία. Τα υπόλοιπα είναι στη κρίση,διάθεση,ψυχοσύνθεση σου. 

Μοναξιά.Μόνη και μόνος. Φόβος, ανασφάλεια, άγχος, καταθλιπτική συμπεριφορά και πολλά αιωρούμενα γιατί. Ναι, αυτά μάλλον είναι ενδείξεις μιας σχετικά άσχημης ψυχολογικής κατάστασης, ή καλύτερα μιας ηθελημένης κατάστασης ή και πιο λιανά ακόμα είναι επιλογή, επιλογή σου. Πιστεύω πολύ στην πρωτοβουλία και στη διαδικασία επιλογής, ως αυστηρότατα προσωπικό ζήτημα. Διαδικασία που για κάποιο λόγο αποφεύγουμε να αποδεχθούμε πως έχουμε ακολουθήσει σε ζητήματα ψυχολογικής κατάπτωσης. 

Αφήνουμε τον περίγυρο μας να πιστεύει πως είμαστε (οι) μόνοι που περνάμε μια άσχημη ψυχολογική φάση ή και απλά μια φάση βαρεμάρας και κλειστήκαμε στο σπιτικό μας. Το χειρότερο, αφήνουμε τον εαυτό μας να πιστεύει πως απλά περνάμε μια δύσκολη περίοδο και δεν έχουμε ανάγκη να το μοιραστούμε με κανέναν. Δεκτόν. Αλλά, να παραδεχθείς πως είναι επιλογή σου να να περάσεις την οποιαδήποτε περίοδο μόνη/ος σου και να ξεκαθαρίσεις στους 5-6 που σε παίρνουν 15-16 τηλέφωνα και χτυπούν το κουδούνι σου ασταμάτητα για την επιλογή σου στη μοναξιά και πως αυτή δε συνεπάγεται καψουροτράγουδα (βλ. Παντελίδη), ουίσκι και ξυραφάκια.  Ολίγον τι κάπως έτσι έχουμε τη μοναχική συμπεριφορά στο όποιο μυαλό μας.  Μοναξιά= καταστροφή. Ναι εξυπνάκια, μπράβο, έσκισες πάλι. 

Δεν αρνούμαι πως κυρίως σε κάποιες δύσκολες στιγμές μας θέλουμε να μείνουμε μόνες/οι. Θέλουμε γιατί το επιλέγουμε. Σαφέστατα είναι μια απόλυτα αποδεκτή συμπεριφορά και αναμφίβολα καθόλου σπάνια. Ωστόσο, θα πρέπει να ξεκολλήσουμε από την στερεότυπη ιδέα της μοναξιάς ως κάτι μαύρο και επώδυνο. Είπαμε πως υπάρχει και αυτή η όψη, αλλά σε ποιο πράγμα/κατάσταση υπάρχει μόνο η λαμπρή όψη; Για να σκεφτώ. Σε κανένα. Θα πρέπει να σκεφτόμαστε όσο γίνεται πιο σφαιρικά, όχι μόνο σε αυτό το ζήτημα, αλλά σε και οποιοδήποτε άλλο. Μένουμε κολλημένοι γιατί θέλουμε να μείνουμε. Επιλογές. Για μένα, υπάρχει και η μοναξιά που επιλέγει κάποια/ος και είναι από τις καλύτερες ώρες μέσα στην ημέρα, όχι γιατί είναι αντικοινωνική/ος ή δεν έχει παρέα και κοινωνικό περίγυρο αλλά γιατί σε αυτές τις ώρες αφιερώνεται σε κάτι που διακρίνει ότι τον αντιπροσωπεύει και το καταφέρνει καλά. Αυτό στα δανεικά ελληνικά μπορείς να το αποκαλέσεις και χόμπι.

Τι εννοώ; Διάβασα κάπου το ακόλουθο: " οι δημιουργικοί άνθρωποι θέλουν να περνούν μόνοι τους το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τους. Η μοναχικότητα μπορεί, επίσης, να σχετίζεται με πολλές άλλες θετικές ιδιότητες. Ορισμένοι άνθρωποι ανανεώνονται ή ηρεμούν όταν είναι μόνοι τους. Επίσης, μπορεί να αποζητούν τη μοναχικότητα για τους ίδιους λόγους με τον καλλιτέχνη ή το συγγραφέα, μπορούν να σκεφτούν καλύτερα όταν είναι μόνοι τους και επιλύουν τα προβλήματά τους. Σε κάθε περίπτωση, η μοναχικότητα είναι εκούσια  ευκαιρία για δημιουργικότητα, ανακούφιση από τις πιέσεις ή ψυχολογική ανανέωση".  Συνεπώς, δεν είναι πάντα μαύρη η μοναξιά. Το λέω για εσένα που νοιάζεσαι για την/ον φίλη/ο σου ή και τον εαυτό σου και έχεις τη τάση να τραγικοποιείς τις καταστάσεις. 

Αφού λοιπόν ζούμε -ακόμα- σε μια δημοκρατική χώρα και έχουμε -ακόμα- το δικαίωμα της επιλογής ας το αξιοποιήσουμε και ας πάψουμε να κρυβόμαστε πίσω από τα λόγια μας ή να δοκιμάζουμε συμπεριφορές 7χρονου "θα πω πως θέλω να μείνω μόνη μου,ώστε να με ρωτάνε όλοι γιατί και γιατί και να με ψάχνουν σα τρελοί". Αν και δε θα απαλλαγούμε ποτέ -το πιστεύω- από την ανθρώπινη βλακεία. 

Ακόμα και αν έχεις λευκό μητρώο δεν έχεις σίγουρα το δικαίωμα να κρίνεις την επιλογή της μοναξιάς μου.
Κάνε επιλογές και πάρε πρωτοβουλίες σχετικά μόνο με τη ζωή και την εξέλιξή σου. 
Μήπως χρειάζεται να αφιερώσεις λίγο χρόνο στον εαυτό σου για αυτές;
Γιατί σε ό,τι αφορά τις ζωές των άλλων, έχουμε διδακτορικό δίπλωμα και ετοιμαζόμαστε και για μεταδιδακτορικό, ενώ στη δική μας αναρωτιόμαστε τι πάει στραβά -άραγε;- . 


υγ: καλή ακαδημαϊκή αρχή σε μια ψυχή στην Αυστρία.
υγ: να αφιερώσω το post σε μια παρέα κοριτσιών που η μοναξιά είναι συλλογική υπόθεση και η αγγλική προφορά τους άπταιστη. 

μικρή Carol.