all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

13/2/16

η εκδίκηση


picture via weheartit.com


Γεια χαρά σας.
Από τον Δεκέμβρη έχω να πιάσω την ψηφιακή πένα και ένα "Καλή Χρονιά" για τα τυπικά έστω, το οφείλω. Ελπίζω να είστε όλοι/-ες καλά. Δεν τα παράτησα, δεν είναι πως δεν έχω να πω, είναι που δε ξέρω πια πως να τα πω. Τι άλλαξε; Νομίζω τίποτα, από αυτό το γυναικείο το "τίποτα" ειδικά στις δύσκολες μέρες του μήνα. 

Έκλεισα την προηγούμενη χρονιά με ένα post για motivation και ξεκινάω τη νέα χρονιά με ένα θέμα κάπως βαρύ. ΟΚ, και τα μακαρόνια όμως βαριά είναι, αν φας μια γαβάθα. Όρια, μέτρο, συνείδηση, τρίπτυχο που αν αποφασίσεις να ακολουθήσεις, έχεις βρει λύση σε αρκετούς προβληματισμούς σου. Δύο λόγια μονάχα για την επιλογή του θέματος: η αφορμή έχει το όνομα "Sleepers" μια ταινία του 1996, που δυστυχώς από τους ήρωες της απουσίαζε το προαναφερθέν τρίπτυχο. Πραγματεύεται έννοιες όπως η φιλία, η κακοποίηση ανηλίκων, η εκδίκηση ενώ, παράλληλα, σοκάρει στην ιδέα της αληθοφάνειας των όσων αποτυπώνει. Καλή προβολή εύχομαι προκαταβολικά. 

Η εκδίκηση.
Είμαστε στο 2016 και ακόμα δεν υπάρχει κουμπάκι αναίρεσης και απαλοιφής των δυσάρεστων καταστάσεων που δημιουργούμε ή βιώνουμε. Μια συγνώμη όσο ειλικρινής και αν είναι, δεν είναι πάντα αρκετή για να ξεχάσεις και να προχωρήσεις σαν να μην συνέβη ποτέ. Η εκδίκηση άλλοτε σαν μια καλοστημένη και με χειρουργική ακρίβεια προσχεδιασμένη πλεκτάνη έχει σκοπό να τραυματίσει τη ψυχή. Άλλοτε σαν μια αυθόρμητη κίνηση του πρώην θύματος χτυπά ξαφνικά και τραυματίζει τον θύτη του σαν απάντηση στον ανοικτό λογαριασμό τους. Σε κάθε περίπτωση, το αποτέλεσμα που επιχειρείται είναι όχι τόσο η ανταπόδοση του κακού και η ένδειξη πως "κι εγώ μπορώ αν θέλω" αλλά η χαιρεκακία για τον  συναισθηματικό πόνο που έχει προκληθεί. 

 Μορφή δικαιοσύνης.
Δίκαιο και άδικο, σωστό και λάθος στις ανθρώπινες σχέσεις, και εφόσον δεν υφίσταται λόγος για σωματική βία, είναι δύσκολο να οριστεί. Όλα είναι ζητήματα της διακριτικής ευχέρειας του ατόμου που πρώτο έχει πληγωθεί και τώρα εκδικείται. Είναι παιδιάστικο αν το καλοσκεφτείς, αλλά στα παιδιά υπάρχει το ελαφρυντικό της ηλικίας, και επίσης δεν γνωρίζουν ακόμα την ουσία των ορίων, του μέτρου και της συνείδηση των πράξεων τους. Δεν είναι τόσο θέμα δικαιοσύνης ή τιμωρίας. Οι άνθρωποι έχουν κάποια ζωώδη ένστικτα που αν αφυπνιστούν ολοκληρωτικά πρέπει να ικανοποιηθούν. Στην εκδίκηση δε χωρούν εξηγήσεις και δικαιολογίες, είναι αυτό που φαίνεται: κατάφερα να σε λυγίσω και χαίρομαι που θα αργήσεις να σταθείς και πάλι στα πόδια σου. 

Φαύλος κύκλος.
Εσύ, εγώ, αυτός και όλο το χωριό. Είναι αποδεδειγμένο πως το κακό θα επισύρει κακό και αυτό με τη σειρά του πολλαπλά άσχημα συμβάντα. Αντίδραση στην δράση. Ο πιο ψυχικά ανθεκτικός θα επιβιώσει, αλλά ο αδύναμος θα έχει μια σειρά από τραύματα που θα σηματοδοτήσουν την εξέλιξη του ως άνθρωπο. Πίστεψέ με δε με θεωρώ καθόλου ανεύθυνη ή ευθυνόφοβη, αλλά αυτή την ευθύνη ευχή και κατάρα να μη σου τύχει. Μάθε να βάζεις τελεία, οι μεγάλες προτάσεις κουράζουν. Το ίδιο και οι επαναλαμβανόμενες καταστάσεις ένδειξης ισχύος και αποκάλυψης μίσους. 

Η αδιαφορία.
Θυμάμαι από πάντα άτομα που με νοιάζονται να μου λένε "αδιαφορία, η καλύτερη λύση". Το υιοθέτησα  και άρχισα να το εφαρμόζω όσο και όπου μπορούσα. Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει η πλήρης αδιαφορία. Για όσους/-ες πιστεύουν στην ύπαρξή της απλώς συγχέουν τις έννοιες αδιαφορία και αναισθησία. Η αδιαφορία, το ίσως όχι και τόσο αληθινό χαμόγελό σου, το "και τι έγινε δεν τρέχει τίποτα", η συνέχιση της ζωής σου και η επιτυχία σου μπορούν να είναι η καλύτερη μορφή εκδίκησης. Βέβαια, πάντα μέσα σου η πληγή θα υπάρχει, γιατί είμαστε άνθρωποι και οι άνθρωποι όσο αδιάφοροι και αν θέλουν να δείχνουν, είναι ευάλωτοι, τρωτοί και ένα γιατί διακαώς τους ακολουθεί. Παγίδα η υπερανάλυση. 

Όλοι/-ες έχουμε κανει πράξεις και πει λόγια για τα οποία "μακάρι να γυρνούσε πίσω ο χρόνος". Δώσε ένα μικρό πάτημα στην ανεκτικότητα. Εκδικήσου για αξίες, ιδανικά και πιστεύω, όχι για τη χαρά της εκδίκησης και τον αδικαιολόγητο βασανισμό. Προφύλαξε την ανθρωπιά σου. 

Αισχύλος:
Τύμμα τύμματι τίσαι
(την πληγή με πληγή την πληρώνεις).


Ραντεβού στο επόμενο,

 μικρή Κάρολ.

4/12/15

η διεκδίκηση

weheartit.com


Καλησπέρα σας!
Ναι, κι όμως είμαι ακόμα εδώ, ξινισμένο λιωμένο παγωτό. Δεν έχω παρατήσει το blogging (το γράφω για να το δηλώσω στον εαυτό μου κυρίως) απλώς συνθήκες γεγονότα και διάθεση δε συμβάδιζαν στο να είμαι συνεπής. Είμαι εδώ, όμως, μάλλον με το τελευταίο άρθρο για το 2015, ένα άρθρο που η αλήθεια με παίδεψε για το πότε θα ήταν η κατάλληλη στιγμή να το αποτυπώσω γραπτώς και να το αναρτήσω. Ε, έφτασε η ώρα του. 

Η διεκδίκηση. 
Το πως θα γίνει κάτι αποκλειστικά δικό σου. 
Η διεκδίκηση είναι παιχνίδι και μάλιστα χωρίς τυπικούς κανόνες με βασική παρατήρηση πως δεν υπάρχει καμία εγγύηση στο αποτέλεσμα. Αυτό είναι που κάπως σε κρατάει σε εγρήγορση, το αναπάντεχο, το ξαφνικό, το ρε - λες - να; Η κατευθυντήρια γραμμή: ρισκάρεις τόσο όσο γουστάρεις αυτό που διεκδικείς. Σε γενικές γραμμές: η πίστη στον εαυτό και στις ικανότητες/δεξιότητες σου, η αποφασιστικότητα, η ευστροφία, και  η ξεκάθαρη αντιμετώπιση και διαχείριση είναι μερικά από τα στανταράκια tips για να διαμορφώσεις το χαρακτήρα του "είμαι διεκδικητής". Είναι κοινώς γνωστά που καταντούν βαρετά σε ό,τι θες να κάνεις δικό σου (άνθρωπο, αντικείμενο, θέση εργασίας και ό,τι άλλο περνά από το μυαλό σου - αλήθεια, δε θέλω να μάθω). 

Πάντα κάτι στραβώνει. 
Ναι, πάντα θα εμφανιστεί τουλάχιστον ένα εμπόδιο που θα ρημάξει το πλάνο σου. Όχι, μην το αντιμετωπίζεις πιο δραματικά από όσο είναι στην πραγματικότητα. Δεν είναι ούτε κακοτυχία ούτε κρυφογελάει ο Θεός με τα σχέδιά σου. Είναι μια μικρή ευκαιρία για να σιγουρευτείς πως όντως αυτό που διεκδικείς το θες. Αν το θες βρίσκεις τρόπο να ξεπεράσεις τα εμπόδια που θα προκύψουν, αν δε το θες τελικά τόσο όσο, είναι η ευκαιρία να το αφήσεις να πάει στο καλό βρε αδερφέ. 

Μην βιαστείς για ονειροπόληση. 
Και έτσι και αλλιώς και εκείνο με το άλλο και τι φανταστικά με μπόλικη αστερόσκονη. Όχι, όχι και όχι. Μην κάνεις το λάθος να δημιουργήσεις εγκεφαλικά μια ονειρική κατάσταση. Η διεκδίκηση όπως έγραψα στην αρχή είναι παιχνίδι χωρίς να σου εγγυάται επιτυχία. Άρα υπάρχει και νικητής και ηττημένος. Μην προτρέχεις, απόλαυσε την κάθε φάση του παιχνιδιού και ελαχιστοποίησε τις πιθανότητες απογοήτευσης σε περίπτωση που είσαι ο λούζερ ή η δεύτερη επιλογή. 

Η βρώμ(ι)α είναι παντού. 
Δε ζούμε στον ιδανικό κόσμο της διαφάνειας. Θα χρειαστεί να παρακάμψεις ίσως όχι πάντα με τους πιο δίκαιους τρόπους τους συναγωνιστές/ανταγωνιστές σου. Το πρόβλημα έγκειται κυρίως σε αυτούς που σε ανταγωνίζονται χωρίς ουσιαστικά αλλά ούτε και τυπικά προσόντα, τα λεγόμενα αξιολύπητα προγλωσσικά κνώδαλα. Στην Ελλάδα μάλιστα τυγχάνει να αυξάνονται με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου και να καταλαμβάνουν θέσεις περίοπτες έτσι ώστε να έχεις τη δυνατότητα 3D μούτζας και όχι μόνο. Μα κοίτα να δεις τη μικρή διαφορά της διεκδίκησης από την εκδίκηση. 

Για πότε το βλέπεις;
Περιμένω την κατάλληλη στιγμή; Δεν υπάρχει κατάλληλη στιγμή; Και αύριο μέρα είναι. Να συμβουλευτώ τα άστρα; Ναι, και χτύπα 16 φορές τον αριστερό σου δείκτη σε γυάλινη επιφάνεια. Ο χρόνος δεν είναι πάντα σύμμαχος. Καλό είναι να έχεις συνείδηση του χρόνου και γενικότερα των συνθηκών που επικρατούν και να ζυγίσεις (όχι πολύ πρόχειρα) όλες τις παραμέτρους. Μόνο μην ξεστομίσεις αυτή την μπούρδα "ποτέ δεν είναι αργά". Δεν ισχύει. Στην διεκδίκηση τουλάχιστον είναι απαγορευτικό να σκέφτεσαι έτσι. Κάποια στιγμή αυτό το "αόριστο ποτέ" θα γίνει η αιτία να βρεθείς εσύ σε "αόριστο χρόνο" και συνεπώς εκτός παιχνιδιού, κοινώς περσινό ξινό σταφύλι.

Να θυμάσαι πως κανείς/καμία δε θα σε πιάσει από το χέρι να σου πει "τώρα είναι η στιγμή", ξεστραβώσου, ξεβολέψου και πάρε τη κατάσταση στα χέρια σου. 

Θα κλείσω με διάθεση προβληματισμού και Ναπολέοντα Βοναπάρτη "Ο λόγος που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν πετυχαίνουν είναι ότι ανταλλάσσουν αυτό που περισσότερο θέλουν με αυτό που θέλουν εκείνη τη στιγμή."

Εύχομαι καλές γιορτές!
Διεκδικήστε τώρα αυτό που θέλετε και μην αφήνετε εκκρεμότητες προηγούμενων ετών να διαιωνίζονται. 
Κάντε ουσιαστικά και νέα ξεκινήματα. 
Υγεία και αισιοδοξία. 
*γλυκό φιλί στο μέτωπο*


Ραντεβού στο επόμενο,

 μικρή Κάρολ.



7/10/15

✂ το φυσιολογικό





Καλησπέρα, αν και καθυστερημένα, (όπως πάντα άλλωστε) καλό μήνα και με-βαριά-καρδιά αντίο καλοκαιράκι και welcome φθινόπωρο. Ελπίζω να είσαι καλά και αν δεν είσαι, τουλάχιστον να είσαι επικεντρωμένος/-ή στο πως θα γίνεις. Δεν έχω διάθεση να σου μιλήσω για τα δικά μου, δε βρίσκω και το λόγο τώρα εδώ που τα λέμε. 

Οπότε βουτιά στο ψητό. Το φυσιολογικό. Το νορμάλ βρε αδερφέ. Ας ξεκινήσουμε από τα εύκολα, δεν υπάρχει το φυσιολογικό. Είναι ανυπόστατο, ένα φάντασμα. Πάμε ξανά όλοι μαζί: δεν υπάρχει. Πολλές φορές, αλλά κυρίως τώρα τελευταία ηχούν στα αυτιά μου φράσεις του τύπου:  να μάθεις να συμπεριφέρεσαι σαν φυσιολογικός άνθρωποςνα επανέλθεις στη φυσιολογική σου καθημερινότητα, τι φυσιολογικό βλέπεις σε αυτό Καρολινάκι μου, δεν είναι φυσιολογική αντίδραση αυτή, είναι φυσιολογικά πράγματα αυτά που κάνεις και πολλά πολλά συναφή. Στην αρχή, από το ένα αυτί μπαίνει και από το άλλο βγαίνει. Μετά, κάπως με ενοχλούσε η επανάληψη, οπότε μεταπήδησα στο στάδιο του προβληματισμού. Το σκέφτηκα και κατέληξα στο FUCK OFF μαρή.

Φτάνει πια με τις αηδίες που μας σερβίρουν και καταπίνουμε αμάσητες. Και μετά διαμαρτυρόμαστε τάχα  για το στομάχι μας. Δε θα επικεντρωθώ στη διαφορετικότητα και τη μοναδικότητα της κάθε ανθρώπινης (και όχι μόνο) ύπαρξης αλλά στη δύναμη του λόγου και της συνήθειας. Είναι απαραίτητο, θεμιτό και απόλυτα λογικό να έχουμε άποψη για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Με ή χωρίς ισχυρά επιχειρήματα, σύμφωνη ή όχι με των άλλων, πρωτότυπη ή στερεότυπη, οφείλεις να έχεις άποψη για  την γκαρνταρόμπα της  Μέρκελ μέχρι και την ύπαρξη θεραπείας του καρκίνου. Άποψη που ικανοποιεί ξεκάθαρα τον εαυτό σου.

Κάτι αντίστοιχο ισχύει και με τη συμπεριφορά. Διαφορετικοί άνθρωποι αντιδρούν με διαφορετικό τρόπο σε ένα κοινό ερέθισμα. Αλλά ακόμη και ο ίδιος άνθρωπος σε ένα επαναλαμβανόμενο ερέθισμα μπορεί να αντιδράσει με διαφορετικό κάθε φορά τρόπο. Είναι σύνηθες να διαμορφώνουμε τη συμπεριφορά μας ανάλογα το γεγονός και τις συνθήκες που μας/το πλαισιώνουν. Σε καμία των περιπτώσεων, ωστόσο, η επανάληψη δεν πρέπει να θεωρείται η μητέρα της συνήθειας. Ειδάλλως, οι εκπλήξεις και οι ξαφνικές αλλαγές θα σου γίνουν εφιάλτες.

Συνηθίζουμε, όμως, για να μπορούμε να έχουμε κάτι σταθερό. Η σταθερότητα είναι βασική πηγή μιας αρμονικής ζωής. Επηρεαζόμαστε επίσης σε σημαντικό βαθμό από το λόγο των άλλων. Η επίδραση αυτή είναι αναπόσπαστο κομμάτι της διαμόρφωσης του τι θεωρεί κάποιος φυσιολογικό. Δημιουργείται έτσι μια  ισχυρή νοοτροπία της προσμονής των στάνταρ πραγμάτων από τους άλλους (κυρίως) αλλά και από τους εαυτούς μας (σε δεύτερο -πάντα- επίπεδο). Γιατί έτσι μας το επέβαλαν, γιατί έτσι μας έμαθαν, γιατί έτσι συνηθίσαμε, γιατί είναι δεδομένο ρε παιδάκι μου, αυτό είναι το φυσιολογικό. Ακόμη και έτσι, το σίγουρο είναι πως δεν είναι εφικτό να ικανοποιείς τις απαιτήσεις όλων και για πάντα.

Το φυσιολογικό είναι μια ψευδαίσθηση, μια αθέμιτη σύμπραξη. Το συνηθισμένο και αναμενόμενο είναι πέρα για πέρα υποκειμενικό.  Όλα μπορούν σε δευτερόλεπτα να θεωρηθούν αμφιλεγόμενα. Τις διαφωνίες μας με τους συνομιλητές μας οφείλουμε να τις αντιμετωπίζουμε σαν ερέθισμα για κοινό προβληματισμό. Ποτέ δεν είναι αργά να αλλάξεις στάση, πιστεύω και στόχο. Στην τελική, αυτός/ή που αποφασίζει τι και γιατί του ταιριάζει είσαι εσύ. Μην αποφασίζεις με γνώμονα τι είναι ή τι δεν είναι φυσιολογικό/σύνηθες/αναμενόμενο αλλά με κριτήριο την αυθεντικότητα, την ικανοποίηση και γιατί όχι την τρέλα της στιγμής. Είτε συνειδητά είτε άθελα σου εναρμονιστείς με την "κοινή λογική" ούτε τότε γλιτώνεις την κριτική και το φτυάρι. Τουλάχιστον καν' το με το δικό σου τρόπο, για να το απολαύσεις.

Αναθεώρησε με γνώμονα τη δική σου ευτυχία. 
Άνθρωπος με ημερομηνία λήξης είσαι. 



Ραντεβού στο επόμενο,

 μικρή Κάρολ.